حرکت‌های مصنوعی و اصیل در خاورمیانه

سیروس سازدار

کد خبر: ۱۸۷۰۳۱

تاریخ: ۰۷ شهريور ۱۳۹۰ - ۱۲:۲۹

نماینده مرند و جلفا در مجلس شورای اسلامی با اشاره به تحولات منطقه نوشت:‌ بدون تردید نفس حرکت‌های مردمی در خاورمیانه علیه حکومت‌های مستبد قابل تأیید است، اما لزوم تأمل در نتیجه این تحولات نیز اجتناب‌ناپذیر می‌نماید.

به گزارش خانه ملت، "سیروس سازدار" نماینده مرند و جلفا در یادداشتی به بررسی تحولات منطقه پرداخت.

متن این یادداشت به این شرح است:

بدون تردید  نفس حرکت‌های مردمی در خاورمیانه بر علیه حکومت‌های مستبد قابل تأیید است، اما لزوم تأمل در نتیجه این تحولات نیز اجتناب‌ناپذیر می‌نماید.

به‌عنوان مثال باید درخصوص نتیجه انقلاب‌های مردمی در کشورهای مصر و تونس به تحلیل دقیق و همه‌جانبه پرداخت و از این منظر سایر تحولات کشورهای خاورمیانه را بررسی نمود. به‌نظر می‌رسد تحولات رخ داده در کشور لیبی و خبر سقوط معمر قذافی رهبر این کشور بیشتر از آن که متأثر از تشکل و انسجام جامعه مدنی کشور لیبی باشد متأثر از سیاست قدرت‌های بزرگ برای تحت‌الشعاع قرار دادن حرکت‌های اصیل مردمی در خاورمیانه همچون حرکت‌های مردم بحرین باشد. چرا که همانگونه که می‌دانیم لیبی کشوری قبیله‌ای و فاقد ظرفیت‌های دمکراتیک و جامعه مدنی است و در کنار این وضعیت دارای ظرفیت بالقوه جنگ داخلی است و مشخص نیست که پس از قذافی با چه ناامنی های دهشتناکی روبه‌رو باشد.

ضمن آن‌که فرضیه دست داشتن قدرت‌های استکباری در قضایای لیبی با مشاهده تحرکات دیپلماتیک ترکیه و سفر وزیر خارجه این کشور به سوریه و سخن گفتن اردوغان نخست‌وزیر ترکیه از رسیدن کارد به استخوان در ماجرای سوریه تقویت می‌شود و ما را به این موضوع رهنمون می کند که هدف از ماجرای لیبی تضعیف روحیه حکومت سوریه در مقابل مخالفان است. بی‌شک تضعیف روحیه سوریه رخنه در جریان پایداری و مقاومت منطقه بر ضد رژیم صهیونیستی و کاملا در راستای اهداف ابرقدرت‌هاست. بنابراین و با توجه به بی‌ثمر بودن انقلاب مردم لیبی به‌عنوان حرکتی مصنوعی برای تحت‌الشعاع قرار دادن حرکت‌های اصیلی انقلابی مردم منطقه خاورمیانه و لزوم توجه به چرایی خاموشی حرکت‌های تونس و مصر بایستی جمهوری اسلامی ایران عرصه سیاست خارجی خود را براساس مدیریتی یک پارچه با واقع‌بینی هرچه تمام‌تر ساماندهی کند چرا که این منافع ملی کشور ما و آرمان‌های انقلاب اسلامی است که نوک پیمان تحرکات استکباری قرار گرفته است. لذا در شرایط کنونی پیش کشیدن تشکیل معاونت امور بین‌المللی ریاست جمهوری به مصلحت نزدیک نیست چون به تعدد مراکز تصمیم‌گیر در سیاست خارجی می‌انجامد.