گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۱۸۳۷۸۱

تاریخ: ۲۴ مرداد ۱۳۹۰ - ۱۰:۱۷

جام جم

«تحقق وعده‌هاي الهي» عنوان سرمقاله روزنامه جام جم به قلم ‌مهدي فضائلي است كه در آن مي‌خوانيد:
آغاز رشد اسلامگرايي در تركيه (1980م)، شكل‌گيري رسمي حزب‌الله لبنان (1982 م)، شكست اتحاد جماهير شوروي در افغانستان پس از 10 سال جنگ و اشغالگري (1989 م)، شكست نميري متحد آمريكا و پيروزي انقلاب سودان (1985 م)، انتفاضه اول فلسطين (1987 م)، فروپاشي اتحاد جماهير شوروي و آغاز داعيه جهان تك‌قطبي از سوي آمريكا (1991 م)، پيروزي اسلامگرايان الجزاير به رهبري مدني در انتخابات (1991 م)، حاكم شدن حزب اسلامگراي رفاه به رهبري اربكان بر دولت تركيه (1996 م)،

انتفاضه دوم فلسطين (2000 م)، شكست ارتش رژيم صهيونيستي در جنوب لبنان براي اولين‌بار (2000 م)، حادثه پر‌رمز و راز 11 سپتامبر (2001 م)، شكست اسرائيل در مقابل حزب‌الله در جنگ 33 روزه (2006 م)، شكست رژيم صهيونيستي در جنگ 22 روزه در مقابل حماس (2009 م)، آغاز دومينوي سقوط رژيم‌هاي ديكتاتوري هم‌پيمان آمريكا در شمال آفريقا و غرب آسيا خصوصا مصر از اواخر سال گذشته و آغاز بحران‌هاي اقتصادي و اجتماعي در آمريكا و اروپا طي ماه‌هاي اخير، بخشي از اتفاقات مهمي است كه به باور كارشناسان به صورت مستقيم يا غيرمستقيم تحت تأثير انقلاب اسلامي ايران در سال 1357 (1979م) و طي 3 دهه گذشته رخ داده است.

بررسي مجموع اين تحولات دو پيام مهم و تأمل‌برانگيز دارد؛ نخست اين‌كه انقلاب اسلامي ايران حقيقتي است پردامنه و نقطه آغاز تحولات مهم بين‌المللي. حقيقتي كه به‌رغم دشمني‌ها، جنگ‌افروزي‌ها و توطئه‌هاي رنگارنگ، هر روز دامنه آن گسترش يافته و منحني اثربخشي آن صعودي به پيش مي‌رود.

دوم اين‌كه، نظام استكباري به‌رغم برخورداري ظاهري از عِدّه و عُدّه غيرقابل قياس با انقلاب اسلامي ايران، روندي رو به افول را سپري كرده است و منحني اثربخشي آن نزولي و رو به سقوط است. آيا اين تحقق همان وعده‌هاي اله مبني بر سقوط مستكبران و جانشيني مستضعفين نيست؟

اين حقيقت غيرقابل انكار در گزارش اخير «نشريه امنيت امور بين‌الملل» آمريكا كه درباره تحولات منطقه نگارش يافته است، چنين منعكس شده: «در واقع، بررسي اخير تغييرات منطقه‌اي بر اين نكته تأكيد دارد كه منافع استراتژيك آمريكا در حال كاهش بوده، در حالي كه منافع ايران بطور بي‌سابقه‌اي در حال پيشروي بوده (و يا مي‌تواند باشد).»

در جاي ديگري از همين گزارش چنين آمده است: «در حال حاضر بديه است كه بزرگ‌ترين اثر تشنج منطقه خاورميانه، كاهش قدرت آمريكا و افزايش همزمان نفوذ بالقوه ايران مي‌باشد.»

... وَ مَن يتَّق الله يجعل لَه مَخرجاً وَ يرزُقهُ مِن حَيثُ لا يحتَسِب. وَ مَن يتوكل علي الله فهو حَسبُه. انّ الله بالغ اَمرِه.. هر كه تقوي پيشه كند براي او راه براي بيرون شدن قرار خواهد داد و از جايي كه گمانش را ندارد روزي‌اش مي‌دهد. و هر كه بر خدا توكل كند، خدا او را كافي است. خدا كار خود را به اجرا مي‌رساند... (طلاق 2 و 3)

كيهان

«پادوهاي اجاره‌اي‌!» عنوان يادداشت روز روزنامه كيهان به قلم حسين شريعتمداري است كه در آن مي‌خوانيد:
صبح شنبه هفته جاري- 22/5/90- ويژه نامه 260 صفحه‌اي روزنامه ايران، بلافاصله پس از انتشار با موج گسترده‌اي از خشم توأم با اعتراض مردم و مجامع علمي و ديني روبرو شد و در همان حال، استقبال همراه با ذوق زدگي دشمنان بيروني و رسانه‌هاي وابسته به آنها را در پي داشت. در اين ويژه نامه 260 صفحه‌اي آموزه‌هاي اسلامي حجاب و عفاف به گونه‌اي موهن و شرم آور، و صد البته، ناشيانه، مورد هجوم قرار گرفته بود. درباره محتواي موهن و دم دستي اين ويژه نامه، اگرچه گفتني‌هاي بسياري هست ولي اين وجيزه، ضمن ارج نهادن بر غيرت ديني مردم و تقدير از برانگيختگي آنان عليه دست اندركاران تهيه و انتشار ويژه نامه ياد شده، در پي اشاره به نكته ديگري است. بخوانيد؛

1- طي چند دهه گذشته، ده‌ها پروژه استعماري با صرف هزينه‌هاي هنگفت و نجومي براي مقابله با عفاف و حجاب طراحي شده و به اجرا درآمده است كه تقابل خونين رضاخان، برخورد موذيانه و غيرمستقيم محمدرضاخان و مخصوصا پروژه‌هاي پرهزينه آمريكا و متحدانش طي 32 سال گذشته، از جمله آنهاست ولي به گواه شواهد موجود، تمامي اين طرح‌ها و پروژه‌ها نه فقط ناكام مانده، بلكه به قول مايكل لدين و كنت تيمرمن، نتيجه معكوس نيز داشته است. بنابراين بسيار ساده‌انديشانه است اگر تصور شود جريان انحرافي و عوامل ميداني آن با تهيه و انتشار ويژه نامه «خاتون» به دنبال ترديدافكني در اعتقاد مردم به آموزه‌هاي حجاب و عفاف بوده‌اند. اين عده، اگرچه بارها نشان داده‌اند از قدرت تفكر و تحليل اندكي برخوردارند- و اساسا به همين علت نيز از سوي عوامل پشت پرده جريان انحرافي به كار گرفته شده‌اند- ولي به يقين مي‌دانند وقتي از آمريكا و متحدانش براي مقابله با حجاب و عفاف كاري ساخته نيست، اقدام اين عوامل دست چندم نيز آب در هاون كوبيدن است. پس ويژه نامه ياد شده، چرا و با چه انگيزه‌اي تهيه و منتشر شده است؟!

2- ممكن است گفته شود- گفته نيز شده است- كه جريان انحرافي از انتشار اين ويژه نامه، اهداف انتخاباتي داشته و در پي جذب آراي طيف بي اعتقاد به آموزه‌هاي اسلامي بوده است! اين نظريه نيز قابل قبول نيست، زيرا به يقين مي‌دانند كه وقتي آشكارا، عليه آموزه‌هاي اسلامي حجاب و عفاف موضع مي‌گيرند، آراي احتمالي خيل عظيم و چند ده ميليوني مردم مسلمان را از دست مي‌دهند. بنابراين با يك حساب ساده و سرانگشتي مي‌توان گفت كه جذب آراي طيف اندك و كم شمار مورد اشاره نيز نمي‌تواند انگيزه اصلي جريان انحرافي در تهيه و انتشار ويژه نامه موهن «خاتون» باشد.

اكنون بايد گفت اگر «تضعيف اعتقاد مردم به حجاب و عفاف» و يا «جذب آراي طيف بي اعتقاد يا كم اعتقاد به حجاب و عفاف» انگيزه انتشار ويژه نامه ياد شده نبوده است- كه نبوده و نيست- پس انگيزه اصلي جريان انحرافي از اين هنجارشكني چيست؟

3- جريان انحرافي به گواه اسناد و شواهد موجود كه كيهان بارها به آن پرداخته است، تنها در قد و قواره و حد و اندازه پادوهاي اجاره‌اي سرويس‌هاي اطلاعاتي بيگانه و در پيوند پنهان- و امروزه آشكار- با جريان فتنه 88 قابل ارزيابي است. آيا مي‌توانيد يك نمونه
- تاكيد مي‌شود كه فقط يك نمونه- از مواضع و عملكرد چند ساله جريان انحرافي را آدرس بدهيد كه با فتنه 88 و مديران بيروني فتنه ياد شده، هماهنگ و همسان نبوده است؟! حمايت از اشغالگران قدس در پوشش اعلام برادري با «مردم اسرائيل»!، ادعاي پايان دوران «اسلامگرايي»!، غارت بيت المال و هزينه كردن آن براي جذب مخالفان داخلي و بيروني نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران، روابط پنهان با ديكتاتورهاي منطقه، قرائت موهن و بي اثر از ولايت فقيه كه به گفته «فرانتس فوكوياما»، «كانون اصلي اقتدار و ماندگاري ايران اسلامي است»، تلاش براي حذف نيروهاي وفادار به نظام و مهره چيني افراد بي اعتقاد و بعضا مجرم در بدنه اجرايي كشور و... در اين باره گفتني‌هاي ديگري هست كه در اين وجيزه نمي‌گنجد.

مروري گذرا بر مواضع و عملكرد جريان انحرافي به وضوح نشان مي‌دهد كه اين جريان وابسته و متاسفانه لانه كرده در كنار رئيس جمهور محترم، فعاليت خود را عمدتا روي سه محور متمركز كرده است.

الف: تفرقه افكني و ايجاد شكاف در صف يكپارچه اصولگرايان. اين همان نكته‌اي است كه رهبر معظم انقلاب بعد از انتصاب مشايي

- كه او نيز فقط يك پادوي دم دستي است- به معاون اولي رئيس جمهور در نامه‌اي كوتاه و گويا خطاب به آقاي احمدي نژاد، نسبت به آن هشدار دادند و انتصاب وي را «موجب اختلاف و سرخوردگي ميان علاقمندان» به رئيس جمهور دانستند، كه اين تذكر- بخوانيد دستور قانوني- با تاخيري غيرقابل توجيه از سوي رياست محترم جمهوري جامه عمل پوشيد، اگرچه، اختصاص بيش از 18 پست كليدي به نامبرده با دستورالعمل ياد شده همخواني نداشت. ايجاد شكاف و نهايتا انشعاب در برخي از تشكل‌ها و جمعيت‌هاي اصولگرا، از جمله نمونه‌هاي ديگري از اين دست است كه مي‌گذاريم و مي‌گذريم.

خراسان

«بررسي فراز و فرودهاي تورم تاسال آينده» عنوان يادداشت روز روزنامه خراسان به قلم حميد زمان زاده است كه در آن مي‌خوانيد:
نرخ تورم پس از طي يک مسير صعودي در سال‌هاي ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ و ثبت رکورد فراتر از ۲۵ درصد در پايان سال ۱۳۸۷، به مدت ۱۸ ماه مسيري نزولي را طي نموده و از مرز ۲۵ درصد به کمتر از ۹ درصد در شهريور ۱۳۸۹ رسيد. به علاوه در يک دوره ۶ ماهه، از ارديبهشت تا آبان ۱۳۸۹، اقتصاد ايران نرخ تورم يک رقمي را تجربه نمود. اما از مهرماه سال ۱۳۸۹، نرخ تورم مجددا روند صعودي به خود گرفت و تا خرداد سال ۱۳۹۰ از مرز ۱۵ درصد نيز فراتر رفت. اکنون سوالي که مردم و فعالان اقتصادي در مورد نرخ تورم با آن مواجه هستند، اين است که نرخ تورم تا پايان سال ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ چه مسيري را طي خواهد نمود؟

براي پاسخ به اين سوال بايد ابتدا به تمايز ميان نرخ تورم ميانگين (رسمي) و نرخ تورم نقطه به نقطه توجه نمود. بر اساس آخرين گزارش‌هاي رسمي، نرخ تورم در پايان خرداد سال ۱۳۹۰ به 15. 4 درصد رسيده است. آنچه به عنوان نرخ رسمي تورم در هر ماه اعلام مي‌شود، بيانگر نرخ رشد ميانگين شاخص قيمت‌ها در ۱۲ ماهه منته به آن ماه نسبت به ميانگين شاخص قيمت‌ها در دوره مشابه سال قبل است. بدين ترتيب نرخ تورم رسمي در واقع تغييرات شاخص قيمت‌ها را در طول ۲ سال (۲۴ ماه) منعکس مي‌نمايد. روش ديگر که به نرخ تورم نقطه به نقطه موسوم است، بيانگر نرخ رشد شاخص قيمت‌ها در پايان هر ماه نسبت به شاخص قيمت‌ها در پايان ماه مشابه سال قبل است. در اين روش نرخ تورم، تغييرات شاخص قيمت‌ها را در طول ۱ سال (۱۲ ماه) منعکس مي‌نمايد.

بنابراين در حالي که نرخ تورم رسمي در خرداد سال ۹۰ برابر 15. 4 درصد است، نرخ تورم نقطه به نقطه برابر 22. 9 درصد بوده است. در مورد تفاوت در روند حرکت نرخ تورم رسمي و نقطه به نقطه، بايد توجه داشت که نرخ تورم رسمي نسبت به نرخ تورم نقطه به نقطه از لختي قابل توجه برخوردار است و مسير حرکت آن با تأخير چند ماهه، مسير حرکت نرخ تورم نقطه به نقطه را البته به صورتي هموارتر طي مي‌کند. به علاوه زماني که نرخ تورم نقطه به نقطه در حال افزايش است، نرخ تورم رسمي کمتر از نرخ تورم نقطه به نقطه است و زماني که نرخ تورم نقطه به نقطه روند نزولي به خود مي‌گيرد، نرخ تورم رسمي از آن بيشتر مي‌شود.

شتاب گرفتن آهنگ نرخ تورم نقطه به نقطه که از زمستان سال ۱۳۸۹ آغاز شده، و در پايان خرداد ۹۰ به مرز ۲۳درصد رسيده است، بيانگر اين موضوع است که نرخ تورم احتمالا تا پايان تابستان ۱۳۹۰ به مرز ۲۰درصد خواهد رسيد. اما پس از آن چه خواهد شد؟ آيا نرخ تورم همچنان به روند صعودي خود ادامه خواهد داد؟ آيا اين امکان وجود دارد که نرخ تورم از ۲۵درصد نيز فراتر رود؟ جهت پاسخ به اين سوال بايد به مهمترين عوامل تعيين کننده نرخ تورم در شرايط فعلي اقتصاد ايران، يعني نرخ رشد نقدينگي و اثرات تورمي ناشي از طرح هدفمندکردن يارانه‌ها توجه نماييم. به نظر مي‌رسد در واقع اثرات اصلي طرح هدفمندي يارانه‌ها و شوک قيمتي انرژي بر سطح قيمت‌ها و نرخ تورم، تاکنون در اقتصاد کشور ظاهر شده و اثرات شوک قيمتي انرژي بر نرخ تورم تا پايان سال به مرور کاهش يابد و به حداقل برسد.

بنابراين عامل اصلي تعيين کننده نرخ تورم در نيمه دوم سال ۹۰ و پس از آن، نرخ رشد نقدينگي در اقتصاد کشور خواهد بود. البته بايد توجه داشت که نرخ رشد نقدينگي با يک وقفه تقريبا يک ساله اثرات خود را بر نرخ تورم بر جاي خواهد گذارد. بنابراين جهت بررسي روند نرخ تورم تا پايان سال ۹۰، بايد به روند نرخ رشد نقدينگي تا پايان سال ۱۳۸۹ توجه نمود. بررسي روند نقدينگي نشان مي‌دهد که نرخ رشد نقدينگي در سال ۱۳۸۹ در محدوده ۲۵درصد تثبيت شده است. با توجه به اين سطح از نرخ رشد نقدينگي در سال ۱۳۸۹، فراتر رفتن نرخ تورم از ۲۵درصد در سال ۱۳۹۰ تقريبا بعيد است. اما اين که نرخ تورم در سال ۱۳۹۱ چه مسيري را طي خواهد نمود، کاملا به سياست‌هاي دولت و بانک مرکزي در تعيين نرخ رشد نقدينگي در سال جاري بستگي دارد. در صورت تداوم حفظ نرخ رشد نقدينگي در سطح ۲۵ درصد در سال ۹۰، مي‌توان انتظار داشت که نرخ تورم در سال ۹۰ در مسير نزولي قرار گرفته و به مرور کاهش يابد، اما در هر حال دستيابي به نرخ تورم يک رقمي در سال ۹۱، به وضوح با نرخ رشد ۲۵درصدي نقدينگي سازگار نخواهد بود. در واقع دستيابي به نرخ تورم يک رقمي در سال ۹۱، نيازمند کاهش نرخ رشد نقدينگي تا سطوح ۱۵درصد در سال جاري مي‌باشد.

جمهوري اسلامي

«فرصتي براي افشاي چهره سياستمداران آمريكایي» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوري اسلامي است كه در آن مي‌خوانيد:
مناظره نامزدهاي انتخابات رياست جمهوري آمريكا هر بار فرصتي براي بيان برخي واقعيت‌ها محسوب مي‌شود كه در شرايط عادي كمتر مورد اعتراف و اصرار قرار مي‌گيرد. سه نامزد حزب جمهوريخواه آمريكا در يك مناطره انتخاباتي در چارچوب رقابت‌هاي داخلي اين حزب مطالبي را بيان داشته‌اند كه در نوع خود قابل توجه به نظر مي‌رسد. "ران پاول"، "ريك سنترم" و "ميشل باچمن" در برنامه‌اي كه از شبكه فاكس نيوز پخش مي‌شد، گويندگان اين مطالب بودند. اگرچه بعيد است آنها نامزد اصلي و نهائي جمهوريخواهان باشند ولي مطالب مطرح شده توسط آنان قابل توجه مي‌باشند كه خطوط اصلي آنها عبارتند از:

- ارزش و موفقيت تحريم ايران به شدت مورد سئوال است. تحريم مردم و هر كشوري به منزله آنست كه با آنها مي‌جنگيد. آمريكا بايد به صلح و تجارت آزاد و عدم دخالت در امور ديگران باز گردد، از جنگ بپرهيزد و نظاميان را باز گرداند.

- هيچ سند و مدركي نيست كه نشان دهد ايران درصدد توليد سلاح اتمي است و در مورد اينكه گويا ايران تهديد هسته‌اي است، بسيار اغراق شده است.

_ آمريكا نبايد اشتباهات گذشته را تكرار كند. به خاطر بياوريد كه آمريكا را در يك جنگ بيهوده و پرهزينه در عراق، براساس اطلاعات غلط و اغراق آميز وارد كردند.

- آمريكا جنگ با ايران را از سال 1332 با كودتاي نظامي در اين كشور آغاز نمود و نتايج آنرا در سال 1357 درو كرد. مشكل ما در آمريكا اينست كه به كارها و اشتباهاتي كه خودمان مرتكب شده ايم، توجه نداريم.

- بيائيد واقع بين باشيم. تهديد ايران عليه آمريكا تحت هيچ شرايطي، حتي در آينده هم بيشتر از تهديد چين و شوروي سابق نيست. ما با آنها مدارا كرديم، وارد جنگ با آنها نشديم و اين راهكار مناسبي است.

در همين مناظره، برخي رقباي انتخاباتي هم سعي كردند بر طبل جنگ بكوبند و خواستار شدت عمل بيشتر در قبال ايران بودند كه از آنها با شعار "جنگ طلب" و جنگ افروز استقبال شد و در پايان مناظره 27 هزار مورد از سي هزار اظهارنظر، به نفع "ران پاول" بود كه بخشي از ديدگاههايش در بالا، انعكاس يافت.

اين جملات، اين واقعيت‌ها و اين ديدگاهها را مي‌توان هر چند وقت يكبار از زبان برخي از سياستمداران و مقامات آمريكائي شنيد ولي سئوال اينست كه چرا عليرغم آگاه از اين واقعيت‌ها سياست هميشگي واشنگتن عليه ايران همواره تهاجمي، كينه توزانه و غيرمنطقي بوده است؟ در واقع همه چيز به مراكز تأثيرگذار باز مي‌گردد كه ديدگاههاي خود را مستقيماً بر مولفه‌هاي قدرت در آمريكا تحميل مي‌كنند. اين بدان معني است كه حتي همان كساني كه بيشترين دشمني و عناد را عليه ايران روا مي‌دارند، نيز واقعيت‌ها را مي‌دانند ولي چون اعتراف به آن و در نظر گرفتن ملاحظات لازم را به نفع خود نمي‌دانند، واقعيت‌ها را زير پا مي‌گذارند.

البته حتي به اعتراف صريح عناصري كه برخي از حقايق را بازگو مي‌كنند، نيز نمي‌توان اعتماد كرد. چرا كه آنچه مي‌گويند صرفاً در چارچوب تبليغات انتخاباتي قابل ارزيابي است و اگر همانها به كاخ سفيد بروند، قطعاً راه و روش ديگري را در پيش مي‌گيرند كه شايد تفاوت چنداني با پيشينيان آنها نداشته باشد. شگردهاي تبليغاتي "باراك اوباما" نمونه‌اي شاخص در اين زمينه است. او بسياري از سياست‌هاي بوش و جناح جنگ افروز نو محافظه كاران را به زير سئوال مي‌برد و مي‌گفت خواستار تغيير است. او در ظاهر خواستار پايان جنگ در عراق و افغانستان حتي قبل از ورودش به كاخ سفيد بود. او عليه شكنجه و جنايات جنگي ارتش آمريكا، موضع داشت. خواستار تعديل بودجه نظامي و ايجاد تعادل در سياست يكجانبه گرايانه و تهاجمي آمريكا در سطح بين‌المللي بود. ولي بعد از ورود به كاخ سفيد، نه تنها شعارها و وعده‌هاي انتخاباتي را فراموش كرد، بلكه دقيقاً به عكس، به تجليل از شكنجه گران و حمايت از آنها پرداخت، به سياست‌هاي واشنگتن بويژه در ابعاد يكجانبه گرائي و تهاجمي آن، گستاخي بيشتري نشان داد و حتي امروزه به مقامات عراق و افغانستان فشار وارد مي‌كند تا بلكه آنها با ادامه اشغال كشورشان به ناچار موافقت كنند.

رسالت

«فرصت‌ها را دريابيم» عنوان سرمقاله‌ روزنامه رسالت به قلم محمد كاظم انبارلويي است كه در آن مي‌خوانيد:
آيات نخستين سوره روم بدين سبب نازل شد كه در آن هنگام كه پيامبر صلي الله عليه و آله در "مكه" بود و مومنان در اقليت قرار داشتند، جنگي ميان ايرانيان و روميان در گرفت و در اين نبرد ايرانيان پيروز شدند.

مشركان "مكه" اين را به فال نيك گرفتند و دليل بر حقانيت شرك خود دانستند! آيات نخستين اين سوره نازل شد و قاطعانه گفت: گرچه ايرانيان در اين نبرد پيروز شدند اما چيزي نمي‌گذرد كه از روميان شكست خواهند خورد و حتي حدود زمان اين پيشگويي را نيز بيان داشت.

اين پيشگويي قاطع قرآن كه از يك سو نشانه اعجاز اين كتاب آسماني و اتكا آورنده آن به علم بي‌پايان پروردگار به عالم غيب است و از سوي ديگر نقطه مقابل تفال مشركان بود، مسلمانان را دلگرم ساخت.

شايد آن روزها هيچ مسلماني در آن سختي‌ها احتمال نمي‌داد اسلام بزودي بر جزيره العرب مسلط و آوازه جهاني آن در كمتر از نيم‌ قرن در سراسر گيتي طنين افكن ‌شود.

مقام معظم رهبري در ديدار مسئولان نظام با اشاره به تهديدها و فرصت‌هاي فراروي نظام فرمودند؛

1- اوضاع منطقه و بيداري اسلامي
2- بحران اقتصادي در غرب
3- رشد جريان‌هاي افراطي در غرب

يك فرصت تاريخي در برابرمان قرار داده است.
شراط كنوني جهان كاملا متفاوت با جهاني است كه ما در اوايل قرن بيستم و اواخر آن شاهد بوديم.
انقلاب اسلامي در اوايل دهه 40 زماني توسط امام (ره) كليد خورد كه انقلابيون در اقليت بودند و استبداد شاه به همه جا مسلط بود و دنيا توسط دو قدرت جهاني اداره مي‌شد و هر كشور در قوام حكومت خود به تكيه به يكي از دو قدرت فكر مي‌كرد.

امام (ره) با شعار نه شرقي نه غربي هر دو قدرت را از ايران بيرون كرد. همه فكر مي‌كردند يك اجماع جهاني از قدرت‌هاي دنيا عليه ايران پديد مي‌آ‌يد اما روز به روز بر عزت، اعتبار و نفوذ ايران در جهان افزوده شد. آمريكا و اذنابش در منطقه و جهان هر روز منفورتر شدند و بلوك شرق از هم فرو پاشيد. انقلاب هر روز پرقدرت‌تر در منطقه و جهان نقش آفريني كرد.

اكنون معادلات قدرت در منطقه به سرعت در حال تغيير به نفع جمهوري اسلامي است. اين يك واقعيت است كه كسي نمي‌تواند آن را انكار كند. آنهايي كه با فروپاشي شوروي فكر كردند دنيا به كام آمريكايي‌ها و غربي‌ها خواهد بود، امروز با بيداري اسلامي در منطقه و بروز بحران‌هاي اجتماعي و اقتصادي در غرب و نيز ظهور جريان‌هاي افراطي نمي‌خواهند بپذيرند كه در تحليل خود اشتباه كرده‌اند. رشد اسلام و اسلام گرايي در منطقه و جهان يك رشد فوق العاده است.

تحليل حوادث و رويدادهاي غرب در هزاره سوم ميلادي براي ما فوق‌العاده مهم و حياتي است. اگر فهم درستي از اين تحولات نداشته باشيم در بازشناسي خود به بيراهه خواهيم رفت.

واقعيت اين است كه در اوايل قرن بيستم به دليل رشد ناسيوناليسم در اروپا و عدم مهار آن و نيز اختلاف روي تقسيم غارت جهاني دو جنگ خانمانسوز به وجود آمد كه ميليون‌ها تن را در جهان به كام آتش و ويراني كشيد. نخبگان غربي در اتاق فكر خود به اين نتيجه رسيدند كه آهنگ واگرايي را بايد در غرب متوقف كنند و به سوي اتحاد و همگرايي بروند. بر اين اساس در اروپا زنگ اتحاد و همگرايي به صدا در آمد. روابط و مناسبات بلوك شرق وغرب تحت عنوان تشنج زدايي شكل گرفت و از رفتن به سوي جنگ گرم پرهيز شد و يك دوره جنگ سرد را تجربه كردند. آمريكا به بسط و نفوذ خود در جهان و تعريف مناسبات خود با اروپا همت گماشت واز دل اين مناسبات چندين اتحاديه شكل گرفت.

آنها اواخر قرن بيستم پس از سقوط و فروپاشي شوروي، روسيه و چين را در گروه هشت جاي دادند و به تقسيم قدرت در جهان براساس يك "سهام" كه ربط مستقيم با توليد ناخالص ملي داشت همت گماشتند. آلمان، فرانسه، انگليس و ايتاليا كه نقطه اصلي
جنگ افروزي در دو جنگ جهاني اول و دوم بودند، آهنگ همگرايي را ابتدا در بازار مشترك اروپايي و سپس در پيمان‌هاي ديگر كه منجر به شكل‌گيري اتحاديه اروپا شد تجربه كردند. مظلومان عالم، قدرت را در جهان در آستانه قرن بيست و يكم يكپارچه، متحد، غير قابل نفوذ و پردوام ديدند. اما حادثه 11 سپتامبر نشان داد نفوذناپذيرترين قدرت در جهان كه آن سوي اقيانوس‌ها در پناه آب‌هاي پهناور زمين قرار دارد، ‌ضربه پذيرترين قدرت است.

آمريكا و سپس ناتو به عراق و افغانستان حمله كردند. صدها هزار نفر را به خاك و خون كشيدند اما معادلات قدرت در خاورميانه- نقطه اصلي نفوذ آنها- نه تنها به نفع آنها رقم نخورد بلكه عملا به نفع قدرت نوظهوري مثل ايران تمام شد كه آنها رقيب اصلي اين قدرت بودند و حاضر نبودند طي سه دهه حتي حيات آن را به رسميت بشناسند. قدرت‌هاي جهاني در اوايل قرن بيستم چون گرگ به جان هم افتادند اما از اواسط قرن بيستم ترجيح دادند با تقسيم قدرت و ثروت جهان به اين درندگي پايان دهند. فرمول تقسيم قدرت و ثروت جهان مثل فرمول تقسيم سود در يك شركت و بنگاه اقتصادي چند مليتي بود. اين فرمول با گزارشات رسمي بازرسان قانوني اين شركت به هم خورده است.

قدس

«تجزيه؛ رؤياي استکبار در افغانستان» عنوان سرمقاله روزنامه قدس به قلم غلامرضا قلندريان است كه در آن مي‌خوانيد:
طرح انگليس که ساختار سياسي افغانستان را براي سال 2014 غيرمتمرکز معرفي مي‌نمايد، توسط روزنامه «ويسا» در کابل فاش گرديد. براساس اين سناريو افغانستان به هشت منطقه تقسيم مي‌شود که مراکز آن کابل، قندهار، هرات، مزارشريف، قندوز، جلال آباد، خوست و باميان خواهد بود.

موضوع تجزيه افغانستان، نخستين بار نيست که توسط انگليس مطرح مي‌گردد، بلکه پيشتر اين طرح از سوي دولتمردان آمريکا نيز رسانه‌اي گرديد، ولي به سرانجامي نرسيد، زيرا بازتابها و واکنشها را آناليز نمودند تا بتوانند در فرصتي ديگر موضوع ياد شده را در دستور کار قرار دهند.

حفظ کشورهاي هدف براي مقامهاي لندن و واشنگتن امري ضروري است تا بتوانند افکار عمومي را اندکي متقاعد کنند، همان گونه که ايالات متحده پس از ناکامي در عراق، موضوع توافقنامه امنيتي بغداد- واشنگتن را مطرح کرد و اکنون که زمان اجرايي کردن آن فرا رسيده است، سران کاخ سفيد سناريوهاي متعددي را براي حضور در عراق در برابر دولتمردان عراقي گذاشته‌اند تا به نحوي از صحنه عراق حذف نشوند. در مورد افغانستان نيز اين ادعا قرين صحت است.

دولتهاي مهاجم از حمله نظامي به افغانستان طرفي نبسته‌اند و برآورد هزينه ها، بيانگر اين واقعيت است که کشورهاي ياد شده، بايد لشکرکشي به افغانستان را شکست خورده اعلام کنند. بر کسي پوشيده نيست، سرنوشت شوروي سابق براي مهاجمان در حال تکرار است و به نظر مي‌رسد رسانه‌اي نمودن موضوعهايي از قبيل کوچک کردن افغانستان پوششي براي خروج از باتلاق اين کشور است. امروز در انگليس ناآراميها بر اساس برخي ديدگاه‌ها متوجه لشکرکشي انگليس به افغانستان است، زيرا صاحب نظران بر اين باورند که هزينه نظامي لندن در افغانستان سبب بروز اغتشاش در شهرهاي انگليس شده است.

کوچک سازي افغانستان، خدمتي براي کشورهاي غربي است، زيرا هزينه مداخلات آنها در اين کشور کاهش مي‌يابد، به گونه‌اي که بر اساس اين طرح در بخشهاي تقسيم شده کشورهاي ديگر مي‌توانند نفوذ داشته باشند و طبيعي است در صورت وقوع چنين پيشنهادي - که قطعاً تحقق نخواهد يافت - ثمره حضور بيگانگان در مناطق مختلف افغانستان، به هدفهاي استعماري انگليس کمک مي‌کند، اگرچه اين نقشه امنيت کشورهاي همسايه را نيز دچار مخاطرات جدي خواهد نمود و افزون بر مخاطرات امنيتي، به مطالبات خرده ناسيوناليستي و خواسته‌هاي تجزيه طلبانه در دولتهاي همسايه نيز دامن خواهد زد. پر واضح است استعمار پير طرحي با نام «افغانستان کوچک» را پيشنهاد نموده است، ولي پيامدهاي آن ديگر کشورهاي منطقه را نيز متأثر خواهد نمود.

سهيم نمودن طالبان در قدرت، بند ديگر اين سناريو است که بخشي از قلمرو اين کشور را در اختيار تروريستها قرار دهند. واقعيتهاي ميداني عرصه جنگ و گريز اشغالگران با ميراث خواران القاعده، بيانگر اين موضوع است که حمله به افغانستان با هدف انهدام تروريستهاي القاعده و طالبان نتوانست اين دستاورد را براي کشورهاي مهاجم در پي داشته باشد، بلکه ناکاميهاي مستمر و تحميل هزينه‌هاي گزاف براي لندن، واشنگتن و ناتو سبب گرديد قايل شدن سهمي براي طالبان در تعاملات پروسه قدرت جايگزين جنگ با گروه ياد شده گردد تا از اين منظر هدف دست نيافتني را قابل توجيه نمايند. بدون شک، ظرفيت موجود طالبان نيز قادر به غلبه بر نيروهاي بيگانه در گستره افغانستان نيست، بنابراين گفتگويي که آنها را در قدرت بگمارد، نفي نمي‌کنند.

تلاش غرب براي ايجاد يک کانون تنش دايمي دراين منطقه آسيا با استفاده از فرصت پيش آمده در افغانستان مي‌تواند انگيزه بسيار قوي براي پيگيري تجزيه باشد، زيرا تحقق اين موضوع نه تنها ناکاميهاي اشغالگران را مي‌پوشاند، بلکه از منظر راهبردي هزينه‌هاي واشنگتن و لندن را در هزاران کيلومتر دورتر از متروپل موجه جلوه مي‌دهد، نسخه‌اي که براي ديگر کشورهاي اسلامي نيز در گذشته تجويز گرديده و پيامدهاي آن تا امروز ادامه داشته و در آينده هم گريبان مسلمانان را رها نخواهد کرد.

سياست روز

کشف حجاب مدرن!» عنوان سرمقاله روزنامه سياست روز به قلم محمد صفري است كه در آن مي‌خوانيد:
براي امروز در ذهن مطلبي را آماده کرده بودم درباره بحث جمع‌آوري آنتن‌هاي ماهواره، اما چون يک موضوع مهم ديگر روي داد، ماهواره را مي‌گذاريم براي بعد چون هنوز ادامه دارد. اما موضوع دوم داغ‌تر است.

شايد بسياري از اقشار گوناگون مردم و صاحب‌نظران به موضوع دوم همانگونه نگاه کنند که نقل‌کننده‌اش گفته است. شايد برايشان مهم نباشد. شايد بگويند اي بابا بنده خدا راست گفته است ديگر. تحمل اظهارنظر و يا انتقاد هم نيست؟

اما اگر ريشه‌اي به اين ماجرا نگاه کنيم قضيه تفاوت پيدا مي‌کند.
نکته اول اين است که روزنامه‌اي که اين انديشه و نظر را منتشر کرده، يک روزنامه اصلاح‌طلب يا يک روزنامه بي‌طرف نيست. اشتباه نکنيد. روزنامه ايران روز شنبه در يک ويژه‌نامه‌اي به نام «خاتون» مطالبي را درباره حجاب و عفاف منتشر کرده است.
در يکي از مطالب آن در گفت‌وگو با مهدي کلهر، مشاور پيشين فرهنگي رئيس‌جمهور درباره چگونگي ورود چادر مشکي به ايران مدعي شده است که؛ «ناصر‌الدين شاه در سفرهاي اروپايي، شب که به مجلس عياشي مي‌رفت. مي‌ديد آنجا لباس مردها مشکي است. کلاه سيلندري مردها مشکي است و زن‌ها هم با لباس مشکي مي‌آيند. اين به نظرش آمد که يک نوع سنگيني و وقار دارد وگرنه در اسلام به صراحت داريم که رنگ تيره مکروه است. اين رنگ مشکي متکبرانه را ناصر‌الدين شاه آورد. خدا لعنتش کند. همين جور آتش به قبرش بباد. خيلي مرد ملعوني بود.

گرچه تنها اين اظهارنظر نيست و بسياري مطالب ديگر دارد در تحقير حجاب. در نخستين برخورد با اين نشريه شايد بگوييم بنده خدا راست مي‌گويد، چادر نباشد مانتو و روسري، مشکي نباشد رنگي. چه تفاوتي دارد؟

اصل قضيه در همينجاست. از روزنامه متعلق به دولت جمهوري اسلامي ايران چه توقعي مي‌رود؟ آيا توقع اين است که حجاب برتر زنان ايران اسلامي را زير سوال ببرد و براي چگونگي ورود آن به ايران تاريخ‌سازي کند؟ يا اين که در راستاي يک انديشه فرهنگي، براي مقابله با تهاجمي که اکنون عليه زنان و دختران و جوانان اين کشور طرح‌ريزي شده است، ويژه‌نامه‌اي منتشر کند که پاسدار ارزش‌هاي ايراني اسلامي باشد؟! واقعا توقع به کدام سو مي‌رود؟

بسياري چيزها هست که بايد همواره به آنها از همان نخست توجه کرد. مثلا سخنان و مواضع برخي شخصيت‌ها و البته بيشتر هوادارانشان. آقاي کلهر همان ابتدا، نظرات متفاوتي نسبت به برخي مسائل داشت. مثلا درباره بازگشت خواننده‌هاي لوس‌آنجلسي و حتي بازگشت رضا پهلوي به ايران! و ماهواره.

گرچه نمي‌توان از کنار اين جملات رئيس‌جمهور که گفته بود؛ «واقعا مشکل مردم ما مشکل موي بچه‌هاي ما است؟ بچه‌هاي ما دوست دارند مويشان را هر طور دوست دارند بزنند. به من و تو چه ربطي دارد. من و تو بايد برويم به مسائل اساسي کشور برسيم... الان مشکل کشور ما، دختر ما فلان لباس را پوشيد، اين الان مشکل کشور ما اين است؟ مشکل مردم ما اين است...

اين گونه مواضع و ديدگاه‌ها، به ويژه در زمينه مسائل فرهنگي اجتماعي و اعتقادي، اگر يکبار گفته شود و آنگاه با واکنش و پاسخ به سکوت انجامد و ديگر اينگونه صداها پخش نشود، مي‌توانيم بگوييم، بدون برنامه و طرح‌ريزي مطرح شده و پشت پرده آن چيزي نيست. اما اين که اين روند دنبال مي‌شود و درصدد آن است تا اين انديشه در جامعه رشد کند، در اذهان عمومي مردم پرورش يابد و درگير کند. جرياني پشت آن وجود دارد.

هر از گاه شاهد هستيم که از سوي برخي افراد منتصب و منتسب رئيس‌جمهور مواضع و سخناني مطرح مي‌شود که باعث واکنش و پاسخ و چالش در جامعه مي‌گردد. اين چالش‌هاي ساختگي سرگرمي بسياري براي برخي دستگاه‌ها ايجاد مي‌کند. مجلس وارد مي‌شود. قوه قضائيه درگير مي‌شود. بسياري از نمايندگان و شخصيت‌ها واکنش نشان مي‌دهند و هزينه بسياري براي آن پرداخت مي‌شود.

آفرينش

«اخلاق در جامعه» عنوان سرمقاله روزنامه آفرينش به قلم حميدرضا عسگري است كه در آن مي‌خوانيد:
متاسفانه در جامعه شاهد يک الگوي نا صحيح اخلاقي درنحوه روابط افراد با يکديگر هستيم. به طوري که اگر با کسي به مشکل برمي‌خوريم سعي مي‌کنيم در پس پرده و غير علني به طوري که مقصر شناخته نشويم طرف مقابل را از ميدان به در کنيم.

اما امان از آن زماني که پرده بيافتد! ديگر پير و جوان، استاد و شاگرد، صاحب کار و کارمند، پيشکسوت و تازه کار، تقصيرکار و بي تقصير و... هيچ کدام مورد نظرمان قرار نمي‌گيرد و در سرکوب و نابودي طرف مقابلمان از هيچ اقدامي ابايي نداريم.

اين سقوط اخلاقي براي يک جامعه‌اي که شئونات اسلامي و ايراني را در بوق وکرنا فرياد مي‌زند و الگوي خود مي‌داند مايه تاسف است. مايه تاسف است که ما نمي‌توانيم و يا بلد نيستيم مخالفان را تحمل کنيم. چرا الگوي در کنار هم قرار گرفتن دو مخالف در فرهنگ جامعه ما جايي ندارد و مخالفان حتما بايد رو در روي هم و با سلاح خشونت با يکديگر برخورد کنند. و بيرون از ميدان هم با دروغ، تهمت، شايعه و جوسازي وجهه طرف مقابل خود را سياه و درصدد نابودي وي بر آيند.

نمونه‌هاي اين مدل را در تمامي عرصه‌ها و زمينه‌هاي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و متاسفانه ورزشي بارها ديده ايم. همواره به مردم عادي و خصوصا جوانان مملکت توصيه مي‌شود که بزرگان و پيشکسوتان را در هر زمينه الگوي اخلاق وعمل خود قرار دهند، آيا در حال حاضر هم مي‌توان اين توصيه را به جوانان جامعه کرد!؟.

از قديم الايام خانواده‌ها فرزندان خود را به الگو گيري از بزرگان ورزشي در رعايت اخلاق و منش انساني سفارش مي‌کردند، آيا در حال حاضر مي‌توان اوضاع و احوال اخلاقي حاکم بر ورزشمان را الگويي براي توصيه کردن به جوانان قلمداد کرد؟

وقتي دو پيشکسوت ورزشي که در بين مردم به عنوان شخصيت‌هاي سالم وزرش ما در يک برنامه زنده تلوزيوني زننده ترين الفاظ را به هم نسبت مي‌دهند به دور از هرگونه آيين و سنت اسلامي به پرده دري و تهمت به يکديگر اهتمام مي‌ورزند بايد توقع چه عکس العملي از جامعه داشت. چه طور بايد به جواني که بدترين ناهنجاري را از بزرگان ورزشي خود مي‌بيند فهماند که احترام به مخالف از خصوصيات بزرگان است.

چه طور مي‌توان توقع داشت که در هياهوهاي سياسي که مهمترين دغدغه افراد در آن مبارزه براي حذف مخالفان و دست يابي به منفعت و پيروزي‌هاي حزبي و جناحي است وحدت و يکپارچگي ميوه اين درگيري‌ها گردد. چرا گوش شنوا و چشم عبرت بين اين افراد صداي اين دردها را نمي‌شنود و اضمحلال اخلاق را نمي‌بيند؟. نمي‌بينند که چگونه ناخواسته تبري را در دست گرفته و بر تنه درخت اخلاقيات مي‌کوبند و ريشه آن را مي‌خشکانند.

اگر بخواهيم الگوهاي اخلاقي اسلامي - ايراني را مثال بزنيم و خود را از پيروان و ميراث داران آن بزرگان بدانيم همانند کبک سردر زير برف کرديم و خود را فريفته ايم. چون آنچه که ما در اخلاق وکردار خود در جامعه مشاهده مي‌کنيم هيچ رنگ و بويي از مکارم اخلاقي گذشتگاني ندارد که همواره آنها را مايه افتخار خود مي‌دانيم. ماه رمضان ماه خوبي هاست بياييد در اين ماه پر برکت با تغيير در رفتار و کردار خود الگويي براي کساني باشيم که محاسن اخلاقي را فراموش کرده‌اند.

مردم سالاري

«چه کساني چشم ديدن موفقيت‌هاي دولت را ندارند؟» عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاري به قلم حميدرضا شکوه است كه در آن مي‌خوانيد:
آقاي احمدي نژاد روز گذشته بازهم منتقدان دولت را خطاب قرار داده و با استفاده از عبارت «بعضي‌ها چشم ديدن موفقيت‌هاي اين دولت را ندارند»، عده‌اي را «مغرض» توصيف کرده که تلا ش مي‌کنند نتيجه تلا ش‌هاي دولت را مخدوش کنند. ايشان گفته «هرکدام از کارهايي که در اين دولت انجام شده اگر در چنددولت انجام مي‌شد، آن دولت ها، دولت‌هاي موفقي معرفي مي‌شدند». البته اين نخستين بارنيست که رئيس جمهور محترم، از واژه‌هاي نامشخص براي توصيف مخالفان و منتقدان استفاده مي‌کند.

در طول 6 سال گذشته، حتي يکبار اتفاق نيفتاده که رئيس جمهور، به طور صريح و آشکار، از منتقدان ياد کند. مشخص نيست اين «بعضي ها» که چشم ديدن موفقيت‌هاي دولت را ندارند يا آن «مغرضان» که تلا ش مي‌کنند نتيجه تلا ش‌هاي دولت را مخدوش کنند چه کساني هستند و اصلا مرزبين منتقد با مغرض نزد دولتمردان چيست؟ اگر کسي بگويد اجراي اصل 44 قانون اساسي، آنگونه که رئيس جمهور محترم معتقد است، خيلي هم موفق نبوده و خصوصي سازي‌ها اغلب در قالب اعطاي سهام عدالت يا واگذاري شرکت‌ها به صندوق‌هاي بازنشستگي و شبه دولتي‌ها يا حتي رد ديون دولت صورت گرفته، منتقد است يا مغرض که چشم ديدن موفقيت‌هاي دولت را ندارد؟ اينکه کسي اعتقاد داشته باشد دولت در بخش مسکن، موفقيت چنداني کسب نکرده و افزايش اجاره بها و قيمت مسکن، روز به روز فشار بيشتري به اقشار آسيب پذير وارد مي‌کند و طرح مسکن مهر هم فقط در برخي نقاط-که طبعا شهرهاي بزرگي مثل تهران نيست- مشکل برخي از متقاضيان- و نه تمام کساني که مشکل مسکن دارند- را حل کرده سخنش انتقاد دلسوزانه است يا مغرضانه؟

البته کسي منکر موفقيت‌هاي دولت نيست و هر موفقيتي که دولت نهم و دهم کسب کرده باشد، چون در راستاي افزايش رفاه مردم بوده، مورد حمايت همه مردم و ما- که از مردم جدا نيستيم- قرار خواهد گرفت. اما اين نکته را هم نبايد ناديده گرفت که اين دولت از تمام دولت‌هاي قبلي، شرايط بهتري از نظر درآمدي داشته و طبيعي است که انتظارات از اين دولت بيش از دولت‌هاي قبلي باشد. درآمد ايران از صدور نفت در 6 سال گذشته با مجموع درآمدهاي نفتي ايران در تاريخ صادرات نفت برابري مي‌کند و اين نشان دهنده شرايط مساعد دولت کنوني براي نيل به اهداف و تحقق وعده‌هاي خود است.

خلا صه اين که کسي منکر موفقيت‌هاي دولت نيست اما از دولتي با اين درآمدهاي نفتي، انتظاري جز موفقيت هم نيست، و در برخي حوزه‌ها هم انصافا موفقيت‌هاي خوبي حاصل شده است. اما واقعيت آن است که در برخي از حوزه ها- که تفصيل آن مجالي فراخ تر مي‌طلبد- موفقيت چنداني هم حاصل نشده که بعضي‌ها چشم ديدن آن را نداشته باشند. هر چند که در هر صورت، معلوم نيست آن «بعضي ها» چه کساني هستند؟

تهران امروز

«مجلس جهادي عصاره فضائل ملت» عنوان يادداشت روز روزنامه تهران امروز به قلم ميرمحمد عزيزي است كه در آن مي‌خوانيد:
براي نخستين بار شخصيتي بزرگ همچون آيت‌الله مهدوي كني وارد عرصه داوري سياسي شده‌اند و با همراه شخصيتي ديگر يعني آيت‌الله يزدي گروه‌هاي اصولگرايان را حول محور جامعه روحانيت مبارز و جامعه مدرسين حوزه علميه قم، گردهم آورده‌اند تا در انتخابات پيش‌رو فهرستي مطلوب و يكدست از نامزدهاي اصولگرا ارائه شود. در شأن و وجاهت ديني و سياسي دو شخصيت ياد شده هيچ ترديدي نيست و ساز و كار گروه‌هاي 8 + 7 نيز ساز‌و‌كاري معقول براي دستيابي به توافق‌هاي حداكثري و تنزل اختلاف سليقه‌ها به حداقل‌هاي ممكن است. ترديدي نيست كه اصول و مباني اصولگرايان (مشروح در منشور اصولگرايي) معين و از پيش احصا شده است و اين تنها اختلاف سلايق است كه گاه خود را بيش از آنچه كه بايد باشد بزرگ نشان مي‌دهد. به عبارت ديگر، منش‌ها يكي هستند و روش گوناگون و اگر مبنا را بر يگانگي منش‌ها بگذاريم، جاي اختلافي وجود نخواهد داشت.

يكي از ويژگي‌هاي مهم ساز و كار 8 + 7 و نظارت عاليه دو شخصيت ديني سياسي، ويژگي داوري و ارزيابي است و اين ارزيابي و داوري‌ها نيازمند زمان است. بدين معنا كه نبايد تنها به دوره‌هاي انتخاباتي محدود و محصور شوند بلكه مي‌توان و چه‌بسا بايد كه اين نظارت در طول زمان تداوم يابد.

مجلس آينده نبايد شركت سهامي اصولگرايان باشد، بلكه بايد فراتر از گروه‌ها و حتي جناح و طيف اصولگرايان، مردمي و مردم‌گرا باشد. مجلس نهم بايد در برابر مردم پاسخگو باشد و تعهد به مردم و پايبندي به نيازهاي آنان و همبستگي نظام سياسي كشور بايد بيش از پيوندهاي گروه و حزبي در مجلس آينده به چشم آيد.

افق‌هاي آينده و نقشه راه براي مجلس نهم از هم‌اكنون مشخص است سند چشم‌انداز و سياست‌هاي كلان ابلاغي از سوي مقام معظم رهبري. اما اصولگرايان در عين آنكه به وحدت طيفي و جناحي مي‌انديشند بايد برنامه‌گرا نيز باشند. آيا نامزدهاي آينده براي رشد و پيشرفت و تعالي كشور برنامه‌هايي نيز دارند يا صرف اصولگرا بودن مي‌تواند مجوز ورود آنان به رقابت‌هاي انتخاباتي باشد؟

به نظر مي‌رسد با هم‌افزايي نيروهاي اصولگرا و همگرايي آنان به برنامه‌هاي مشترك و قابل اجرا نيز نياز هست، به گونه‌اي كه در پايان چهار سال رأي‌دهندگان دريابند نمايندگانشان تا چه حد به برنامه‌ها و وعده‌هايشان پايبند و متعهد بوده‌اند.

براي دستيابي به «قله‌هاي پيشرفت» كه اصطلاح مورد تاكيد رهبر عظيم‌الشأن انقلاب و جمهوري اسلامي نيز هست، بايد به جهادي بزرگ دست زد. اين جهاد، مردان جهادي و رزمندگاني نستوه و خستگي‌ناپذير مي‌خواهد. مجلس جاي كسب قدرت و ثروت نيست، ميداني است بزرگ براي آن كساني كه مي‌خواهند كمر خدمت به ملت و نظام ببندند و جز خدمت قصد و نيت ديگري ندارند. مجلس نهم بايد «واقعا عصاره فضائل ملت» باشد و ان‌شاءالله كه چنين خواهد بود.

ابتكار

«مشايي از معراج حقايق برگشته است؟!» عنوان سرمقاله روزنامه ابتكار به قلم غلامرضا كمالي پناه است كه در آن مي‌خوانيد:
اگر ظهور احمدي‌نژاد در عرصه سياسي، در ساليان اخير، همگان را به تعجب واداشت و آن‌گونه‌که شيفتگان شگفت‌زده‌اش او را «معجزه هزاره سوم» يا سونامي سياسي ايران ناميدند، بي‌گمان خُلقيات و خَلقيات ياران وي، ازجمله جناب مشايي (يار گرمابه و گلستانش) در فروکش‌کردن تب شگفتي‌ها کمتر از خود وي نبوده است. اما دراين‌ميان، مشايي رفته‌رفته در کسوت تئوريسين و عقل کل دولت ظاهر شده که با آفرينش يا احياي اصطلاحات و باورهاي غيرمعمول در صحنه سياسي ايران، به «مردي براي تمام فصول» تبديل گشته است و براي دستيابي به اين مرتبه پايه‌هاي اصول متعارف را به چالش کشانده است.

بي‌ترديد مشايي به‌عنوان يک شخص ديگر مطرح نيست و ستايش و سرزنش وي هم با اين ديدگاه (شخص وي) چندان اهميتي ندارد. آنچه اکنون مهم است «تيپ فکري» است که پيرامون شخصيت وي گرد آمده. مهم‌تر اينکه اين گروه، با تيپ متمايز، به ابزارهاي قدرت دستيابي دارند و در عرصه فکري و سياسي به ميزان تأثيرگذاري درخور توجه دست يافته‌اند. به همين سبب قضاوت‌هاي متفاوتي را برانگيخته‌اند. از همه مهم‌تر اينکه دامنه داوري‌ها درباره اسفنديار رحيم‌مشايي به‌عنوان نماد و ليدر تيپ گسترده شده است.

گروه او را سرکرده جريان انحرافي مي‌نامند، دسته‌اي به سحر و جادو منسوبش مي‌کنند، عده‌اي وي را به انواع فساد متهم مي‌کنند، بعضي او را با مرتاضان هندي مرتبط مي‌دانند، بعضي ديگر او را مهره نفوذي اصلاح‌طلبان و اصحاب به‌اصطلاح فتنه مي‌شمارند، برخي به او کرامات و درجات روحاني نسبت مي‌دهند که حاصل ذکر شبانه و دعاي سحر است، گروه هم او را حلاج زمانه مي‌نامند که حقايق را بي‌باکانه بر زبان مي‌راند و از «سرِ دار» نمي‌هراسد. خلاصه هرکسي به ميزان آشنايي و دوستي و دشمني با وي برايش لقبي و سمت‌وسويي مي‌تراشد.

مشايي هرکه و هرچه هست، لج اصولگرايان را درآورده و به گفته منتقدان، احمدي‌نژاد را به لجن کشيده است. اگرچه رئيس‌جمهور خود اين اعتقاد را ندارد و با حمايت‌هاي بي‌دريغش ثابت کرده حاضر است در اين راه هرگونه هزينه‌اي را بپردازد، آن‌چنان‌که پرداخت. بي‌مهري‌ها و بي‌احترامي‌ اخير به رئيس‌جمهور و رويگرداني ياران ناني از پيامدها و عوارض همين ايستادگي سفت و سخت وي در دفاع از دوست معتمد خود بوده است. با همه اوصاف اگرچه خزانه اعتماد همچنان پُر مانده، ولي خزينه اعتبار رو به پايان است. ديگر رئيس‌جمهور آن جايگاه و اعتبار کم‌نظير سال‌هاي قبل را ندارد که همچنان امثال مشايي را در برابر شمشيرهاي زهرآگين منتقدان و مخالفان قدرش محافظت کند. هرچند که به‌نظر مي‌رسد اعتمادش به يار جنجالي‌اش هنوز پابرجاست. نشان به آن نشان که مشايي در اين دوره افول اعتبار دولتمردان و رئيسش، در مدتي طولاني مهر سکوت بر لب زد. سکوتي که همانند شخصيت وي، حدس و گمان‌هاي زيادي را به‌ويژه در عرصه رسانه‌ها برانگيخت.

برخي شايعه مي‌کردند که دستگيرش کرده‌اند، عده‌اي معتقد بودند که در حصر خانگي است، گروه مي‌گفتند که قهر کرده و در پيله خودساخته و سکوت خودخواسته فرو رفته است، دسته‌اي بر اين باور بودند که فرار کرده است، بعضي چنين مي‌گفتند که رئيس‌جمهور دستور داده يا توصيه کرده که فعلاً به‌طور موقت زبان در کام بگيرد تا شمشيرها به نيام برگردد، برخي هم چو ‌انداختند که به زادگاهش رامسر کوچيده و دامن از صحبت‌ با خلق برچيده و به ذکر و اوراد روي آورده و خلاصه به معراج حقايق رفته است.

اکنون رسانه‌ها گزارش داده‌اند که برگشته و سکوتش را شکسته است. چه گفته؟ سخني که لابد باب طبع مخالفانش نيست. تازه‌ترين سخن وي اين است که به آزادي بيشتري نياز داريم و اينکه آن ميليون اصلاح‌طلب، خود يک ملت هستند که نبايد آنان را ناديده گرفت. وي سخن از جذب مي‌گويد؛ حرفي که مخالفانش هم مي‌گويند؛ اما چگونگي مورد اختلاف است.

در اين‌ تيپ فکري «قانون عفاف و حجاب» لازم‌الاجرا نيست. چادر، قاب چهره زنان و اسباب تکبر يا ارمغان ناصرالدين‌شاه از مجالس عياشي‌هاي اروپايي است (کلهر). ويژه‌نامه خاتون در روزنامه ايران باز هم اصولگرايان را دق مي‌دهد. آيا صداي خروشان توپ‌هاي اين تيپ، به‌طور هم‌زمان به بازگشت مشايي ارتباطي دارد؟ آيا خون‌ها شير شده که سکوت الهام‌بخش وحدت شکسته شده است؟

شرق

«از تجربه تا تعميم» عنوان سرمقاله روزنامه شرق به قلم سيد‌كاظم اكرمي است كه در آن مي‌خوانيد:
ديروز در خبرها آمده بود كه «برنامه‌هاي درسي محتوايي با آموزه‌هاي ديني همسوسازي مي‌شود و در ابتدا چهار درس ادبيات فارسي، تعليمات اجتماعي، علوم تجربي و تاريخ با رويكرد اسلام با حضور حوزويان در مدارس تدريس خواهد شد.» بعد اضافه شده بود كه با حضور استادان كلاس‌هايي براي بازآموزي معلمان و ارتقاي سطح بينش معرفتي و اعتقادي آنان در راستاي اجرايي كردن بند تفاهم‌نامه طرح بصيرت و دانش‌افزايي ديني فرهنگيان تشكيل خواهد شد.

اصل هماهنگ كردن محتواي دروس با فلسفه تربيت اسلامي مطلبي است كه بنده علاوه بر اعتقاد به آن، در مقالات خود از جمله مقاله‌اي كه چند سال پيش (1384) در مشهد در اولين همايش تحليل و تنظيم نظامي علوم تربيتي با عنوان «ضرورت به‌كارگيري فلسفه و تربيت اسلامي در علوم تربيتي» ارايه شد، به آن توجه كرده‌ام اما نمي‌دانم در اين تغيير و تحول محتواي دروس و همسوسازي آن با نگاه اسلامي از استادان علوم تربيتي، برنامه‌ريزي درسي، روان‌شناسي و جامعه‌شناسي با صميميت و احترام و توجه به پيشنهادهاي آنان استفاده خواهد شد؟ آيا مطالعه‌اي در مقدار تاثير كتاب‌هايي كه سال‌ها پيش بعضي آقايان روحاني براي دوره ابتدايي در درس تعليمات ديني تهيه كردند، مطالعه‌اي شده است؟ آيا توجه به پژوهش‌هايي كه در مورد عدم جذابيت بسيار زياد دروس و كتاب‌هاي ديني در مقاطع گوناگون به عمل آمده، شده است؟ آيا از تجربه مدارسي كه در اروپا و آمريكا براساس فلسفه مسيحيت اداره مي‌شود و برنامه درسي متناسب با آن فلسفه در آن مدارس وجود دارد (اينجانب 25 سال پيش كم و بيش كتاب‌هايي را كه در انگليس در اين باره نوشته شده است، هنگام نوشتن پايان‌نامه دكترايم ديده‌ام) و ممكن است نكات مثبتي در آنها باشد، (ان‌شاءالله با شناختي كه همگان از سابقه بنده داريد مرا متهم به غرب‌زدگي و امثال آن نمي‌كنيد) استفاده خواهيد كرد؟ به نظرم كار را به صورت تجربي شروع و همه آثار را پس از حداقل پنج سال بررسي كنيد، اگر آثار مطلوب داشت آن را تعميم دهيد. اما يك نكته اساسي در مورد معلمان و ارتقاي بينش اعتقادي آنها و تشكيل دوره‌هاي بازآموزي عرض كنم؛ باز ضمن تاييد مطلب مي‌پرسم مشكل معلمان با اين كلاس‌ها كه در دو سال گذشته هم براي آنها برقرار شده است، حل نخواهد شد.

من در كلاس‌هاي دانشگاه با معلمان سروكار دارم، از آنها شفاها و كتبا مسايل و مشكلات را مي‌پرسم و مي‌بينم كه در برابر مطالب گفته‌شده در كلاس‌هاي دو سال گذشته دست به مقاومت ذهني مي‌زنند؛ يعني مي‌گويند اگر نخواهيم به اين كلاس‌ها برويم احتمال بازنشسته كردن و اخراج‌مان وجود دارد.

پس مي‌رويم، كمي به مطالب گوش مي‌دهيم و مدتي هم توجه‌مان به مسايل حقوق و اجاره منزل و تورم و نظام كم‌‌كارآمد يا ناكارآمد اداري و تبعيض‌ها و گروه‌بازي مدير تحميلي كم‌تجربه و احيانا كم‌سواد (صرف‌نظر از استثناها و با تشكر از مديران لايق) معطوف مي‌شود و از كلاس بيرون مي‌آييم.

معلمي كه روز يكشنبه نگراني آقاي دكتر گلزاري را كه استادي متدين و فاضل است از برخورد غيرعادلانه وزير آموزش و پرورش در روزنامه شرق مي‌خواند با كلاس‌هايي كه آموزش و پرورش برقرار كرده و خواهد كرد، تغيير مطلوبي در بينش، منش و كنش او به‌وجود نخواهد آمد. ممكن است فورا كسي بگويد در دوره‌هاي گذشته و از جمله دوره مسووليت شخص شما مشكلات نبوده است؟ كه پاسخ مي‌دهم، چرا، اما آن روز جنگ بود و مسوولان دولتي وعده‌اي به مردم نمي‌دادند و در اين همه سال هم از تجربه اداري ما نگذشته بود، امروز با توسعه شبكه اطلاعاتي و امكانات اقتصادي بالاي دولت و تجربه 30‌ساله اگر با عمل و رفتار صحيح و اخلاق پرجاذبه و بالاتر از همه صداقت با معلمان برخورد نكنيم، گمان نمي‌كنم برنامه‌ها و كلاس‌ها تحول مطلوب را ايجاد كنند.

دنياي اقتصاد

«پايان خاموش يك تصميم پرسروصدا» عنوان سرمقاله روزنامه دنياي اقتصاد به قلم شهرام شریف است كه در آن مي‌خوانيد:
تحلیل تصمیمات گذشته و محاسبه هزینه- فرصت‌های مترتب بر آن در کشور ما مرسوم نيست.

بعضا ديده مي‌شود كه تصميمات با تبلیغات و سروصدا اعلام می‌شوند؛ اما مدت‌ها پس از آنکه ناکارآمدی‌شان به همگان ثابت شد، بی سروصدا کنار گذاشته می‌شوند. در این مسیر کسی از محاسبه فرصت و هزینه از دست رفته سخن نمی‌گوید.

کاهش تعرفه موبایل نمونه‌ای از این دست تصمیمات است. تصمیمی که حالا می‌توان آن را به مثالی از غلط بودن دخالت دولت در تعیین تعرفه‌های غیر واقعی و اجبار به تولید داخلی تعبیر کرد. پنج سال قبل وزارت صنایع به بهانه حمایت از تولید تلفن همراه در داخل کشور تعرفه واردات گوشی را به ۶۰ درصد افزایش داد و انتقاد تحلیل‌گران و فعالان بازار را نادیده گرفت؛ اما اكنون پس از هزينه‌هاي فراوان تحميل شده به مصرف‌كنندگان و انحراف فعاليت‌هاي سالم به قاچاق دوباره به نقطه اول بازگشته‌ايم. قطعا محاسبه ضرر و زیان ناشی از یک تصمیم غلط در سطح ملی کار ساده‌ای نیست؛ اما از آنچه دم دست داریم می‌توان ارزیابی مختصری از این تصمیم ارائه داد. برای این ارزیابی می‌توان به انتظار دولت از اجرای این طرح از یک سو و دستاورد آن در پایان اجرا اشاره کرد.

آن‌گونه که دولتمردان و به‌خصوص مسوولان وزارت صنایع در آن زمان برآن اصرار داشتند هدف از این تعرفه بالا حمایت از تولید داخلی ‌(‌ساخت تلفن همراه ایرانی)، افزایش درآمدهای دولت(‌احتمالا ناشی از مالیات حاصل از فروش و تولید داخلی) و ترغیب خریدار داخلی به استفاده از محصول وطنی (ایجاد فرصت برای بازار محصولات داخلی با توجه به افزایش احتمالی قیمت موبایل‌های خارجی) بود.

اما آنچه به دست آمد کاملا متفاوت با اراده موافقان این طرح بود. تقریبا تمامی چند تولیدکننده تلفن همراه داخلی خیلی زود تلاش‌های اولیه خود را برای تولید موبایل کنار گذاشتند؛ چراکه محصولاتشان حتي به رغم حمایت‌های دولتی در ایجاد یک بازار بسته، قابلیت رقابت با ارزان‌ترین مدل‌های خارجی را نیز پیدا نکرد. افزایش درآمدهای دولت نیز عملا منتفی شد؛ چراکه آمار قاچاق خیلی زود رشد کرد و از حدود ۳۰ درصد به بیش از ۹۰ درصد رسید. همچنین براساس آمار گمرک درآمد دولت از واردات گوشی موبایل از حدود ۷۵ میلیون دلار در سال ۱۳۸۵ به حدود ۱۷ میلیون دلار (طی ۹ ماه اول سال ۱۳۸۹) کاهش یافته است. به بیان دیگر، دولت در نتیجه این تصمیم نه تنها کمکی به تولید تلفن همراه در داخل کشور نکرد، بلکه خود را از مبلغ قابل توجهی از درآمد ناشی از واردات قانونی موبایل نیز محروم کرد.