پرسپولیس هنوز جوابی برای سئوال ونگر ندارد

پنج سال پيش بود... شايد در همين روزها! چند روزي اين طرف تر يا شايد هم آن طرف تر. با همين پرسپوليس به اتريش رفته بودم تا تمرين هاي آري هان در پايتخت موسيقي دنيا را ببينم.

کد خبر: ۱۸۲۷۴۴

تاریخ: ۱۹ مرداد ۱۳۹۰ - ۱۱:۳۹

چند متر دورتر از اردوگاه پرسپوليس رئال مادريد با فابيو كاپلو اردو داشت. كاپلو با باديگاردهايش يك روز براي ديدن آري هان به هتل شيك پرسپوليس آمد تا با هم تنيس هم بازي كنند. كمي دورتر كمپ لاتزيو را مي ديديم.

ارتش سرخ : دينو زوف شهيرترين چهره آبي هاي رم بود كه البته او هم به ملاقات هان آمد. ديدار آري هان و دينو زوف كه در حقيقت سازندگان دومين گل برتر قرن بيستم بودند (آري هان از دايره مركزي زمين دروازه زوف را در جام جهاني 78 باز كرده بود) ديدن داشت. مثل دو كودك خردسال با صدايي بلند براي هم كري مي خواندند و فرياد مي كشيدند و قهقهه مي زدند.

يكي ديگر از همسايگان پرسپوليس ، آرسنال بود. مجموعه اي مغرورتر حتي از رئال! دور تا دور محوطه اسكان شان را نيروهاي امنيتي پوشش داده بودند و براي ورود به محوطه اي كه تمرين هايشان برگزار مي شد بايد مراحل هماهنگي پر دردسري را سپري مي كرديد.

آرسن ونگر از دوستان قديمي آري هان بود اما به جاي آمدن به اردوي پرسپوليس از دوست هلندي اش دعوت كرد تا به هتل آنها برود. هان نپذيرفت و گروهي از باشگاه را براي ديدن ونگر فرستاد. خوش شانس بودم كه در آن گروه كوچك جاي گرفتم!

ديدن ونگر بي بديل بود. مردي مغرور كه حتي شكل نگاه كردنش هم با تمام همتايانش فرق داشت. وقتي شنيد هان دعوت او را نپذيرفته كمي ناراحت شد. سعي مي كرد خودش را آرام نشان دهد اما احساس عصبي اش را نمي توانست در چشم هايش پنهان كند. بعد از گپي كوتاه با تئودور يونگ (دستيار هان) به او گفت: «هان ديوانه شده! پير شده! به كارهايش نگاه كن ... عين بچه ها!

بايد مي فهميدم نمي آيد. وقتي مي رود ايران مي شود مربي يك تيم بي هوادار معلوم است كه جواب دعوت را هم نمي دهد... ببينم اسم اين تيمي كه رفته چي بود؟!» يونگ واكنش سريعي نشان داد: « پرسپوليس ! تيم بي هواداري هم نيست. يك بار سرشماري كردند ديدند حداقل 30ميليون هوادار دارد!» ونگر خودش را روي مبل راحتي اش جمع كرد. كمي جلوتر آمد و پرسيد: «داري با من شوخي مي كني؟» يونگ دوباره تاكيد كرد كه عين حقيقت را گفته و روي جمعيت سي ميليوني هواداران پرسپوليس اصرار كرد.

ونگر دوباره روي صندلي اش ولو شد و به يونگ با حالتي افتخارآميز گفت: «بدون شك ثروتمندترين باشگاه آسيا هستيد. تعجب مي كنم چرا تا امروز اسمي از شما نشنيده بودم. سي ميليون هوادار ... نفري يك يورو در سال هم به باشگاه بدهند مي شود سي ميليون يورو ... فوق العاده است! چند زمين تمرين داريد؟ اينجا پايگاه ساخته ايد؟» مي خواست به سوالاتش ادامه دهد كه يونگ وسط حرف هايش پريد: «بس كن! هنوز بازيكنان سه سال قبل پولشان را نگرفته اند! مقروض تر از پرسپوليس در آسيا نداريم...» و بحث بالا گرفت!

ونگر باور نداشت باشگاهي كه حتي 100هزار هوادار داشته باشد در آسيا طعم مقروض بودن را بچشد و يونگ از نقص هاي سيستم مديريتي در فوتبال ايران برايش گفت. باز هم براي ونگر قابل باور به نظر نمي رسيد كه يك هوادار نمي تواند در تصميم گيري هاي باشگاهش نقشي داشته باشد. مي پرسيد پول بليت فروشي هايتان كجا مي رود؟ يونگ مي خنديد! مي گفت اين سي ميليون نفري كه بازي را مي بينند حق پخش تلويزيوني مي دهند. پولش كجا مي رود؟ يونگ مي خنديد! مي پرسيد پول فروش شال و پيراهن و پرچمتان چه مي شود؟ مگر فروشگاه هاي زنجيره اي نداريد؟ يونگ باز هم مي خنديد!

حق هم داشت... آن روزها كدام حق پخش ... همين امروز كدام حق بليت فروشي؟ كدام حق راي براي يك هوادار كه بگويد كدام مدير برايش مديريت كند، كدام رييس رياست كند، كدام مربي مربيگري كند، كدام بازيكن خريده شود و در يك كلام با پولي كه از جيب خود هوادار وارد باشگاه مي شود دردي از دردهاي پرسپوليس حل شود. اين روزها گاهي كه ليگ جزيره را مي بينم؟

به ياد آن ديدار كوتاه مي افتم و چهره بهت زده آرسن ونگر ... شايد روزي در يكي از دست نوشته هايش خوانديم كه در ملاقات با گروهي از باشگاهي از ايران، تيمي را شناخته كه با هواداراني به تعداد هواداران آرسنال، بدهكار است! مقروض است و زندگي را به سختي طي مي كند.

شايد اگر مي شد به سوالات ونگر جواب داد يا لااقل تلاش مي شد براي سوالات او در آينده اي نزديك (الان 5سال گذشته) جوابي يافت، امروز تمام تقصيرات ريز و درشت شكست هاي تكراري پرسپوليس به گردن علي دايي و استيلي نمي افتاد. هر روز يكي را بيرون مي كنيم و يكي ديگر را مي آوريم. چه سود؟ به جايش يك جواب براي آن همه سوال ونگر پيدا كنيم...