تلنگري بر پخش بي‌رويه پيام‌هاي بازرگاني

اتلاف وقت بينندگان يا سرمايه‌اندوزي آگهي‌سازان!

در 20 دقيقه صرف شده در آگهي‌هاي بازرگاني شبکه دوي ‏تلويزيون آلمان، مسئولان اين اجازه را ندارند که يک محصول خارجي را بر محصول آلماني ترجيح داده و يا ‏بدتر از آن، محصول آلماني را تحقير کنند...بايد دست کم به روش ‏کشورهاي مسلمان و شبکه‌هاي تلويزيوني آنها تيزر غذا و خوردني‌هاي خاص را در اين ‏ماه در روز روي آنتن نمي‌بردند!‏

کد خبر: ۱۹۲۳۸

تاریخ: ۰۳ مهر ۱۳۸۷ - ۱۳:۰۰

شبکه «‏ZDF‏» آلمان که در اصطلاح به اين نام معروف شده و در واقع شبکه دوي ملي اين ‏کشور است، به دليل اين که هزينه‌هاي آن از بودجه عمومي کشور و به تعبيري، بهتر از ‏ماليات مردم تأمين مي‌شود، اين اجازه را دارد که تنها 20 دقيقه در شبانه روز از تبليغات ‏بازرگاني استفاده کند!‏

به گزارش خبرنگار «تابناک»، اما با نگاهي اجمالي، بسيار کوتاه و خوش‌بينانه به زمان ‏صرف شده براي آگهي‌هاي بازرگاني در شبکه‌هاي سراسري و استاني رسانه ملي، به ‏رقم وحشتناکي بين 200 تا 500 دقيقه در شبانه روز خواهيم رسيد.‏

اين در شرايطي است که در 20 دقيقه صرف شده در آگهي‌هاي بازرگاني شبکه دوي ‏تلويزيون آلمان، مسئولان اين اجازه را ندارند که يک محصول خارجي را بر محصول آلماني ترجيح داده و يا ‏بدتر از آن، محصول آلماني را تحقير کنند.‏ اما از اين سو و در رسانه ملي کشورمان، وقتي کميت فداي کيفيت مي‌شود، به راحتي ‏شاهد اين هستيم که يک کارخانه دست چندم توليد موکت، به راحتي فرش ايراني را در ‏طراحي دکور داخلي منزل به تمسخر گرفته و پس از تحقير آن، به مخاطب القا مي‌کند که ‏موکت تنها زيبا کننده اين محل بوده است. ‏

يا در تبليغ ديگري مي‌بينيم که به مخاطب چنان القا مي‌شود که نبايد با کفش روي موکت ‏رفت، اما در بسياري از سريال‌هاي تلويزيوني، بازيگران با کفش روي فرش‌هاي نفيس ‏ابريشمي که محصول عمر و چشم هزاران انسان با ذوق است، راه مي‌روند؛ اتفاقي كه نمي‌‏افتد هيچ، شاخصي براي روشنفکري و کلاس فرهنگي نيز به شمار مي‌رود!‏

حال با وضعيت اسفبار فرش ايران در بازارهاي جهاني و راه افتادن شهرهاي کاشان و ‏نايين در چين و کپي غيرمجاز نقشه‌هاي فرش اصيل ايراني، اين تبليغات حکم شوکران را بر ‏بدنه اصيل توليدکننده اين محصول جهاني کشورمان ندارد؟‏

در همين زمينه، القاي تشريفات، تجملات و زندگي غربي به عاملي كارساز در تيزرهاي ‏بازرگاني تبديل شده است. القاي يخچال سايدباي‌سايد، تلويزيون پلاسما، ويلاهاي چند ‏ميلياردي، وسايل منزل خاص، ابزارهاي ورزشي گران و نمايش در فضاي طراحي شده براي ‏زندگي و منازلي که تيزر در آن ساخته مي‌شود، خودرو‌هاي گران قيمت، خانه‌هاي ‏مجلل، وسايل مدرن ارتباطي مانند لپ‌تاپ چنان شده که بيشتر به نظر مي‌رسد، به ‏جاي پخش پيام آگهي طراحان به نوعي جامعه را به مسخره گرفته‌اند.‏

در تيزر يکي از بانک‌هاي کشور، آپارتماني بسيار مجلل، خانمي با لباس‌هاي ‏بسيار گران وارد آشپرخانه کاملا غربي با محصولات خارجي مي‌شود، لپ‌تاپ خود را ‏روشن مي‌کند و گويي در قلب ايالات متحده يا کشورهاي اروپاي غربي به اينترنت ‏پرسرعت وصل شده و در مدت زمان تأکيد شده دو دقيقه، همزمان با چاي‌ساز ‏اروپايي خود، قسط منزل را هم پرداخت مي‌کند!‏

حال پرسش اين است کسي که با وام هجده ميليون توماني خانه‌اي خريده، آيا مي‌تواند در ‏آپارتماني پانصد ميليوني اقامت کرده، صد ميليون تومان وسايل منزل دست و پا کند و با ‏لپ‌تاپ دو ميليوني قسط 250 هزار توماني وام خود را پرداخت کند؟‏

هنگامي كه در جامعه‌اي زندگي مي‌کنيم که نقاط محروم متعددي در کشور داريم، چه ‏ضرورتي است که هر روز و هزاران بار غذاهاي رنگين و نوشيدني‌هاي رنگارنگ و ‏خوردني‌هاي جورواجور به بهانه‌ها و روش‌هاي گوناگون به نمايش ‏درآيد؟

متأسفانه، بحث تبليغات بازرگاني به سيلي تبديل شده که ظاهرا اين روزها خود متوليان ‏رسانه ملي هم از پس آن برنمي‌آيند، چون اگر چنين بود، بايد دست کم به روش ‏کشورهاي مسلمان و شبکه‌هاي تلويزيوني آنها تيزر غذا و خوردني‌هاي خاص را در اين ‏ماه در روز روي آنتن نمي‌بردند!‏