نماينده دهلران:

نبايد اشرافي گري به ارزش تبديل شود

بايد به كساني كه از راه انجام فعاليت‌هاي مولد و سالم به كسب ثروت مي‌پردازند، حق بدهيم براي خود و خانواده شان رفاه و آسايش و آرامش را با حفظ اصول و ارزش‌هاي ديني فراهم سازند، اما بايد تلاش كنيم تجمل‌گرايي و اشرافيگري به‌ خودي خود به ارزش تبديل نشوند.

کد خبر: ۱۸۳۸۸۲

تاریخ: ۲۴ مرداد ۱۳۹۰ - ۱۴:۵۴

سرويس مجلس «تابناك» ـ عزتي درباره فرهنگ اشرافيگري در جامعه گفت: بسياري از مفاهيم اجتماعي از عرف جامعه سرچشمه مي‌گيرند. اشرافيگري و ساده‌زيستي و تجمل از جمله مفاهيمي هستند كه به ظرف زمان و عرف جامعه وابستگي بسياري دارند.

علي عزتي، نماينده دهلران و آبدانان به خبرنگار ما گفت: اداره معاش منطبق با وضعيت معمول طبقه متوسط جامعه از طرف مردم ساده‌زيستي تلقي مي‌شود. اين واژه عموما براي طبقه و گروهي از جامعه مورد استفاده قرار مي‌گيرد كه توان اداره زندگی خود با سطوح بالاتري از استانداردهاي رفاهي را دارند.

وي توضيح داد: ساده‌زيستي معمولا براي كسي به كار مي‌رود كه مي تواند تجملاتي براي زندگي خود فراهم سازد؛ اما از تجملات اضافي سر باز مي‌زند و مانند مردماني كه درآمد و منابع كمتري دارند، زندگي مي‌كند، وگرنه كساني كه درآمد پایين دارند، تقريبا چاره‌اي جز ساده‌زيستي ندارند؛ هرچند انسان در هر طبقه و در هر جايگاهي كه باشد، مي‌تواند از زرق و برق زندگي بكاهد يا به زرق و برق‌ها دامن بزند.

عزتي گفت: اينكه جامعه ما چرا ساده‌زيستي را ارزش و اشرافيگري را ضد‌ارزش مي‌داند، ريشه در بسياري ارزش‌هاي ديني و ملي دارد. در مورد پيامبر روايت داريم كه ايشان خفيف المونه بودند يا ائمه بزرگوار ما به ویژه امام علي، زماني كه حكومت اسلامي را در اختيار داشتند، همواره در سطح كم‌درآمدترين افراد زندگي مي‌كردند، علما، عرفا، شعرا و شخصيت‌هاي بزرگ ملي ما هم كم و بيش به اين صفت آراسته بودند؛ بنابراين، ساده‌زيستي به يك ارزش در جامعه ما تبديل شده است.

از سوي ديگر، پادشاهان جائر، ديكتاتورها، فئودال‌هاي بي‌رحم، زرمداران و زورمداران و بسياري از كساني كه به راه های نامشروع به ثروت‌هاي بزرگ دست يافته‌اند و در حافظه تاريخي ملت ما، نمونه‌هاي فراوان دارند، همواره نماد اشرافيگري بوده‌اند و همين مسأله اشرافيگري را به ضد‌ارزش تبديل كرده است.

وي ادامه داد:  اين مفاهيم پيچيدگي خاصي دارد و اگر به اين پيچيدگي‌ها توجه نشود، ممكن است، برخي احساسات پاك به انحراف كشيده شود؛ برای نمونه، در دين اسلام، مفهومي با عنوان شأن و عرف براي مخارج افراد داريم. ما در احكام خمس داريم كه اگر فرد متناسب با شأن خود براي خود و خانواده غذا، لباس، خانه و ماشين بخرد هزينه‌هاي او از پرداخت خمس معاف است يا در تعيين نفقه خانم‌ها نيز جايگاه خانوادگي زن كاملا مورد توجه قرار مي‌گيرد؛ بنابراين، اسلام استفاده از كالاها و خدمات با كيفيت و مباح را براي كساني كه ثروت را از راه مشروع به دست آورده باشند، مجاز مي‌شمارد و اختلاف طبقاتي كه ناشي از اختلاف در ميزان فعاليت و ارزش‌آفريني در جامعه باشد، به رسميت مي‌شناسد.

نماينده دهلران اظهار داشت: به عبارت ديگر از نظر اسلام، اگر كسي بيشتر تلاش كند، مستحق سود بيشتر از مواهب الهي است و ما نيز در جامعه بايد به كساني كه از راه انجام فعاليت‌هاي مولد و سالم به كسب ثروت مي‌پردازند، حق بدهيم براي خود و خانواده شان رفاه و آسايش و آرامش را با حفظ اصول و ارزش‌هاي ديني فراهم سازند، اما بايد تلاش كنيم تجمل‌گرايي و اشرافيگري به‌ خودي خود به ارزش تبديل نشوند.

وي ادامه داد: بايد بدانيم اشرافيگري براي برخي افراد و در برخي جايگاه‌ها اصلا و اساسا نکوهیده است؛ مثلا ما نبايد اجازه دهيم در دستگاه‌هاي دولتي ساختمان‌ها، خودروها، همايش‌ها و نشست‌ها رنگ و بوي تجملگرايي و اشرافيگري به ‌خود بگيرد و بکوشيم، مديران دولتي و نمايندگان مردم را در راه ساده‌زيستي حفظ نماييم.

عزتي درباره نگاه منفي جامعه به ثروتمند گفت: بخشي از اين نگاه، شايد معلول توزيع ناعادلانه درآمد و ثروت در جامعه باشد، به ‌گونه اي كه بخش‌هايي از جامعه از نظر درآمد چنان در تنگنا هستند كه كمتر مي‌توانند، کمترین نيازهاي خود را برآورده كنند.

اين‌گونه افراد ممكن است به اين ديدگاه برسند كه اساسا از راه‌هاي مرسوم و مشروع نمي‌توان به ثروت و درآمد بالا دست يافت و به همين دليل، نگاهشان به عموم ثروتمندان منفي مي‌شود.

وي ادامه داد: در جامعه ما گاه رانت‌هايي، باعث ايجاد ثروت نامشروع براي افراد شده يا كساني به ‌دليل ناسالم بودن فضاي بازار در مدت زمان‌هاي كوتاهي به ثروت‌هاي باد آورده رسيده‌اند و اين تجارب، نگاه بخش‌هايي از جامعه را به افراد ثروتمند منفي کرده است؛ در كنار اين نگاه منفي، البته نگاه مثبت و همراه با تحسين جامعه را به افرادي كه از راه‌هاي مشروع به كسب درآمد و ثروت پرداخته‌اند، مي‌بينيم.

عزتي گفت:‌ در وهله نخست، بايد عدالت را در پخش درآمد و ثروت افزايش دهيم و سهم دهك‌هاي پايين درآمدي از درآمدي ملي را بيشتر كنيم و در ثاني فضاي كسب و كار را به ‌گونه‌اي سالم‌سازي کنيم تا كسب درآمد و ثروت مشروع آسان و كسب درآمد و ثروت بادآورده و نامشروع مشكل شود. در اين صورت، جامعه ثروت و درآمد مشروع را به ‌عنوان يك ارزش خواهد شناخت.