گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۱۷۹۲۳۵

تاریخ: ۰۳ مرداد ۱۳۹۰ - ۱۰:۴۰

كيهان

«چه كسي پشت در است؟!» عنوان يادداشت روز روزنامه كيهان به قلم حسين شريعتمداري است كه در آن مي‌خوانيد:
1-چه عيبي دارد كه اين يادداشت را با نقل يك داستان -بخوانيد افسانه- آغاز كنيم؟! اين داستان را همه كساني كه سن و سالي از آنها گذشته است، شنيده و به خاطر دارند. ماجراي معروف «شنگول و منگول و حبه انگور»! و گرگي كه در آرزوي دريدن آنها هر روز به حيله‌اي متوسل مي‌شد. زمينه همه ترفندها يكسان بود و ظاهر آنها متفاوت و رنگارنگ. گرگ درنده براي ورود به خانه شنگول و منگول و حبه انگور ناچار بود خود را به جاي مادر آنها جا بزند، يك روز با تقليد صداي مادر، روز ديگر، با پنهان كردن پنجه‌هاي تيز و... ترفندهاي گرگ اگرچه دردسر آفرين بود و تا مرز فريب نهايي پيش مي‌رفت ولي، آنطور كه پدر بزرگ‌ها و مادربزرگ‌هاي خدابيامرزمان تعريف مي‌كردند، هيچيك از آن ترفندها به نتيجه نمي‌رسيد، امروزه، اما در عصر مدرنيته و پيشرفت‌هاي الكترونيك، آن داستان به يك لطيفه تبديل شده است و نسل كنوني، داستان ياد شده را با تغيير بخش پاياني آن مي‌شنوند. «آقا گرگه پشت در ايستاد و زنگ زد.

شنگول و منگول و حبه انگور پرسيدند كيه؟ و آقا گرگه در حالي كه با هزار زحمت، صداي خود را تغيير داده بود گفت؛ منم، مادرتون، در را باز كنيد! و پاسخ او قهقهه بلند خنده بود و صدايي كه مي‌گفت؛ آقا گرگه! خجالت بكش! برو پي كارت! حالا ديگه ما آيفون تصويري داريم»!

2-انگاره سازي- IMAGE MAKING- يكي از كارآمدترين شگردها در عمليات رواني است. اهميت اين شگرد و ضريب تاثير آن به‌اندازه‌اي است كه بسياري از نظريه پردازان و اساتيد جنگ نرم، اين شگرد را موضوع اصلي عمليات رواني مي‌دانند و به گفته؛ «مارك دافيلد» ؛ «ترفندهاي عمليات رواني هنگامي كارساز و موثر تلقي مي‌شوند كه خروجي آن، قبولاندن يك انگاره به فرد، جمعيت و يا جامعه حريف باشد.» و اما، «انگاره»، تصوير غيرواقعي از يك «واقعيت» است كه مديران جنگ نرم مي‌كوشند آن را به جاي واقعيت در ذهن حريف جاي داده و به او بقبولانند. فرد يا افرادي كه تحت تاثير اين شگرد قرار گرفته و «انگاره» را به جاي «واقعيت» پذيرفته‌اند، واقعيت‌ها را آنگونه مي‌پندارند كه به آنان القا شده است و نه آنگونه كه واقعا هست. گفتي است كه «شستشوي مغزي»

-BRAIN WASHING- يكي از زيرمجموعه‌هاي انگاره سازي است.
به عنوان مثال، «تقلب در انتخابات»، خيانت به رأي مردم است و همه وجدان‌هاي پاك از خيانت در امانت بيزارند. بنابراين، اگر فرماندهان جنگ نرم - در نمونه مورد مثال، جين شارپ، جرج سوروس، ريچارد رورتي، جان كين و... كه سوروس دو ملاقات خصوصي با خاتمي داشته و رورتي و جان كين به ايران سفر كرده و با مدعيان اصلاحات، جلسات طولاني داشته‌اند- بتوانند از يك انتخابات سالم و مومنانه، تصويري مخدوش ارائه داده و «انگاره تقلب» بسازند، مي‌توانند از كساني كه اين انگاره را باور كرده‌اند براي اعتراض و مخالفت با نتيجه انتخابات بهره كشي كنند. در اين حالت افراد معترض -انگاره پذيرها و نه مديران صحنه- به چيزي اعتراض مي‌كنند كه وجود خارجي ندارد و فقط يك انگاره است. حضرت اميرعليه السلام در كلامي حكيمانه به اين وارونگي در برداشت- انگاره- اشاره داشته و مي‌فرمايند «شماري از مردم، دشمن جهل خويش هستند» يعني با چيزي دشمني مي‌كنند كه برداشت و تصوير غلطي از آن دارند.

3- باطل السحر انگاره، عمليات روشنگرانه حريف است. چرا كه روشنگري مستدل و مستند، تار و پود انگاره را از هم مي‌پاشد و «واقعيت» آنگونه كه هست رخ مي‌نمايد و مديران عمليات رواني را به گوشه رينگ مي‌كشاند. «ريچارد رورتي» فيلسوف بلندآوازه آمريكايي و از رهبران بخش عمليات سري سازمان سيا در جنگ‌هاي نرم- SOFT WAR- كه در سال‌هاي مياني دهه 80 و قبل از انتخابات رياست جمهوري به ايران سفر كرده و با سران جبهه مدعي اصلاحات، ملاقات‌هاي طولاني داشت، به مديران انگاره ساز توصيه مي‌كند كه هرگز به پيشنهادهاي حريف براي مناظره، بحث و يا نشست براي بررسي ابعاد انگاره و راستي آزمايي درباره آن تن ندهند! دقيقاً همان دستورالعملي كه سران فتنه به كار گرفتند و از هرگونه مواجهه با آنچه مي‌توانست دروغگويي آنان را درباره «انگاره تقلب» فاش كند، پرهيز كرده و به گفته رورتي، فقط به تكرار ادعاي تقلب پرداختند.

4- نظريه پردازان عمليات رواني تقريباً اتفاق نظر دارند كه عمر انگاره كوتاه است و در صورتي كه حريف به روشنگري دست زده و حالت انفعالي نداشته باشد، انگاره خيلي زودتر از نقطه پايان عمر كوتاه خود، فرو مي‌ريزد و در اين حالت دو رخداد با احتمال بسيار زياد اتفاق مي‌افتد. اول؛ بازگشت «انگاره پذيران» به واقعيت و دوم؛ رسوايي انگاره سازان و بي اعتمادي انگاره پذيران به آنها. اين دو رخداد در جريان فتنه آمريكايي- اسرائيلي 88 خيلي زودتر از آنچه دشمن تصور مي‌كرد اتفاق افتاد و در پي روشنگري‌هاي نظام و بصيرت برگرفته از رهنمودهاي رهبر معظم انقلاب، جماعتي كه روز 25 خرداد 88 در پي انگاره تقلب در انتخابات و زمينه سازي‌هاي قبلي فتنه گران به ميدان آمده بودند، با حركتي پرشتاب از اطراف فتنه گران پراكنده شدند تا آنجا كه در فاصله‌اي كوتاه پس از آن و در فراخوان‌هاي مشترك سران فتنه و رسانه‌هاي آمريكايي و اسرائيلي و انگليسي، جز معدودي به ميدان نيامدند و در حماسه 9 دي، آخرين ميخ بر تابوت فتنه 88 كوبيده شد. از سوي ديگر سران پيدا و پنهان فتنه با رسوايي بزرگ دروغگويي و خيانت و وطن فروشي روبرو شدند تا آنجا كه بسياري از عوامل حلقه دوم فتنه به خارج از كشور گريخته و پرده نفاق از چهره فرو انداختند و يا پس از بازداشت به خيانت و جنايت خود اعتراف كردند و...

همين جا، اشاره به اين نكته ضروري است كه سران اسمي فتنه نظير موسوي و كروبي و خاتمي و حلقه‌هاي بعدي آنها هيچ كدام در قد و قواره‌اي نيستند كه طراح فتنه 88 تلقي شوند. آنها افراد دست چندمي هستند كه به علت دارا بودن زمينه خيانت از سوي دشمنان بيروني شكار شده و به خدمت گرفته شده بودند. اين عده حتي درك نمي‌كردند كه وقتي آمريكا و متحدانش طي سه دهه گذشته با بهره گيري از همه توان خود نتوانسته‌اند به قول حضرت امام(ره) عليه انقلاب اسلامي و جمهوري اسلامي برخاسته از آن هيچ غلطي بكنند از دست چند آدم دم دستي مانند آنها، هيچ كاري ساخته نيست.

خراسان

«بازگشت فاشيسم به اروپا» عنوان يادداشت روز روزنامه خراسان به قلم عليرضا رضا خواه است كه در آن مي‌خوانيد:
عصر جمعه، صداي انفجاري مهيب، آرامش اسلو پايتخت نروژ را به هم زد. بمب ساختمان مرکزي دولت و وزارت نفت و انرژي و ديگر دفا‌تر مهم دولتي، قلب سياسي و اقتصادي اين شهر را نشانه گرفته بود. دو ساعت بعد در نقطه ديگري از نروژ، در جزيره اوتوئيا، واقع در شمال غرب اسلو، فردي که لباس پليس برتن داشت، با يک مسلسل به اردوي تابستاني جوانان حزب کارگر، حزب حاکم نروژ، تيراندازي کرد.

در همين حال پليس نروژ از کشف يک بمب منفجر نشده در شمال غربي اسلو خبرداد. جمعه خونين نروژ 91 کشته و ده‌ها زخمي به دنبال داشت. رسانه‌هاي غربي در اولين واکنش‌هاي خود به کشتار صورت گرفته در روز جمعه، در اقدامي پيش بيني شده تلاش کردند تا جريان‌هاي اسلامي را متهم کنند.

اين رسانه‌ها با اشاره به تهديدهاي ايمن الظواهري و معمر قذافي براي هدف قرار دادن کشورهاي اروپايي به ويژه نروژ و نيز تاکيد بر اين که نيروهاي نظامي نروژ در جنگ افغانستان و ليبي حضور دارند، تلاش کردند تا در راستاي پروژه اسلام هراسي در اروپا بار ديگر انگشت اتهام را به سمت مسلمانان نشانه روند.

با اين حال افشاي هويت عامل کشتار جوانان "حزب کارگر" نروژ مشخص کرد وي يک مسيحي "دو آتشه" نروژي با عقايد اسلام ستيزانه مي‌باشد که طرفدار احزاب راست افراط اروپا است. امري که باعث شد کلماتي چون "حمله تروريستي"، "تروريست" و "افراط گرايي مذهبي" به سرعت از متن اخبار حذف شده و جاي خود را به واژه‌هايي چون "حادثه"، "فاجعه ملي" و "قتل" بدهد. فارغ از اين که تغيير ادبيات رسانه‌اي غرب به دنبال افشاي هويت "مسيحي" تروريست نروژي خود مقوله‌اي قابل تامل است، نکته قابل توجه ديگر واقعيت تغيير ماهيت تهديدهاي تروريستي در اروپا است.

سازمان امنيتي نروژ در گزارش سال 2011 خود با اشاره به تهديد جريان راست افراطي در اين کشور آن را به دليل نداشتن رهبري قوي دست کم شمرده بود، و تمام تلاش خود را بر مقابله با تهديد "جريانات اسلامي" متمرکز کرده بود. غفلتي که مي‌توان آن را از عوامل اصلي کشتار خونين روز جمعه دانست.

سياست غلط دولت‌هاي اروپايي در ترويج اسلام ستيزي، شکست برنامه فرهنگي اتحاديه اروپا و رکود اقتصادي در اين قاره از عوامل اصلي رشد تفکر "راست افراطي"، به معني نژاد پرستي، مهاجر ستيزي و اتکاء به سلاح و ترويج خشونت مي‌باشد. تهديدي که در گزارش اخير وزارت امنيت داخلي آلمان آشکارا به آن اشاره شده است. افزايش محبوبيت "مارين لوپن" فرزند "ژان ماري لوپن" رهبر حزب راست افراطي فرانسه، حضور جريان راست افراطي در مجلس سوئد، افزايش هواداران حزب خلق دانمارک و ليگ شمال در ايتاليا و حضور راست افراطي در دولت هلند و بلژيک، همه نشانه‌هايي از بازگشت تفکرات فاشيستي و تغيير ماهيت تهديدها در اروپا مي‌باشد.

تفکرات افراط گرايانه در اروپا ريشه‌اي کهن دارد و تاکيد بر اسلام ستيزي و اسلام هراسي در اروپا باعث احياي دوباره‌انديشه‌هاي پوسيده قرن بيستم در اروپا شده است. با اين وجود حادثه تروريستي نروژ را تنها مي‌توان آغازي بر بازگشت فاشيسم به اروپا دانست.

جمهوري اسلامي

«اتحاديه‌اي كه نماينده ملت‌ها نيست» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوري اسلامي است كه در آن مي‌خوانيد:
دبير كل اتحاديه عرب در اولين موضع گيري رسمي خود درباره مسئله سرزمين‌هاي اشغالي، اظهار داشت زمان پايان اختلافات اعراب و اسرائيل فرا رسيده است.

نبيل العربي كه ماه گذشته به عنوان هفتمين دبيركل اين اتحاديه آغاز به كار كرد در سخناني منفعلانه و مورد پسند رژيم صهيونيستي و حاميان غربي اين رژيم تأكيد كرد سياست‌هاي اين اتحاديه در مورد قضيه فلسطين، اقدام عليه اسرائيل نمي‌باشد.

نبيل العربي قبل از اين نيز در سمت وزير خارجه دولت انتقالي مصر، در اظهاراتي مشابه با تأكيد بر تعهد خود در قبال حفظ روند سازش، گفته بود دولت جديد قاهره به دنبال لغو مشروعيت اسرائيل نيست. سخنان دبيركل جديد اتحاديه عرب بيانگر تداوم استراتژي سازش طلبانه حاكم بر اين اتحاديه، به عنوان مهمترين ارگان مرتبط با سران كشورهاي عربي است. اينگونه اظهارات هرگونه خوش بيني نسبت به تغيير عملكرد آتي اين تشكيلات، به خصوص پس از تحولات اخير و قيام‌هاي گسترده ملت‌هاي منطقه را دور از انتظار مي‌سازد.

نبيل العربي، درحالي خواستار پايان يافتن اختلافات اعراب و اسرائيل شده است كه رژيم صهيونيستي نه تنها هيچ گونه تغييري در سياست‌هاي تجاوزكارانه و توسعه طلبانه خود پديد نياورده بلكه سران اين رژيم با روي كار آوردن افراطي‌ترين سياستمداران صهيونيست به جنايات و تجاوزات بيشتر مي‌انديشند.

اكنون رژيم صهيونيستي با بكارگيري عده‌اي از تندروترين و جنايتكارترين افراد، مكرراً مرتكب كشتار فلسطيني‌ها مي‌شود، ميليون‌ها فلسطيني را در محاصره مرگبار قرار داده، هزاران فلسطيني را در سياه چال‌ها زنداني نموده و با شدت درحال احداث شهرك‌هاي صهيونيست نشين جديد و يهودي سازي سرزمين‌هاي اشغالي مي‌باشد.

در چنين شرايط اسفباري، سياستمداران عرب، آنهم در جايگاه حساس و مهمي چون دبيركلي اتحاديه عرب، به جاي اينكه انعكاس دهنده خواست و اراده ملت‌هاي انقلابي منطقه باشند و از موضع قدرت و قوت درصدد احقاق حقوق غصب شده ملت فلسطين و ساير ملت‌هاي منطقه برآيند دم از دوستي و رفع اختلاف با صهيونيستهاي غاصب مي‌زنند و خواستار ادامه روند سازش مي‌شوند! اين، همان عامل فاجعه سازي است كه موجب گستاخي رژيم صهيونيستي در ادامه زورگويي اين رژيم به ملت‌هاي منطقه و تداوم اشغال سرزمين‌هاي مسلمانان در طول 62 سال گذشته بوده است. ملت فلسطين و ملت‌هاي منطقه همچنانكه بارها در مقاطع مختلف ابراز داشته‌اند و اكنون نيز اين پيام روشن آنها كاملاً آشكار است، خواستار اجراي عدالت در كشورهاي خود و همچنين در منطقه و آزادسازي كامل فلسطين و ساير مناطق اشغالي مي‌باشند. در چنين شرايطي، دبيركل اتحاديه عرب از لزوم دوستي با متجاوز و اشغالگر سخن مي‌گويد. به همين دليل روشن، وي صلاحيت نمايندگي ملت‌هاي عرب و قرار گرفتن در رأس چنين تشكيلاتي را ندارد و قطعاً در آينده، چنين افرادي، جايي در مسند چنين تصميم گيري‌هايي نخواهند داشت.

رژيم صهيونيستي و حاميان جهاني آن مي‌كوشند با سوار شدن بر موج، جهت حركت انقلاب‌هاي جاري منطقه را به سمت و سويي منحرف سازند كه در آينده، منافع آنها مورد تهديد و مخاطره قرار نگيرد و به روي كار آوردن چهره‌هايي همچون نبيل العربي، با پوشش انقلابي گري، در راستاي همين سياست‌ها قرار دارد.

پشت پرده اين تلاش سازمان يافته مثلثي را مي‌توان ديد كه دو ضلع آن رژيم صهيونيستي و غرب به سركردگي آمريكا و ضلع سوم آن نيز حكام مرتجع عرب به نمايندگي عربستان مي‌باشد. بي‌دليل نيست كه نبيل العربي در اولين ديدار خارجي خود پس از تصدي دبيركلي اتحاديه عرب به عربستان رفت و با مقامات رياض به رايزني پرداخت.

گزارش‌هايي نيز توسط محافل مطبوعاتي صهيونيستي منتشر شد كه نبيل العربي طي هفته گذشته با دني ايالون معاون وزير خارجه رژيم صهيونيستي و سفير اين رژيم در قاهره ديداري مفصل داشته است هرچند كه منابع اتحاديه عرب اين ديدارها را تكذيب كردند.

رسالت

«عادي‌سازي فضاي جامعه؛ راهبردي بايسته» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم دکتر امير محبيان ‏است كه در آن مي‌خوانيد:
حادثه که خلاف انتظار صورت گيرد، چه در زندگي عادي و چه در حوزه سياست، بي گمان اثرات خاصي را برروي روان حادثه ‌ديدگان مي‌نهد. پديده استرس يا فشار رواني قادر است تعادل ذهني و رواني را برهم زده و تبعات بسياري را در رفتارها از خود بجاي گذارد. ‏

آسيب‌هاي ناشي از حادثه حتي مي‌تواند منابع انساني را تحت‌الشعاع قرار داده و در يک پديده سياسي منجربه رفتارهاي ياس‌آلودي شود که براي يک نظام مردمي مفيد نخواهد بود. ‏

پيدايش مشکلاتي در افکار و ارتباطات، عدم حفظ تعادل در رفتارهاي سياسي، کاهش آستانه صبر و تحمل، سستي و ضعف در انجام کارهاي روزمره، احساس خود کم‌بيني و افسردگي، مغشوش‌شدن فکر و ذهن، احساس نااميدي، عدم اعتماد به‌نفس و احساس گناه از علايم رواني بروز شوک ناشي از حوادث غير مترقبه است. ‏

پس از انتخابات اخير رياست جمهوري بخشي از جامعه که کانديداي ديگري جز فرد منتخب داشتند. در پي بروز تنش‌هايي که عمدتا برخاسته از خروج از مرزهاي رفتار دموکراتيک فرد نامنتخب و نيز تندروي گروه‌اندکي از هوادارانش بود، شاهد برخوردهايي شد که فشاري رواني را به همگان منجمله بخشي از جامعه سياسي و رأي‌دهندگان وارد کرد. با گذشت زمان تا حدودي فضا شفافتر شده است و عموم جامعه در مورد عمل نادرست تندروي‌هاي خلاف قانون اقناع شده است، هرچند اثرات شوک ناشي از حادثه براي آن طيف بعضا هنوز باقي است ولي لازم است جامعه سياسي ما به‌ويژه اصولگرايان با پياده کردن "روند عادي‌سازي" از فشارهاي رواني بکاهند و کمک کنند تا سربارهاي ذهني که مايه ياس و نااميدي مي‌شود از دوش بخشي از جامعه پايين نهاده شود، فراموش نبايد کرد که رهبري معظم انقلاب در نماز جمعه 29 خردادماه 88 مسايل به‌وجود آمده در ايام پس از انتخابات را مسئله‌اي داخل نظام دانستند و سه ماه بعد و با استمرار اقدامات و اظهارات برخي شخصيت‌هاي سياسي، سياست نظام را "جذب حداکثري و دفع حداقلي" عنوان کردند. ‏

هرچند کساني بر اثر نوعي از لجاجت و غلبه نفسانيات، خويشتن را از مرزهاي نظام بيرون راندند ولي نمي‌بايد اين امر را به کليه افرادي که کانديداي ديگري داشتند، تعميم داد. ‏

رهبري در سوم مرداد سال 88 تأکيد کردند: بي‌عدالتي نکنيد، حتي نسبت به دشمن و افزودند: همه با هم برادرند، همه با هم همکاري کنند، همه براي ساختن کشور به يکديگر کمک بکنند، به کسي نبايد بيهوده تهمت زد، کسي را نبايد به‌خاطر يک امر، از همه آن چيزهايي که صلاحيت محسوب مي‌شود، انسان او را نفي بکند، با انصاف بايد بود، با انصاف بايد عمل کرد، با انصاف بايد حرف زد"‏

اين سخنان و دهها مورد مشابه اين راهبرد را فراروي اصولگرايان قرار مي‌دهد که "بحران‌زدايي، تنش‌زدايي و سياست جذب حداکثري و دفع حداقلي" را به مثابه يک رويکرد بنيادين اتخاذ نمايند، سياست فرع بر ايمان ماست و نبايد براي کسب جايگاه سياسي در مسيري قرار گيريم که عدل، انصاف وايمان ما در معرض خطر قرار گيرد. ‏

قدس

«ترور؛ نتيجه استيصال دشمنان» عنوان سرمقاله روزنامه قدس به قلم غلامرضا قلندريان است كه در آن مي‌خوانيد:
200 نماينده مجلس با امضاي بيانيه اي، ضمن محکوم کردن اقدامهاي تروريستي اخير کشور، مسؤول اين جنايتها را ايالات متحده آمريکا و رژيم نامشروع صهيونيستي دانستند و تأکيد کردند که ملت ايران با اين گونه اقدامهاي مذبوحانه از صحنه خارج نمي‌شوند.

دشمنان انقلاب اسلامي، همواره پس از استيصال و ناکامي، دست به رفتار مذبوحانه قتل و کشتار به عنوان يک رفتار ضد بشري زده و از اين منظر، منافع نامشروعشان را تعقيب مي‌کنند. بر کسي پوشيده نيست، ترور شهيد رضايي و شهداي سپاه قم در شمال غرب کشور، يک سناريوي آمريکايي- اسرائيلي است، زيرا همواره پس از چنين رخدادهايي مقامهاي رژيم غاصب صهيونيستي مراتب خرسندي شان را رسانه‌اي مي‌کنند. به گونه‌اي که بنا بر اعتراف «ساموئل گاردينر» افسر اطلاعاتي نظامي آمريکا، سايت ويژه پژاک با اعلام شماره حساب در آمريکا، براي حمايت از اين گروه تروريستي افتتاح گرديده است.

دشمن بداند با تجويز طرحها و سناريوهاي گوناگون و به شهادت رساندن فرزندان اين مرز و بوم، نمي‌تواند به اهدافش دست يابد، زيرا با هر کشتار آنها، براي مردم ايران شهادتي اتفاق افتاده که به عنوان يک آرمان و آرزوست. ملت ايران در طول تاريخ انقلاب اثبات کرد شهادت را افتخار خود مي‌داند و شهادت به منزله خون تازه‌اي است که در کالبد ملت جريان مي‌يابد. ملت ما اين کلام امام راحل عظيم الشأن را همواره به ياد دارد که فرمود: «بکشيد ما را، ملت، بيدارتر مي‌شود». لذا اگر اين راهکار ديگران را وادار به تسليم مي‌کند، در کشور ايران تأثير وارونه خواهد داشت، زيرا مردم هوشيار شده و بر نفرت آنها نسبت به دشمنان افزوده مي‌گردد.

گروهک تروريستي پژاک که در درگيري اخير در شمال غرب کشور متحمل تلفات فراواني گرديد، نبايد فراموش کند که با تعقيب نيروهاي ظفرمند جمهوري اسلامي در کوه‌هاي قنديل، اسلحه را زمين گذاشتند و خواهان عدم تعقيب شدند. اکنون اين تحرک مذبوحانه آنها که با اشاره اربابان غربي شان انجام گرديده است، نخواهد توانست سرخوردگي و شکستهاي آنها را جبران کند.

دشمنان با ترور چهره‌هاي نخبه، تلاش مي‌کنند روند پيشرفت علمي جمهوري اسلامي را با کندي مواجه سازند، ولي تا کنون واقعيتها خلاف برآوردهاي آنها را اثبات کرده است، به گونه‌اي که جامعه اسلامي با از دست دادن عزيزانش، بر ادامه راه آنها مصمم تر مي‌شود و افراد ديگري مسير نخبگان را در عرصه‌هاي علمي و پژوهشي پيگيري مي‌کنند. اکنون جمهوري اسلامي بر خلاف ميل و اراده دولتهاي غرب، به حوزه‌هاي ممنوعه پيشرفتهاي علمي ورود پيدا کرده است و همين موضوع سبب نگراني آنها شده است و سعي دارند با دست زدن به اين اقدامهاي ضد انساني، مسير رشد علمي ايران را متوقف کنند؛ اما بر خلاف باور آنها اين روند هر روز شتاب بيشتري مي‌گيرد.

حمايت آشکار و نهان دولتهاي مدعي مبارزه با تروريسم، دروغ آنها را براي افکار عمومي افشا نمود و ثابت کرد که کشورهاي غربي صرفاً در پناه قوانين و مقررات حقوقي سازمان ملل، سنگر گرفته و مفاهيم عامه پسند را براي پيشبرد اهدافشان مطرح مي‌کنند. اکنون دوگانگي رفتار آمريکايي براي حمله به عراق و افغانستان نيز بيش از پيش بر ملا گرديده است. اگر آنها واقعاً مبارزه با تروريسم را در دستور کار دارند، بايد با همه اشکال آن مبارزه کنند، نه اينکه از مفهوم تروريسم مقوله خوب و بد بسازند.

دشمنان تلاش مي‌کنند با اين اقدامهاي تروريستي در کشور، ناکامي و شکست پروژه فتنه سال 88 را جبران کنند که يقيناً با اين رفتارها نمي‌توانند سرپوشي بر ناکامي در سال 1388 بگذارند، زيرا در سال مذکور اميد براندازي نظام را از طريق مکانيسم نرم افزارانه داشتند که البته توصيه‌هاي متخصصاني مانند جورج سورس، جين شارپ و ساموئل هانتينگتن، نتوانست در مورد ايران کارگر شود.

پر واضح است، کشورهاي اروپايي از اين جنايتکاران حمايتهاي گسترده‌اي داشته و همواره بر حمايتهايشان اصرار ورزيده‌اند. در بين دولتهاي اروپايي، آلمان مسؤوليت مهمتري نسبت به ديگر کشورهاي اروپايي دارد، زيرا اين کشور به سرکرده گروهک تروريستي پژاک تابعيت اعطا نموده و 2 سال قبل به مدت 2 روز وي را بازداشت و سپس آزاد کرد. لذا انتظار مي‌رود اگر اين کشورها به مقررات حقوق بشري تصويب شده خود پايبندند، بيش از اين بستر آدمکشي و جنايت را در جمهوري اسلامي فراهم نکنند و با استرداد اين جنايتکار، دست از مواضع دوگانه بردارند.

سياست روز

«قابل توجه آقاي هاشمي رفسنجاني» عنوان سرمقاله روزنامه سياست روز به قلم محمد صفري است كه در آن مي‌خوانيد:
وقايع پس از انتخابات رياست جمهوري که باعث صف‌آرايي دشمنان مقابل نظام جمهوري اسلامي شد، مي‌طلبيد که بسياري از خواص وارد ميدان شوند، موضع‌گيري صريح کنند و همانطور که سابق بر اين براي انقلاب ايستادگي مي‌کردند، سينه سپر کنند. صف خود را ازجريان فتنه کاملا جدا سازند و پشتيبان ولايت فقيه باشند.

بسياري اين کار را انجام دادند. در مقابل فتنه ايستادگي کردند و براي نظام از خود مايه گذاشتند، چون خود را بدهکار انقلاب مي‌دانستند. عده‌اي ديگر از خواص هم کژ‌دار و مريز وارد ميدان شدند. گاه به نعل مي‌زدند گاه به ميخ، سياست‌ورزي مي‌کردند و خود را بي‌گدار به آب نمي‌زدند، در حالي که براي حفظ نظام و انقلاب بايد بي‌گدار به آب زد.

اما برخي ديگر سکوت کردند. سکوتي که نمي‌شد تشخيص داد که آنها به کدام سمت و سو گرايش دارند. آيا حامي فتنه و فتنه‌گران هستند؟! يا بي‌تفاوت؟ آيا همچنان در رکاب انقلاب سوارند. يا منتظر اتفاقي هستند تا ماهيت خود را مشخص کنند؟!

هر چه بود، غبار فتنه پراکنده شد. فتنه‌گران با هوشياري مردم و مديريت ولي فقيه خاموش شد. فريب خوردگاني هم که در پي آنها بودند ندامت پيشه کردند و به آغوش نظام بازگشتند. هر چند خارج‌نشينان همچنان در شيپور نفاق و فتنه مي‌دمند، اما، چشم فتنه کور شده است و اين صداي شيپور گوش خودشان را خواهد آزرد.

اما در اين ميان افراد و شخصيت‌هايي بوده و هستند که پيشينه مبارزاتي آنها بيش از اين ما را متوقع مي‌سازد.

يکي از آن شخصيت‌ها آيت‌الله هاشمي رفسنجاني است. وي در بحبوحه فتنه پس از انتخابات رياست جمهوري آن طور که بايد و شايد وارد عرصه اين نبرد سخت نشد، اما انتظار و توقع چيز ديگري بود.

توقع مردم و مسئولين ارشد نظام توقع بي‌جا و زيادي نبود که ايشان تمام قد وارد موضوع شود و از کيان حکومت اسلامي در مقابل فتنه خارجي و داخلي دفاع کند. شايد مصلحت انديشي ايشان باعث شد که کژ‌دار و مريز به عرصه گام بگذارد.

حال که قرار است آقاي هاشمي رفسنجاني به عنوان يکي از شخصيت‌هاي سياسي تاثيرگذار کشور در سايت شخصي خود به پرسش‌هاي گوناگون افکار عمومي پاسخ دهد، بهتر ديدم تا اين پرسش‌ها را که شايد پرسش بسياري از مردم جامعه، روزنامه‌نگاران، خبرنگاران، شخصيت‌هاي سياسي و... باشد در قالب اين نوشتار مطرح کنم.

۱ـ آقاي هاشمي رفسنجاني، شما به عنوان يکي از مسئولين ارشد نظام، چرا به طور مستقيم در جريان فتنه ۸۸ وارد عرصه نشديد و همگام با رهبري به مقابله با اين فتنه عظيم نپرداختيد؟

۲ـ ديدگاه شما به وقايع پس از انتخابات ۸۸ چيست؟ منشا آن را چه مي‌دانيد؟ آيا معتقديد که منشاء اصلي آن آشوب‌ها رئيس‌جمهور است؟

۳ـ در آن بحبوحه آشوب و اغتشاش دليل انتشار نامه شما به رهبر معظم انقلاب چه بود؟

۴ـ نقش، مهندس موسوي، حجت‌الاسلام کروبي، سيد محمد خاتمي و... را در جريان فتنه ۸۸ چگونه ارزيابي مي‌کنيد؟

۵ـ عملکرد آقاي خاتمي با توجه به اين که وي ۸ سال با همين شيوه رياست جمهوري اسلامي ايران را برعهده داشت، پس از انتخابات تاکنون را چگونه ارزيابي مي‌کنيد؟
۶ـ آيا همچنان خود را مطيع ولايت فقيه مي‌دانيد؟

مردم سالاري

«چه پاسخي داريد؟» عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاري به قلم حميدرضا شکوه است كه در آن مي‌خوانيد:
استعفاي مديران و وزيران در صورت بروز نقص در عملکرد آنها در کشور ما اصلي غريبه است. معلوم نيست عملکرد يک وزير، تا چه ميزان بايد دردسرساز شود و هزينه براي کشور ايجاد کند تا آن وزير بپذيرد که آن نقص و کاستي در زير مجموعه او، حاصل عملکرد ضعيف خود اوست. از اين دست نمونه‌ها در کشور ما کم نيست و بارها تکرار شده و باز هم در آينده شاهد تکرار آن خواهيم بود.

آخرين نمونه، عملکرد وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي، خانم مرضيه وحيد دستجردي است که اگرچه از بدو آغاز به کار در دولت نهم، نه صرفا به دليل جنسيت، بلکه به دليل تجربه و تخصص در حوزه کاري خود از جمله وزراي مورد اعتماد مجلس و حتي مردم محسوب مي‌شد، اما به دليل اتفاقاتي که طي ماه‌هاي اخير در حوزه بهداشت و درمان کشور رخ داده، عملکرد او زير سوال رفته اما دريغ از يک عذرخواه خشک و خالي.

آخرين نمونه از تاييد وضعيت نامساعد در حوزه بهداشت و درمان، عدم پذيرش يک طلبه جوان ناه از منکر بود که مورد ضرب و شتم عده‌اي قرار گرفت اما در شرايط وخيم جسماني، چندين بيمارستان حاضر به پذيرش او نشدند. هزار بار بايد تاسف خورد که يک مضروب، به 26 بيمارستان مراجعه کرده و هيچ کدام او را پذيرش نکرده‌اند. دوباره به عدد نگاه کنيد: 26 بيمارستان در يک شهر! هيچ کدام، او را در وضعيت بدجسماني پذيرش نکرده‌اند.

مادر طلبه جوان در گفت وگويي با انتقاد از وزارت بهداشت به خاطر عدم پذيرش فرزندش از سوي 26 بيمارستان گفت: وقتي در پايتخت ما اين اتفاقات مي‌افتد و وضعيت اينگونه است، معلوم نيست در شهرهاي دورافتاده، مردم چه وضعيتي دارند؟ اين سخن مادر طلبه جوان البته مصداق بيروني ديگري دارد. چندي پيش، يک کودک سه ساله در يکي ديگر از شهرهاي کشورمان- سنندج- به دليل عمل ساده لوزه، دچار مرگ مغزي شد و تاسف آور آن است که وزير بهداشت، مرگ کودک سنندجي را «طبيعي» ارزيابي کرد و گفت که «بالا خره خطاي پزشکي در همه کشورها رخ مي‌دهد».

ماجراي رها کردن دو بيمار در اطراف تهران را هم که فراموش نکرده ايم، دو بيماري که به دليل عدم توانايي پرداخت هزينه ها، از بيمارستان خارج شدند و وزير محترم بهداشت به جاي بررسي دقيق علل موضوع، اعلا م کرد رهاکردن بيماران در اطراف تهران، به هيچ وجه واقعيت ندارد! آن هم درباره حادثه‌اي که عکس‌هاي آن منتشر شده بود. حتي خانم دستجردي اگر از اين موضوع اطلا ع دقيقي ندارند، مي‌توانند وضعيت يکي از همين بيماران را همين امروز از يکي از آسايشگاه‌هاي بزرگ کشور جويا شوند و اطلا عات کاملتري در اين مورد کسب کنند.

اگر به اين نکته توجه داشته باشيم که سه مورد فوق، صرفا حوادثي است که بازتاب رسانه‌اي يافته و ممکن است ده‌ها حادثه مشابه ديگر هم در کشور رخ داده باشد که بازتاب رسانه‌اي نداشته، عمق فاجعه را بيشتر درک مي‌کنيم. البته قصد ما تضعيف وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي نيست چرا که هنوز هم ايشان را وزيري متخصص و با تجربه مرتبط در حوزه کاري خود مي‌دانيم و معتقديم ايشان يکي از بهترين انتخاب‌ها براي وزارت بهداشت بوده و البته اعتقاد داريم که تضعيف وزير زن، در شرايطي که تابوي انتخاب وزير زن در کشور شکسته شده به صلا ح نيست. اما تکرار اتفاقات ناگواري که در گذشته، تا اين حد بروز و ظهور نداشت، آن هم در مدت زماني کوتاه، ما را مجاب کرد که از وزير محترم بهداشت سوال کنيم که براي اين همه اتفاق در حوزه تحت مسووليت خود چه پاسخي داريد؟ اگر قصد استعفا نداريد لا اقل مي‌توانيد به خاطر اين خطاها عذرخواه کنيد.

تهران امروز

«آمار؛ واقع‌نما يا توجيه‌گر» عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم امير دبيري مهر است كه در آن مي‌خوانيد:
آمار نمايانگر شاخص‌هاي وضعيتي در حوزه‌هاي مختلف است. درواقع آمار وضعيت كيفي را كه غير قابل محاسبه است با درصدي از ضريب خطا و انحراف به وضعيتي كمي و قابل محاسبه تبديل مي‌كند.

براي مثال وقتي مي‌گوييم كشوري ثروتمند است با مفهومي كيفي و نسبي به نام ثروت مواجه هستيم كه قابل برداشت‌هاي مختلف است از اين رو و براي رفع ابهامات و اختلاف در برداشت‌هاي مختلف نيازمند شاخص‌سازي براي ثروت هستيم مثلا از «سرانه درآمد» و «توليد ناخالص داخلي» به‌عنوان دو شاخص تعيين كننده ثروت استفاده مي‌كنيم و براي اندازه‌گيري شاخص‌ها نيازمند آمار هستيم. از اين رو آمار نه يك امر فانتزي و لوكس و غير ضروري بلكه نياز جدي و اساسي هر كشوري است كه رو به توسعه و پيشرفت دارد و به برنامه‌ريزي نگاه واقع بينانه دارد.

متاسفانه به‌طور سنتي در كشور ما آمار به جاي اينكه ابزاري براي واقع‌نمايي و نشان دادن شاخص‌هاي عيني و واقعي در پيرامون باشد ابزاري بوده است توجيه‌گر وضع موجود و گاه ابزاري بوده است براي منكوب و محكوم كردن منتقدان وضع موجود و درواقع آمار به دستان با چوب آمار كمي بر سر منتقدان وضع موجود كيفي مي‌زدند.

بسياري به ياد دارند كه در اوايل دهه 70 در كشور ما كه نرخ تورم به 40 درصد رسيده بود و بسياري از اقشار اجتماعي در زمره اقشار آسيب‌پذير قرار گرفته بودند برخي از مسئولان وقت به جاي درك واقعيات درون جامعه و تبيين علل آن و تلاش براي كاهش آسيب‌هاي برنامه تعديل اقتصادي فقط و فقط آمار ارائه مي‌دادند و از رشد سريع كشور به خود مي‌باليدند و منتقدان را متحجر و واپس‌گرا ناميده و حتي مدعي بودند اشكالي ندارد در اين روند رشد اقتصادي برخي اقشار زير چرخ‌هاي سهمگين توسعه نابود شوند.

همين رفتار‌ها و باورها منجر به اين شد كه در فرهنگ عامه شايع شود كه دروغ دو نوع است يك نوع دروغ بزرگ و نوع ديگر آمار است و درواقع با اين تفكر بي‌اعتمادي خود را به آمار نشان مي‌دادند در حالي كه آمار نه براي توجيه و تحريف بلكه براي واقع نمايي و نشان دادن وضعيت‌هاي عيني و موجود ايجاد شده و گسترش يافته و از اين رو بايد آن را جدي گرفت و از آمار صحيح صيانت كرد. در خصوص بحث‌ها و مجادلاتي كه در روزهاي اخير در خصوص آمار مطرح شده است چند نكته قابل اشاره است:

1 - اولا دولت‌ها موظف به ارائه آمار‌هاي به روز و صحيح و معتبر از عملكرد خود، وضعيت عمومي جامعه، وضعيت منطقه‌اي و جهاني هستند. زيرا شهروندان محق هستند تا با اعداد و ارقام و نمودارهاي ساده و قابل فهم از شاخص‌هاي مختلف فرهنگي و اقتصادي و اجتماعي و... در باره عملكردها (دستاوردها و ناكامي‌ها) داوري و قضاوت كنند. در اين شرايط واقع‌گرا ست كه مردم مي‌توانند نقاط ضعف و قوت كشور را ارزيابي كرده و براي رفع نقاط ضعف و تقويت نقاط قوت برنامه‌ريزي و تلاش كنند. فقدان آمار دقيق و درست همه امكانات و ظرفيت‌هاي كشور را به بيراهه سوق مي‌دهد و پيامدهاي خسارت‌باري براي كشور دارد. دولت‌ها مالك آمار نيستند و اجازه ندارند آمار را از مردم براي قضاوت و پژوهشگران، نخبگان و متخصصان براي مشاركت در تصميم‌سازي پنهان كنند. بهانه‌اي مانند سوء استفاده دشمنان هم در جهان امروزي و جريان آزاد اطلاعات و وجود صدها نهاد غيردولتي كه به ارائه آمار مي‌پردازند محلي از اعراب ندارد و حوزه‌هايي كه آمار آنها طبقه بندي دارد حوزه‌هايي معدود است كه اتفاقا چندان مورد توجه افكار عمومي نيست. در نتيجه كم كاري يا پنهان‌كاري دولت‌ها در ارائه آمار تنها و تنها به كاهش اعتماد عمومي به دولت‌ها و مراجعه متقاضيان به آمارهاي غير رسمي و غير معتبر و تشويش اذهان عمومي منجر مي‌شود.

2 - منطقا بايد به آمارهاي معتبر ارائه شده از سوي نهادهاي قانوني و مسئول اعتماد كرد و صحت آنها را زير سوال نبرد. زيرا آمارهاي مختلف در نهادهاي ذي‌ربط در فرآيندي زمان بر و با هزينه‌هاي هنگفتي از محل اعتبارات عمومي تهيه و ارائه مي‌شود و از همه روش‌ها و مكانيسم‌هاي علمي براي ارتقاي اعتبار و روايي و كاهش ضريب خطا و انحراف آنها استفاده شده است. از اين رو دليلي ندارد به بهانه انتقاد و نقد آمارهاي رسمي كشور را زير سوال برده و در افكار عمومي بلاجهت شبهه ايجاد كنيم. البته اين جهت‌گيري كلي به معناي اين نيست كه هر آماري كه ارائه شد صد در صد و مطلقا قابل پذيرش است. كساني و نهادهايي كه به آمارهاي ارائه شده نقد و ايراد دارند بايد براي نقد و ايراد خود دليل و شاهد ارائه كنند براي مثال بايد روش‌هاي جمع‌آوري آمار يا جامعه نمونه يا شيوه محاسبات و... را مورد نقد قرار داده و در صحت نتايج آماري شك كنند. وگرنه انكار و شبهه كلي و بي‌دليل ناموجه و نامسموع است.

ابتكار

«صداي زنگ‌ها را خاموش نکنيم!» عنوان سرمقاله روزنامه ابتكار به قلم فضل الله ياري است كه در آن مي‌خوانيد:
«زنگ خطر موج سوم ايدز به صدا درآمد» اين خبر جديدي است که حامل هشداري جديدتر است. اين هشدار را نه روزنامه‌نگاري به قصد تشويش اذهان عمومي مطرح کرده است و نه رسانه‌هاي معاند خارج از مرزها به آن دامن زده‌اند. اين زنگ را در همين نزديکي و بيخ گوش ما، رئيس اداره ايدز وزارت بهداشت به صدا در آورده است.

به خبر دقت کنيد. اين مقام مسئول مي‌گويد: «موج سوم ايدز». باوجوداين هنوز برخي از مراجع رسمي موج اول و دوم اين بلاي قرن را در کشور ما باور نکرده‌اند يا به عبارتي ديگر انکار کرده‌اند. به گفته همين مقام مسئول، يکي از مهمترين علل افزايش تعداد مبتلايان «ارتباطات جنسي محافظت‌نشده» است. توجه به اين علت نشان مي‌دهد که تکذيب اين معلول (يعني موج سوم ايدز) درحقيقت انکار علت آن، يعني (ارتباطات جنسي محافظت‌نشده) است و براي اين کار هم مراجع مختلفي دست‌به‌دست هم مي‌دهند تا پروژه انکار به سرانجام برسد.

يکي از اين مراجع ممکن است مقامات انتظامي باشند که احتمال دارد با آسمان و ريسمان‌ بافتن‌هاي عجيب و غريب علت اين بيماري را به ضعف مديريت خودشان نسبت بدهند. پس چه بهتر که از اول منکر قضيه شوند(!).

يکي ديگر از اين مراجع ممکن است متوليان امور دين باشند که به همين شيوه علت اين بيماري را به ضعف ايمان مردم نسبت دهند که آن‌هم به کم‌کاري واعظان و آمران‌به‌معروف و ناهيان‌ازمنکر و... مربوط مي‌شود.

دستگاه‌هاي متولي امر آموزش هم که يد طولايي در انکار اين نوع آمارها داشته‌اند، از همين منظر به قضايا نگاه مي‌کنند. تأييد علت اين بيماري ممکن است پاي ضعف مديريت آنان را وسط بکشد؛ پس چه بهتر که در کنار تکذيب اعتياد در مدارس و افت تحصيلي و افزايش مردودي دانش‌آموزان و مواردي از اين قبيل، اين خبر هم تکذيب شود.

اعلام اين خبر از سوي يک مقام وزارت بهداشت دليلي بر نبودن اين تفکر در اين بخش از مديريت کشور نيست. ممکن است چند روز ديگر يک مقام مسئول بالاتر، که با انتشار اين خبر بخشي از مديريتش تهديد مي‌شود، يا خود موضوع را تکذيب کند يا از مقام مذکور بخواهد که اين کار را انجام دهد.

بي‌دليل نيست که در يک روز، هم امام‌جمعه تهران و هم جانشين فرمانده نيروي انتظامي کشور، در اظهارنظري مشابه، وجود ناامني را در کشور انکار مي‌کنند. اين در حالي است که در چند روز گذشته، برخي از مراجع تقليد و مسئولان کشور هشدارهاي بي‌سابقه‌اي درخصوص افزايش ناامني در کشور مطرح کرده و خواستار توجه جدي نيروي انتظامي و قوه‌قضاييه به اين موضوع شده‌اند.

خاصيت زنگ‌ها هشدار است. اگر در خانه بنشينيم و صداي زنگ خطر خانه و ماشين را خاموش کنيم يا صداي تلويزيون را که همه چيز را خوب و اميدوارکننده نشان مي‌دهد، بلند کنيم تا صداي ناهنجار زنگ‌ها را نشنويم، ممکن است دزد يا دزداني در اوضاع امني که غفلت خودساخته ما برايشان فراهم آورده است، با کوله‌باري از اسباب و اجناس نفيس و گران‌بها خانه را ترک کنند، درحالي‌که به‌تمسخر با صداي تلويزيون همراه مي‌کنند که: همه‌چي آرومه...

آفرينش

«حذف يارانه شير و كاهش مصرف» عنوان سرمقاله روزنامه آفرينش به قلم حميدرضا عسگري است كه در آن مي‌خوانيد:
کاهش مصرف شير طي مدت اخيرزنگ خطري براي سلامت جامعه مي‌باشد که عواقب و هزينه‌هايي بسيار سنگين تر از قطع يارانه شيربراي کشور خواهد داشت. ميزان مصرف سرانه شير در کشور 85 کيلوگرم و استاندارد مصرف جهاني 160 کيلوگرم (دو برابر) است. درحاليکه قرار بود در برنامه چهارم و پنجم توسعه ميزان مصرف سرانه شير به استاندارد جهاني برسد اين هدف در برنامه چهارم توسعه محقق نشد و با شرايط فعلي حذف يارانه شير، افزايش نرخ محصولات لبني و کاهش قدرت خريد مردم جاي نگراني است که ميزان مصرف اين محصول در کشورمان از 85 کيلوگرم هم کمتر شود.

پس از بررسي‌هاي انجام شده قرار شد که يارانه شير به بخش توليد و به کارخانجات لبني و دامداران اختصاص يابد تا هزينه‌هاي توليد شير کاهش يابد و با اين مکانيسم سرانه مصرف شير در کشور افزايش يابد. اما بر اساس اظهارات مقامات ذي ربط در سال جديد به علت به صرفه نبودن هزينه‌هاي توليد براي دامداران، به ميزان 30 درصد از توليد شير کشور کاسته شده است. اما آنچه مايه نگراني است اينکه با وجود اين ميزان کاهش توليد از يک سو و انتقال شير به بخش توليدات لبني و شير خشک به سبب مقرون به صرفه بودن از سوي ديگر، تاكنون کمبود شير در بازار کشوربه وجود نيامده است و اين نشان از ميزان کاهش مصرف شير در ميان مردم را مي‌رساند.

نکته ديگر با کاهش توليد شير قيمت آن نيز به طور طبيعي افزايش يافته است و اين نيز عاملي ديگر بر عدم خريد و استفاده شير توسط مردم مي‌باشد. بايد توجه داشت با وضعيتي که کلان شهرهايي همچون تهران ازبابت آلودگي دارند و استنشاق مواد سمي و سرطان زا امري عادي براي مردم تبديل شده است مصرف دو ليوان شير در روز براي هر نفر امري ضروري است. بيماري پوکي استخوان که امروز از آن به عنوان "مرگ خاموش" ياد مي‌شود از عوارض کمبود مصرف شير مي‌باشد. پوکي استخوان قابل درمان نيست اما قابل پيشگيري است، بنابراين براي تعديل و پيشگيري از سرعت کاهش تراکم استخواني، استفاده از منابع کلسيم که مهمترين تامين کننده آن شير و فرآورده‌هاي شيري است براي افراد جامعه ضروري است.

جداي از آن جامعه‌اي که دو سوم جمعيت آن را قشر جوان تشکيل مي‌دهد نيازي حياتي به مصرف شير دارد. چرا قبول نمي‌کنيم که "عقل سالم در بدن سالم" شعار نيست. امروز در کشورهاي پيشرفته جهان مصرف سرانه شير 300 ليتر مي‌باشد و حمايت دولت‌ها از اين منبع غذايي استراتژيک به گونه‌اي است که آن را به يک "فرهنگ" تبديل کرده‌اند؛ "فرهنگ استفاده از شير". اما متاسفانه در کشورما سير وقايع به گونه‌اي است که مردم نه تنها به‌اندازه حداقل استانداردها شير مصرف نمي‌کنند بلکه هيچ برنامه تشويقي نيز براي افزايش مصرف انديشيده نمي‌شود.

حمايت

«وقتي فوتبال از تبليغ دين مهمتر مي‌شود! کمي بيشتر بينديشيم» عنوان يادداشت روز روزنامه حمايت است كه در آن مي‌خوانيد:
چندي پيش در حاشيه يکي از اجلاسيه‌هاي مهم حوزوي در قم با حجت الاسلام نبوي، معاون تبليغ حوزه مصاحبه‌اي داشتم که ايشان در خلال آن گفتگو به مساله جالب توجه و البته تاسف باري اشاره کرد. ‏بخش مورد نظر از صحبت‌هاي ايشان بدين قرار است که:" در حال حاضر ما به شدت براي اعزام مبلغ با کمبود بودجه مواجه هستيم و حال آن که با پولي که از بيت المال براي يک مربي فوتبال پرداخته مي‌شود، قادر خواهيم بود سالانه 5 هزار روحاني مبلغ را به نقاط محروم کشور اعزام کنيم. "‏

شايد در نگاه نخست، برخي از مخاطبان عزيز با خود بينديشند خب با همين پول مي‌شود کارهاي ديگري چون ساخت مدرسه و بيمارستان و اماکن ورزشي کرد که نتيجه آن براي عموم مردم هم مشهود تر است. ‏اما اگر بدانيد که گروه از هموطنان ما در برخي از نقاط اين کشور حتي چگونه غسل کردن و بسياري از بديهيات احکام و مسايل عبادي خود را نمي‌دانند، قضيه کاملا فرق مي‌کند. چندي پيش نيز از يکي از دوستان شنيدم برخي از همين مردم در يکي ديگر از نقاط محروم حتي نمي‌دانند که ازدواج با محارم از نگاه اسلام حرام است(!) و متاسفانه به واسطه اين جهل، آن چه نبايد مي‌شد، اتفاق افتاده است. ‏

در اهميت مساله تبليغ آموزه‌هاي ديني و اصول اعتقادي و تبيين احکام شرعي، باز هم مي‌شود از اين نمونه‌هاي نگران کننده و حيرت آور ذکر کرد و اذهان را متوجه عمق مساله کرد، کما اين که اگر پاي سخنان روحانيون تبليغي که به مناطق محروم شرق و جنوب شرق و ديگر مناطق محروم کشور مي‌روند، بنشينيم با اين گونه مسايل بيش از پيش روبرو مي‌شويم. ‏نگارنده در اين نوشتار در پي تخريب اهالي فوتبال نيست اما انصاف و عقلانيت حکم مي‌کند که‌اندکي در قضايا درنگ کنيم.
‏
اين که از منابع ملي، ميليون‌ها تومان که گاه به ميليارد هم مي‌رسد و از آن همه تجاوز مي‌کند به يک سرمربي يا بازيکن و... داده شود، شايد از نگاه غربي‌ها چندان تعجب آور و حساسيت آفرين نباشد اما براي کشور ما که حتي بخش اندکي از اين هزينه‌هاي سرسام آور و متاسفانه رو به تزايد، مي‌تواند در بسياري از بخش‌ها از جمله در عرصه تبليغ دين خدا چاره کار باشد و گره‌هايي را باز کند، به ما حق بدهيد که بي تفاوت از کنار مسايل نگذريم!‏

امروز ديگر بر کسي پوشيده نيست که مسيحيان ميلياردها دلار از طريق بودجه‌هاي دولتي حکومت هايشان و نيز امور خيريه و غيره براي تبليغ آيين خود خرج مي‌کنند؛ سالانه صدها هزار مبلغ مسيحي به اقصي نقاط عالم مي‌فرستند و در اين گير و دار ما متاسفانه از تامين مبلغ ديني براي داخل کشور هم بعضا با مشکل روبرو هستيم و حال آن که امروز ضرورت تبليغ دين مبين اسلام و مکتب حقه شيعه حتي فراتر از مرزها را به ياد مي‌آورد. حالا بگذريم از سرمايه گذاري عجيب آل سعود و برخي کشورهاي عربي در تبليغ اسلام وهابيت در نقاط مختلف جهان و تنيجه چنين تبليغي که اسلام غير واقعي را به مردم دنيا معرفي مي‌کند!‏

به راستي در شرايطي كه چندين راديو با 110 زبان زنده دنيا، ساعت‌ها برنامه حساب شده ي شبانه روزي عليه تشيع و اسلام ناب و نيز انقلاب اسلامي به عنوان قطب عالم تشيع سازمانده نموده‌اندو تنها راديو واتيكان با 30 زبان دنيا در شبانه روز بيست ساعت برنامه ارائه مي‌كند و ايضا با بالغ بر 5 هزار نوع نشريه با تيراژ دو ميليارد نسخه و اعزام صدو پنجاه هزار مبلغ در سراسر جهان به تبليغ مسيحيت مي‌پرازد، مسئوليت ما چيست؟‏

يافتن پاسخي جدي به اين سوال و اندکي تعمق در اين باره بي شک مي‌تواند جرقه‌اي براي تغيير نگاه‌ها و تحرکي متفاوت از وضعيت کنوني باشد.

شرق

«گزارشگر ويژه حقوق‌بشر بيايد يا نيايد» عنوان سرمقاله روزنامه شرق به قلم دكتر محمود آخوندي است كه در آن مي‌خوانيد:
در چند سال اخير، از سوي مراجع بين‌المللي و نهادهاي دولتي، قطعنامه‌هاي گوناگون، عليه منافع و غرور ملي كشورمان صادر شده است. گذشته از درستي يا نادرستي محتواي آنها و صرف‌نظر از اينكه نهادهاي صادر‌كننده، صلاحيت صدور اين نوع محكوميت‌ها را داشته‌اند يا خير؟ و بگذريم از اينكه اين محكوميت‌ها تا چه‌اندازه جايگاه قانوني و ضمانت اجرايي دارد؛ در ارتباط با حيثيت و غرور ملي مي‌توان آنها را به دو دسته تقسيم كرد:

1- قطعنامه‌هايي كه با وجود داشتن ضررهاي مادي و معنوي فراوان، نتوانسته و نمي‌تواند به حيثيت و غرور ملي ما آسيب برساند. 2- محكوميت‌هايي كه به غرور ملي ما آسيب مي‌رساند. اين نوع محكوميت‌ها جاي تامل دارد. آحاد ملت آزاده ايران، از زن و مرد گرفته تا جوان، با هر انديشه سياسي و اجتماعي پير و جوان، هرگز نمي‌توانند به‌راحتي از كنار آن بگذرند و نگران نباشند.

دسته اول قطعنامه‌هايي است كه در ارتباط با فعاليت‌هاي صلح‌آميز هسته‌اي جمهوري اسلامي ايران صادر شده و مي‌شود. بديه است استكبار جهاني هرگز نخواسته و نمي‌خواهد كه ما در تكنولوژي هسته‌اي پيشرفت‌هاي جالبي داشته باشيم و پابه‌پاي كشورهاي بزرگ جهان به سوي پيشرفت گام برداريم. مسلم است كه اين نوع قطعنامه‌ها با هر نوع و كيفيتي كه باشد، به حيثيت و غرور ملي ما آسيب نمي‌زند. ملت ايران راه خود را كه داشتن دانش هسته‌‌اي صلح‌آميز و پيشرفته است انتخاب كرده و آن را مي‌پيمايد و هرگز اجازه و امكان نمي‌دهد تا كشورهاي ديگر در اين مسير او را بازدارند. روشن‌تر بگويم اين‌گونه محروميت‌ها نه‌تنها حيثيت و غرور ملي را خدشه‌دار نمي‌كند؛ بلكه به نوعي افتخار‌آفرين هم هست. در نتيجه، با وجود همه تحريم‌ها، كارشكني‌ها و ممانعت‌ها باز هم به فعاليت‌هاي خود ادامه داده و مي‌دهد و حاضر نيست لحظه‌اي از آن غفلت ورزد؛ زيرا ملت، پشتيبان اين نوع فعاليت‌هاست و اگر ملت حامي باشد هر خطري رفع مي‌شود.

دسته دوم محكوميت‌هاي مربوط به نقض حقوق‌بشر است و جاي تعجب دارد كه بسياري از دولت‌هاي جهان، اعم از دوست و دشمن، بر آنها صحه گذاشته‌اند. اين قطعنامه‌ها جاي تامل دارند و به غرور ملي ما آسيب مي‌زند زيرا نشانه‌اي از بي‌اعتنايي كشورهاي ديگر به حيثيت ملي ما است.

كشوري كه پايه و اساس تكوين حقوق‌بشر از آنجاست و نخستين بنيان‌گذار حقوق‌بشر در اين سرزمين پرچم آزادي و آزادگي را برافراشته است؛ ملتي كه در طول تاريخ هميشه دوستدار صلح و صفا و آرامش و آزادي انسان‌ها بوده است؛ ملتي كه شايد به حكم فطرت ذاتي خود، به حقوق اساسي و آزادي‌هاي فردي و اجتماعي شهروندان خويش احترام مي‌گذارد؛ و دفاع از حقوق‌بشر را براي خود آ‌رماني بزرگ مي‌داند. چنين ملتي چرا بايد اين‌گونه در مظان نقض حقوق‌بشر قرار گيرد. بدون ترديد هيچ ايراني‌اي دوست ندارد كشورش ناقض حقوق‌بشر معرفي شود. حاضر نيست به هيچ قيمتي اين بي‌حرمتي را بپذيرد.

من نمي‌دانم اگر واقعا نقضي وجود ندارد چرا دولتمردان پاسخ‌هاي منطقي، روشنگرانه و مستدل به دنيا ارايه نمي‌دهند تا جهانيان به خصلت انسان‌دوستانه ايرانيان آگاه بيشتري بيابند و ديگر به دليل نقض حقوق‌بشر قطعنامه صادر و گزارشگران را به كشور ما روانه نكنند. اگر خداي نكرده نقضي وجود دارد چرا درصدد اصلاح آن برنمي‌آييم؟ آيا بهتر نيست به جاي حرف و حديث به خود آييم و مواردي را كه نقض حقوق‌بشر عنوان شده رفع كنيم تا جاي نگراني نه براي نهادهاي بين‌المللي و نه براي ملت ما باقي نماند؟ در خبرها مي‌خوانيم دولت‌هاي دوست و غيردوست از ماه‌ها پيش به ما توصيه كرده‌اند تا بكوشيم براي پيشبرد اهداف حقوق‌بشر، 188 مورد از موارد نقض حقوق‌بشر را رفع كنيم.

مساله درستي يا نادرستي عملكرد مسوولان كشوري يا ساير كشورهاي جهان نيست، بلكه در اين است كه به هر حال مسوولان كشور ما 123 مورد از آنها را پذيرفته‌اند، اما بعد از پذيرش به رفع ايرادها اقدامي نكرده‌اند. يادآوري اين نكته ضروري است كه همين پذيرش نشان مي‌دهد كه مسوولان كشور ما سعي دارند تا با نهادهاي حقوق‌بشري دنيا همگام شوند؛ در شرايط فعلي همه كشورهاي دوست و دشمن اعم از اينكه به نفع يا به ضرر ايران در شورا راي داده‌اند يا ممتنع بوده‌اند چشم‌انتظارند تا هركدام ارزيابي خود را به رخ ديگران بكشند. به نظر خيلي‌ها نپذیرفتن همكاري با گزارشگر ويژه حقوق‌بشر نشان‌دهنده كاستي است نه دليل قدرت. اگر امكان داده شود تا گزارشگر حقوق‌بشر به ايران سفر و گفته‌ها و شنيده‌ها را از نزديك لمس كند بسيار مطلوب و در جهت حفظ منافع ملي است.

ملت ما

«كسب و كار، زير ذره‌بين» عنوان سرمقاله روزنامه ملت ما به قلم يحيي آل اسحاق است كه در آن مي‌خوانيد:
بررسي شرايط كسب‌وكار مويد اين نكته است كه براي ارزيابي شاخص‌هاي آزادي اقتصادي، مولفه‌هايي نظير آزادي كسب و كار، آزادي تجاري، آزادي مالياتي، رهايي از دخالت دولت و حذف بروكراسي، آزادي پولي، آزادي سرمايه‌گذاري، آزادي مالي، حقوق مالكيت و رهايي از فساد با تحقق چشم‌انداز 20 ساله كشور ارتباط مستقيم و تنگاتنگي دارد و اگر اين مولفه‌ها در شرايط نامساعد باشند حركت به سمت توسعه بسيار مشكل خواهد بود.

با نگاه مختصر به مشكلات و موانع ايجاد ارزش‌افزوده و توسعه صنعتي مي‌توان آثار فضاي نامناسب كسب‌وكار را مشاهده كرد، مواردي همچون تاثير تحولات سياسي و اقتصادي، تورم و نرخ ثابت ارز، حمايت‌هاي غير هدفمند از صنايعي كه فاقد مزيت نسبي بوده‌اند، مقررات تعرفه‌يي ناكارآمد، دخالت دولت در قيمت‌گذاري كالاها و خدمات و عدم توجه به رابطه عرضه و تقاضا در بازار، فقدان رقابت‌پذيري صنايع كشور، وجود بازار قاچاق و مديريت ناكارآمد آن، پرداختن به سياست‌هاي خودكفايي بدون توجه به مزيت نسبي و توجه به ساير بخش‌هاي اقتصادي در مقايسه با ساير بخش‌ها از مشكلات و موانع بخش صنعت و معدن است كه مي‌توان به آن اشاره كرد.

تجربه كشورهاي توسعه‌يافته گواه مي‌دهد كه ارتقاي ارزش افزوده در بنگاه‌هاي صنعتي به وقوع نمي‌پيوند مگر آنكه دولت، بخش خصوصي و نهادهاي مردمي و تشكل‌هاي صنفي و صنعتي با يك برنامه مشخص و كارآمد در كنار همديگر قرار گرفته و در برنامه‌ريزي و پياده‌سازي اهداف توسعه صنعتي كشور بدون برتري‌جويي بر يكديگر مشاركت داشته باشند. اين نگاه به توسعه صنعتي و ارتقاي ارزش‌افزوده در صنعت و معدن، يك رويكرد منطقي است و تجارب جهاني هم بر موثر بودن اين رويكرد صحه گذاشته است و بديه است كه بدون رشد عقلانيت نمي‌توان در انتظار صنعتي شدن و توسعه اقتصادي نشست.

امروزه در كشورهاي توسعه‌يافته، هر سه عنصر توسعه به موازات هم تكامل يافته و با ايجاد تغيير و تحول در درون‌شان، در جهت ارتقاي رفاه اجتماعي، كاهش بيكاري، تامين شغل مولد، افزايش كيفيت زندگي و افزايش درآمد ناخالص ملي گام‌هاي بلندي را بر داشته‌اند. انتظار بيهوده‌يي است اگر فكر كنيم كه توسعه صنعتي قابل دستيابي است بي‌آنكه اركان توسعه به صورت متعارف مشاركت نداشته و نقش تعريف شده‌يي براي هر كدام تبيين نشده باشد.

بنابراين شناسايي، تحليل و رفع مشكلات و موانع صنعت و معدن در امر توسعه صنعتي و ايجاد ارزش افزوده و تعريف مجدد نقش هر يك از عوامل توسعه الزامي است و بايد شرايطي فراهم شود تا صنايع با ايجاد ارزش افزوده بيشتر موجبات تحقق افق 20 ساله را فراهم آورند. دولت‌ها يكي از اركان توسعه صنعتي و اقتصادي هر كشوري محسوب مي‌شوند. نقش دولت‌ها در جوامع پيشرفته معطوف به حفظ امنيت و پرداختن به دفاع ملي، توسعه روابط بين‌المللي، تامين اجتماعي، آموزش وتوسعه مهارت‌ها، فراهم ساختن امكانات بهداشت و درمان، توسعه دانش و فنون، توسعه زيرساخت‌ها، انباشت سرمايه سياسي، توسعه منابع انساني و بهبود فضاي كسب‌وكار است.

اين اقدامات فرآيند توسعه صنعتي را تسهيل كرده و ساير اركان توسعه يعني بخش خصوصي و تشكل‌ها و نهادهاي عمومي را براي پذيرش وظيفه تصدي‌گري آماده مي‌كند ركن سوم توسعه يعني نهادها و تشكل‌هاي صنفي، صنعتي و اقتصادي به دليل حلقه اتصال بين بخش خصوصي و دولت‌ها از يك طرف و ارتباط داشتن با نهادهاي مردمي از طرف ديگر نقش حساس و تاثير‌گذاري را ايفا مي‌نمايند. در جوامع پيشرفته، تشكل‌هاي صنفي و صنعتي و اقتصادي يكي از مهم‌ترين مولفه‌هاي فلسفي و عيني در جهت تحقق اهداف مردمي و بستري مناسب و مفيد در راستاي انعكاس مطالبات فرو خفته جامعه و حلقه واسط فيمابين دولت و ملت محسوب مي‌شوند.

دنياي اقتصاد

«اگر آمار منتشر نشود؟» عنوان سرمقاله روزنامه دنياي اقتصاد به قلم دکتر سید احمد میرمطهری است كه در آن مي‌خوانيد:
از دیدگاه نظری، تحلیل اقتصادی روشی قاعده‌مند برای تعیین حداکثر استفاده از منابع کمیاب است.

این روش، مشتمل بر مقایسه دو یا چند گزینه برای دستیابی به هدفی مشخص با فرضیاتی معین و محدود است. به عبارت دیگر، مطالعه و درک روندها، پدیده‌ها یا اطلاعاتی که ماهیت آنها اقتصاد است مي‌تواند به تحلیل اقتصادی منجر شود؛ اما این مهم، وقتی مقدور و میسر است که مجموعه‌اي از اعداد و قدر مطلق‌ها برای تحلیل داده‌ها و علت وقوع رویدادها با مشخصه‌های آماری برای تحلیل‌های توضیحی و استنتاجی مورد استفاده قرار گیرد.

این مقدمه کوتاه برای اظهار این مهم است که بدون در دست داشتن آمار و محاسبه شاخص‌های کلیدی اقتصادی و اجتماعی و تحلیل آنها چگونه مي‌توان بر تحقق برنامه‌ها و آرمان‌های اقتصادی و اجتماعی در چارچوب مصوبات و در راستای سند چشم‌انداز قضاوت و نظارت کرد؟ چگونه مي‌توان از رسیدن به هدف‌های اجتماعی نظیر توسعه انسانی و حمایت‌های اجتماعی، رواج آموزش همگانی، پوشش بهداشت در سطحی جامع و گسترده و کاهش خط فقر یقین حاصل کرد؟ آیا به جز تهیه و انتشار آمار و استفاده از تحلیل‌های اقتصادی برای آنچه که گفته شد و برای مقابله با کاستی‌های نظام مالی و پولی، مالیاتی، بانکی و گمرک فرآیند دیگری هم هست؟ قبول کنیم که ارتباط با افکار عمومی از طریق آمار و تحلیل‌های اقتصادی و اجتماعی است و داوری در مورد عملکرد هر دولتی از طریق تحلیل آمارها و شاخص‌های کلیدی دوره مربوطه است، در عین حال با کمک همین آمارها و شاخص‌ها است که هر دولتی مي‌تواند از کارنامه خود دفاع کند.

برای رویارویی با چالش رشد، اشتغال، پس‌انداز و سرمایه‌گذاری و به طور کلی تجهیز منابع نیازمند داده‌های آماری و تحلیل‌های مربوط هستیم تا به آرزوهای اقتصادی خود جامه عمل بپوشانیم و برای خروج از شرایط رکود تورمی که با آن مواجه‌ هستیم، بیش از هر زمان دیگر به بررسی شاخص‌ها و عملکردها و اصلاح مسیر نیاز داریم.

این قیاس شاید کمی مع‌الفارق باشد، ولی کشتی اقتصاد کشور در دریای پر تلاطم منطقه‌اي و جهانی بدون داشتن قطب‌نما که همان داده‌های آماری است چگونه مي‌خواهد خود را به ساحل ثبات اقتصاد کلان برساند؟ به‌طور قطع سپردن مسیر حرکت این کشتی به باد که هر طرف مي‌خواهد آن را ببرد، به صلاح نیست.

جهان صنعت

«یک هشدار قیمتی» عنوان سرمقاله روزنامه جهان صنعت به قلم پروانه کُبره است كه در آن مي‌خوانيد:
رییس جدید سازمان خواروبار و کشاورزی جهانی این روزها در حالی بر صندلی ریاست تکیه زده که اوضاع و احوال قیمتی مواد غذایی روز به روز بدتر می‌شود.

طبق پیش‌بینی‌های کارشناسان افزایش قیمت مواد غذایی در دنیا رشد محسوسی خواهد داشت و معلوم نیست این داستان کی به ته خط می‌رسد. در این بین نگرانی کارشناسان از این است که در این پروسه کشورهای در حال توسعه‌ای که در آسیا و آفریقا در حال جان کندن هستند بیشترین آسیب را خواهند دید، از این رو باید گفت بوی فقر می‌آید. اگر در بازار مواد غذایی کشورمان قدمی بزنیم خواهیم دید که قیمت مواد غذایی نسبت به سال گذشته بیش از 20 درصد رشد کرده و این در حالی است که همین نرخ نسبت به سال‌های گذشته‌تر از آن عدد بیشتری بوده است، یعنی زمانی که دنیا در حال تجربه کردن ثبات قیمتی بوده در کشور ما قیمت‌ها روزانه بالا و پایین شده است.

این ماجرا تا قبل از افزایش قیمت‌های جهانی برای ایران ثبت شده است اما در حال حاضر اوضاع بدتر از چیزی است که در داخل وعده داده می‌شود. فکر کنید از آغاز سال‌جاری مسوولان کشور در مواجهه با علت گرانی روزانه مواد غذایی، از رشد جهانی قیمت‌ها نگذشته‌اند و این عامل دایما مفری برای پاسخگویی بوده است آن هم زمانی که خبری از هشدارهای جهانی در مورد افزایش قیمت‌ها نبوده است.

اگر به این اوضاع افزایش واقعی قیمت‌های جهانی را هم از این به بعد اضافه کنیم و یادمان نرود که قبوض آب، گاز و برق تولیدی‌ها از پنج میلیون تومان به 50 میلیون تومان رسیده قضیه از این قرار می‌شود؛ «مردم از پس هزینه خورد و خوراک برنخواهند آمد»، آن هم زمانی که دولت در اعلام نرخ تورم دوماه قبل امروز و فردا می‌کندو این تازه شروع ماجراست چراکه افزایش قیمت‌های جهانی حالا حالاها ادامه دارد و بعید به نظر می‌رسد کشور ما بتواند از این ماجرا سربلند خارج شود مگر اینکه دولت آستین بالا بزند.