کویت هم به فکر توسعه طلبی افتاده است!

در اوج تحولات اخیر در میان کشورهای عربی و همچنین مشارکت فعال دولت کویت در سرکوب شهروندان بحرینی با کمک عربستان سعودی، این کشور با فرصت‌طلبی به دنبال گسترش ارضی با احداث بندر در جزیره «بوبیان» است/ گویا هر گونه اقدام یکجانبه از سوی کویت در این زمینه، دمیدن بر شیپور جنگ جدیدی در منطقه است.

کد خبر: ۱۸۵۰۱۰

تاریخ: ۳۰ مرداد ۱۳۹۰ - ۰۴:۰۶

سرویس بین الملل ـ در اوج تحولات اخیر در میان کشور‌های عربی و همچنین مشارکت فعال دولت کویت در سرکوب شهروندان بحرینی با کمک عربستان سعودی، این کشور با فرصت طلبی به دنبال گسترش ارضی با احداث بندر در جزیره «بوبیان» است.

به گزارش «تابناک»، مشاجرات اخیر مقامات کویتی و عراقی درباره راه‌اندازی بندری از جانب کویت در جزیره بوبیان، این گمان را تقویت کرده که ممکن است در آینده‌ای نزدیک و در صورت تداوم این مشاجرات، منطقه شاهد جنگی دوباره بین این دو کشور باشد.

بر پایه این گزارش، ماجرا از آنجا آغاز شد که دولت کویت اعلام کرد که تصمیم دارد، بندری در جزیره بوبیان تأسیس کند؛ جزیره ای که در مدخل آبراه «خور عبدالله» است؛ یکی از دو راه، دسترسی عراق به آب‌های آزاد بوده و میان این کشور و کویت مشترک است.

این مسأله از آن جهت اهمیت دارد که «جزیره بوبیان در مدخل خور عبدالله ـ آبراه مشترک میان عراق و کویت ـ است و طبیعتا راه‌اندازی بندری در جزیره بومیان، موقعیت اقتصادی کویت و همچنین امکان بهره‌برداری کویت از خور عبدالله را نسبت به عراق افزایش خواهد داد و وضعیت کویت مناسب‌تر خواهد شد.

بنابراین، به دلیل عقب‌ماندگی‌‌های اقتصادی عراق در دوران حاکمیت حزب بعث و همچنین در دوره اشغال، نمایندگان پارلمان عراق، تنها راه را اعتراض به کویت احساس و تصور کرده اند که شاید به‌کارگیری زور، بتواند این مسأله را حل کند»؛ نکته‌ای که حسین علایی، فرمانده پیشین نیروی دریایی سپاه نیز در گفت‌وگو با دیپلماسی ایرانی بر آن تأکید دارد.

با وجود این، هرچند مقامات کویتی این اختیار را دارند که چنین کاری کنند، با توجه به شرایط حساس منطقه، ایجاد چنین بندری، در واقع دیکته کردن منویات دولت کویت در این منطقه حساس است.

اگر چه کسی ادعای ارضی عراق نسبت به کویت و تهاجم به این کشور را فراموش نکرده است، این به دوران حاکمیت حزب بعث برمی‌گردد و دولت جدید عراق از این مسأله و اتهام مبراست.

همچنین اگر دولت کویت که اکنون از سوی عراق هم به نوعی تهدید به حمله نظامی شده است، در صدد بهره‌برداری از حق خود در این منطقه حیاتی است، لازم است با همکاری و گفت‌وگو، این کار را انجام دهد، چرا که در غیر این صورت، هر گونه اقدام یکجانبه، توسعه طلبی ارضی تلقی شده و احیانا شیپور جنگ جدیدی در منطقه بر اثر این کار به راه خواهد افتاد.