بر پایه گزارش روزنامه ایندیپندنت؛

جزییاتی از روابط اقتصادی انگلیس و قذافی

آمار و ارقام، نشان می‌دهد که در ده سال و به ویژه دو سه سال اخیر، لیبی و انگلیس متحدان تجاری و شرکای بزرگی برای هم بوده و... با این تفاسیر، قاعدتا باید انتظار داشت که با سقوط دیکتاتوری قذافی، دولت انگلیس از جهان به ویژه مردم لیبی عذرخواهی کند، ولی دیوید کامرون عنوان می‌کند: قذافی از قدرت کنار برود و بیش از این مردم لیبی را رنج ندهد!

کد خبر: ۱۸۵۶۱۷

تاریخ: ۰۱ شهريور ۱۳۹۰ - ۲۰:۰۴

سرویس بین‌الملل ـ آنچه در قضیه سقوط قذافی جالب به نظر می رسد، چرخش 180 درجه ای دولت انگلیس از قذافی به سمت دشمنان وی است.

بنا بر تحلیل بسیاری از کارشناسان، انگلیسی‌ها حتی به مخیله‌شان هم نمی‌رسید که قذافی این همه مخالف داشته باشد؛ بنابراین، به سمت رابطه‌ای راهبردی با حکومت او پیش رفتند و همه کینه‌های گذشته را بر پای منافع خود قربانی کردند. انقلاب‌های عربی اما همه  محاسبات انگلیسی‌ها را به هم ریخت و آنان مجبور شدند تن بدهند به آنچه نه دوست داشتند و نه برایش آماده بودند.

به گزارش «تابناک»، آمار و ارقام نشان می دهد که در ده سال گذشته و به ویژه دو، سه سال اخیر، لیبی و انگلیس متحدان تجاری و شرکای بزرگی برای هم بوده و بر خلاف هیاهوی رسانه‌ای انگلیس علیه دولت قذافی، مبنی بر لزوم افزایش تحریم‌های وی در این چند ماه، سطح رفت و آمدهای دیپلماتیک نه در سطح نخست وزیر بلکه در سطح خانواده سلطنتی و پسر دوم ملکه ـ شاهزاده اندرو ـ به لیبی بوده است.

بنا بر این گزارش، اینها نکاتی است که می‌توان از گزارش 27 فوریه 2011  (اسفند 89) روزنامه ایندیپندنت، نزدیک به دولت انگلیس دریافت:

1. دولت انگلیس لیبی را به شدت به بازار خود تبدیل کرده است.

2. در حالی که در فضای رسانه‌ای، تبلیغات داغی روی افزایش تحریم لیبی در شورای امنیت به چشم می خورد، بلر در سال 2004 در دیدار با قذافی قرارداد 550 میلیون پوندی برای استخراج گاز به امضا می رساند.

3. در سال 2007، بلر دوباره به دیدار قذافی می‌رود و این بار قرارداد نهصد میلیون پوندی برای استخراج نفت با وی به امضا می رساند.

4. در همین سال، قراردادی 350 میلیون پوندی در زمینه دفاعی بین بلر و قذافی به امضا می رسد که طی آن، انگلیس موظف به کمک به دولت لیبی برای افزایش توان نظامی و دفاعی لیبی می‌شود؛ یعنی در واقع، دولت انگلیس در قالب ناتو، اکنون به جنگ سیستمی رفته که خود آن را تقویت کرده است.

5. بلر هم اکنون نیز مشاور بانک «جی پی مورگان» بوده و وظیفه آن، سرمایه‌گذاری آمریکا در لیبی است.

6. 150 شرکت بزرگ و مشهور انگلیسی با چراغ سبز دولت، با دولت لیبی قراردادهای میلیاردی امضا کرده‌اند که نشان دهنده عمق روابط تجاری بین دو کشور است.

7. دولت لیبی 160 میلیون پوند برای بورسیه دانشجویان دولتی برای تحصیل در انگلیس، به دولت این کشور پول داده است.

8. «پرنس اندرو» دومین پسر ملکه انگلیس، تاکنون دیدارهای زیادی با قذافی داشته که آخرین دیدار مربوط به نوزدهم مارس 2011 یعنی پس از آغاز انقلاب‌های مردمی بوده. این سطح از روابط (سفر خاندان سلطنتی) با لیبی، نشان دهنده میزان دوستی بین دو کشور است.

9. اداره سرمایه‌گذاری لیبی، میلیون‌ها پوند در انگلیس سرمایه‌گذاری کرده است.

10. در حالی که رسانه‌های انگلیس از لزوم افزایش تحریم‌های شورای امنیت علیه قذافی سخن می‌گویند، حکومت انگلیس در عمل روابط گسترده تجاری با دولت قذافی را ادامه می‌ دهد؛ روابطی که منجر به حمایت‌های شدید مالی از دولت دیکتاتور می‌شود، به گونه‌ای که دولت انگلیس، تنها در سال 2010، نزدیک 1.29 میلیارد پوند از لیبی واردات داشته که بخش اعظم آن مربوط به خرید نفت و گاز لیبی بوده است.

با این تفاسیر، قاعدتا باید انتظار داشت که با سقوط دیکتاتوری قذافی، دولت انگلیس به دلیل حمایت‌های همه جانبه از دولت قذافی و قراردادهای میلیاردی با دولت او، از جهان به ویژه مردم لیبی عذرخواهی کند؛ اما... ناگهان دیوید کامرون عنوان می‌کند: قذافی از قدرت کنار برود و بیش از این مردم لیبی را رنج ندهد!

نکته: منبع همه آمار و ارقام ارایه شده درباره روابط گسترده تجاری لیبی و انگلیس در گزارش ایندیپندنت موجود و قابل بهره‌برداری است.