دست و پای بخش تولید به هم گره خورده است

کد خبر: ۱۹۳۹۷۴

تاریخ: ۰۹ مهر ۱۳۹۰ - ۱۰:۴۶

نماینده مردم اسدآباد در مجلس، با بیان این که متأسفانه دست و پای بخش تولید در کشور دچار گره‌خوردگی‌هایی است که باید باز شود، گفت: در سال جهاد اقتصادی نباید در آرامش کارها را پیش ببریم، بلکه باید با فداکاری و تلاش به حمایت از تولید پرداخته شود.

اکبر رنجبرزاده نماینده مردم اسدآباد در مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با هگمتانه یکی از علت‌های اصلی کمبود در بخش تولید را عدم‌ اعلام آمادگی بخش خصوصی می‌داند. آنچه در ادامه می‌آید، دیدگاه این نماینده درباره ضرورت ایجاد صنایع تبدیلی و علت‌های این امر است.

میزان رضایت‌مندی کشاورزان و باغداران استان همدان را از فروش محصول‌های تابستانی چگونه ارزیابی می‌کنید؟

متأسفانه امسال کشاورزان استان و به‌ویژه باغداران نتوانستند آن‌گونه که باید محصولاتشان را عرضه کنند و رضایتشان از این بابت جلب نشده است، بنابراین ضرورت دارد ما به‌طور حتم یک ساماندهی اساسی و اصولی در این زمینه داشته باشیم تا قیمتی که کشاورز محصول خود را می‌فروشد و قیمتی که این محصول به دست مصرف‌کننده می‌رسد، به همدیگر نزدیک باشند.

کشاورزی یکی از عرصه‌های مهم تولید در کشور است و به‌علت اشتغال پنج میلیون نفر به این شغل اهمیت ویژه‌ای دارد، اما مشکل‌های کشاورزان همواره باقی است، برای حل این مشکلات در حوزه انتخابی خود چه کرده‌اید؟

مشکلات کلان کشاورزی باید ازسوی وزارت صنعت، معدن و تجارت و همچنین وزارت جهاد کشاورزی چاره‌اندیشی شود، همان طور که گفتید، کشاورزی از بخش‌های مهم تولید کشور است و حمایت از کشاورز، حمایت از تولید است، این دو وزارتخانه باید کاری کنند تا با کاهش مشکلات کشاورزان احساس امنیت شغلی بیابند، هم‌اکنون کشاورزی با بحران جدی روبه‌رو می‌شود، یکی از ضروریات کشاورزی و باغداری، صنایع تبدیلی است که متأسفانه ما در این حوزه به‌شدت ضعف داریم و تلاش مان این است که در استان این امر محقق شود.

با توجه به این ‌که استان همدان از قطب‌های کشاورزی است، چرا هنوز شاهد ایجاد صنایع تبدیلی در حوزه کشاورزی نبوده‌ایم؟

صنایع تبدیلی کشاورزی از موضوع‌هایی است که از سوی مجمع نمایندگان استان همدان پیگیری شده و بخش خصوصی باید در این زمینه اعلام آمادگی کند، اما متأسفانه هنوز بخش خصوصی در این زمینه وارد نشده است.

علت عدم‌ ورود بخش خصوصی چیست؟

ما در حوزه خصوصی با دو گروه سرمایه‌گذار روبه‌رو هستیم، گروه اول آن‌هایی هستند که سرمایه محدودتری دارند و چون ضعیف‌ترند، با احتیاط وارد عمل می‌شوند، آن‌ها به این علت که چندان به این سرمایه‌گذاری اطمینان ندارند، وارد این عرصه نمی‌شوند، ضمن این ‌که روال اداری کار نیز به حدی پیچیده و سخت است که انگیزه‌ها را کاهش می‌دهد، از سوی دیگر سرمایه‌گذاران کلان نیز ترجیح می‌دهند خود را به زحمت نیندازند و در آرامش به کار خود ادامه دهند، آن‌ها بیشتر به‌دنبال طرح‌های کلان‌تر هستند.

چاره و راه‌کار برون رفت از  مشکل عدم سرمایه‌گذاری چیست؟

دست و پای تولید در کشور متأسفانه دچار گره‌خوردگی‌هایی است که باید باز شود، این امر نیز نیاز به عزم ملی دارد، درصورت ایجاد صنایع تولیدی، کشاورز می‌تواند تا حدود زیادی به حق و حقوق خود برسد و عدالت در قبال او بیشتر رعایت شود، معتقد هستم در سال جهاد اقتصادی نباید در آرامش کارها را پیش ببریم، بلکه باید با فداکاری و تلاش به حمایت از تولید پرداخته شود.