نقدی بر تعصب ملی پوشان ایران مقابل استرالیا در نیمه شب

کاش همیشه فوتبالیست ها عاشق بودند!

آن روز نعیم سعداوی با سرعتی خیره کننده با صورت روی پای حریف خود می رفت؛ مهدی مهدوی کیا همه وجودش را در سرعت بیشتر ساق پاهایش خرج می کرد؛ علی دایی با آن قد و قامت با قیچی برگردان بسیار زیبا دروازه مارک بوسنیچ را با خطر مواجه می کرد. او و همه دیگران در تیم ملی ایران نه از مصدومیت می ترسیدند و نه حتی لحظه ای به کم کاری و فوتبال اقتصادی فکر می کردند.

کد خبر: ۱۷۸۸۰۴

تاریخ: ۰۱ مرداد ۱۳۹۰ - ۱۴:۲۹

سرویس ورزشی «تابناک» ـ جمعه شب که نه، شنبه صبح و در ساعت 1:30 بامداد فرصتی دست داد تا بار دیگر از سیما، بازی ایران و استرالیا در آزادی را ببینیم؛ دیداری که پس از  چهارده سال، آنقدر جذاب بود که فرصت نمی کردی چشم از صفحه جادویی برداری!

تیم ملی ایران با عابدزاده، منصوریان، خاکپور، استیلی، پاشازاده، پیروانی، دایی، خداداد، مهدوی کیا، سعداوی، شاهرودی و... آنقدر در آزادی استرالیا را تحت فشار قرار داده بودند که باور آن امروز و با شرایط موجود سخت است؛ آن هم استرالیایی که بیشتر شبیه به تیم ملی انگلستان بود تا استرالیا!

یکصد هزار نفر در ورزشگاه آزادی حتی ده ثانیه آرام را پشت سر نگذاشتند! این دیدار ما را به گذشته ها برد. آن روز در ورزشگاه آزادی و پس از گل خداداد، یکصد هزار نفر گریه می کردند و از بازی زیبای تیم ملی ایران لذت می بردند.

سرعت بازی و حتی سرعت بازیکنان تیم ملی ایران باورکردنی نبود و این در حالی است که در این چهارده سال، فوتبال بسیار سریعتر از آن روزها شده، ولی سرعت آن روزهای فوتبال ایران اصلا با امروز قابل مقایسه نبود و به روشنی مشخص است که فوتبال ایران کاملاً پسرفت کرده و بسیار عقب مانده تر از چهاردهد سال پیش خود به میدان می رود! و دلیل آن چیزی نیست جز این:

«آن روزها فوتبالیست های ما عاشق بودند و امروز کاسب هستند»!

آن روز نعیم سعداوی با سرعتی خیره کننده با صورت روی پای حریف خود می رفت؛ مهدی مهدوی کیا همه وجودش را در سرعت بیشتر ساق پاهایش خرج می کرد؛ علی دایی با آن قد و قامت با قیچی برگردان بسیار زیبا، دروازه مارک بوسنیچ را با خطر مواجه می کرد. او و همه دیگران در تیم ملی ایران نه از مصدومیت می ترسیدند و نه حتی لحظه ای به کم کاری و فوتبال اقتصادی می اندیشیدند. بازی تکضرب و سریع، دوندگی های بی امان و با تمام وجود دلیل داشت و دلیلش چیزی نبود، جز اینکه:

«آن روزها فوتبالیست های ما عاشق بودند وامروز کاسب هستند»!

این روزها همه اخباری که از فوتبال به سمع و نظر مردم می رسد، اینهاست: فلان بازیکن به خاطر نگرفتن پولش قهر کرد؛ بهمان بازیکن برای سرمربی خط و نشان کشید؛ آن یکی رو در روی مربیش ایستاد؛ این یکی پولش را گرفت و به تمرینات بازگشت.

بدترین بخش ماجرا این نیست، بلکه آن است که: بازیکن قهر کرده وقتی پولش را گرفت و برگشت مصاحبه می کند و می گوید: «به خاطر هواداران برگشتم»!

تو گویی مردم هیچ نمی فهمند (!) تو گویی با دروغ می توانند همه را فریب دهند (!) از این بدتر در فصل نقل و انتقالات است که بازیکن ناز می کند و می رود و توسط دوستانش در برخی رسانه ها خبر از رفتن می دهد تا باشگاهش را تحت تأثیر قرار دهد و فشار دوچندانی ایجاد کند و پس از بازگشت هم می گوید: به خاطر هواداران از پیشنهاد فلان تیم چشم پوشی کردم!

به این می گویند، تعصب امروزی؛ آقایان تنها دنبال پول هستند و تعصب را تنها در رسانه ها و فریب افکار عمومی دنبال می کنند؛ آن هم در حالی که همه مردم می فهمند، همه می دانند و این عدم تعصب را می توانند در بازی های آنها ببینند و لمس کنند. آنجا که از ترس تکل ساده حریف با فاصله دو متری از توپ حرکت می کنند و حتی آنجا که کورس می بندند و بیشتر از 60 درصد انرژی خود را صرف نمی کنند، چرا که:

کاش این بازی خاطره انگیز به جای ساعت 1:30 بامداد، در ساعت 9 شب پخش شده بود تا همگان بتوانند احساس و عشق و تعصب را از نوع بازی مردان ملی ایران احساس کنند.

آنها فوتبال بازی نمی کردند، بلکه می جنگیدند؛ برای غرور و تعصب ایران، نه برای پول بیشتر و نه برای قهر و نازهای خودشان!

صورت جلوی توپ می گذاشتند، حتی جلوی پای حریفان.

آنها با فوتبال زندگی می کردند؛ اینها کاسبی می کنند، اقتصادی فکر می کنند. آنها همه وجودشان می تپید، اینها تنها دنبال قهر کردن و ناز کردن و پول گرفتن هستند!

دلیلش هم این است:

«آن روزها فوتبالیست های ما عاشق بودند و امروز کاسب هستند»

کاش هیچ گاه اینها کاسب نمی شدند، کاش همیشه عاشق بودند!

آخرین اخبار ورزشی ایران و جهان را در «تابناک» ورزشی بخوانید