تحلیلی از «نوآم چامسکی»؛

آیا اسراییل در سونامی غرق می‌شود؟

به زودی تشکیل کشور مستقل فلسطین در مجمع عمومی سازمان‏ملل به رأی گذاشته خواهد شد. موضوعی که به اعتراف سران رژیم‏صهیونیستی، یک سونامی است و آن‌ها را دچار سرنوشتی هم‌چون حکومت «آپارتاید» در آفریقای‏جنوبی خواهد کرد. تل‌آویو با همراهی کامل واشنگتن مبارزه‌ی گسترده‌ای را برای ممانعت از این سونامی به راه انداخته است.

کد خبر: ۱۷۶۸۲۵

تاریخ: ۲۲ تير ۱۳۹۰ - ۱۲:۵۲

برهان نوشت:

تاکنون 100 کشور، فلسطین را به عنوان کشوری مستقل به رسمیّت شناخته‌اند و به زودی این موضوع با رأی‌گیری در سازمان ملل متحد، رسمیّت خواهد یافت. به اعتراف سیاست‌مداران صهیونیست، تشکیل کشور مستقل فلسطین برای تل‌آویو در حکم سونامی مرگباری است که به نابودی این رژیم منتهی خواهد شد. آن‌چه می‌خوانید، ترجمه‌ی مقاله‌ای از «نوآم چامسکی» تحلیل‌گر برجسته‌ی آمریکایی است که با عنوان «هشدار: سونامی در اسراییل» در پایگاه تروث اوت (truthout) منتشر شده است.

«ایدان اوفر»، یک کارخانه دار صاحب نفوذ در ماه می، طی یک نشست غیر علنی که جمع کثیری از سران تجاری اسراییل حضور داشتند، هشدار داد که «ما با سرعت بالایی در حال تبدیل شدن به آفریقای جنوبی هستیم. تمام خانوارهای اسراییلی انفجار اقتصادی تحریم‌ها را احساس خواهند کرد.»

نگرانی اصلی رهبران تجاری، اجلاس مجمع عمومی اتحادیّه‌ی اروپاست، جایی که مقام‌های فلسطینی قصد دارند موضوع به رسمیّت شناختن کشور فلسطین را مطرح سازند. سفیر سابق اسراییل در سازمان ملل «دن گیلرمن»، به شرکت کنندگان هشدار داد که «فردای روزی که به رسمیّت شناختن کشور فلسطین همان‌طور که پیش‌بینی شده بود اعلام شود، فرآیند دردناک و تعجب برانگیز آفریقای جنوبی شدگی آغاز می‌گردد، بدین معنی که اسراییل تبدیل به کشوری مطرود و منفور شده و هدف تحریم‌های بین‌المللی واقع می‌شود.»

الیگارشی‌ها در این نشست و نشست‌های بعدی، دولت را متقاعد کردند که از طرح‌های پیشنهادی عربستان سعودی و پیمان غیر رسمی ژنو سال 2003 که در آن مذاکره کنندگان ارشد فلسطینی و اسراییلی برای حل و فصل اختلاف دو دولت، مطالبی را به‌طور جزیی مطرح کردند و در آخر نیز توسط اسراییل و واشنگتن رد شد، در اقدام‌های آینده استفاده کنند.

«ایهود باراک»، وزیر دفاع اسراییل، در ماه مارس نسبت به اقدامی که سازمان ملل قصد انجام آن را دارد، هشدار داد و از آن با عنوان «سونامی» یاد کرد. ترس این‌جاست که دنیا اسراییل را نه تنها به دلیل نقض قانون بین‌المللی بلکه به خاطر ادامه‌ی فعالیّت‌های غیر قانونی در کشور اشغالی، بنا به تصمیم سازمان ملل متحد، سرزنش خواهد کرد. ایالات متحده و اسراییل مبارزه‌های دیپلماتیک فشرده‌ای را برای نجات از این سونامی به راه انداخته‌اند که اگر موفق نشوند فلسطین به‌عنوان کشور به رسمیّت شناخته خواهد شد.

بیش از 100 کشور تاکنون فلسطین را به رسمیّت شناخته‌اند. «ویکتور کاتان» در مجله‌ی آمریکایی حقوق بین‌الملل اظهار داشت: «فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی «هیأت عمومی فلسطین» را به سفارتخانه‌ها و مأموریت‌های دیپلماتیک ارتقا داده‌اند، پایه و مقامی که عموماً تنها شامل کشورها می‌شود.»

فلسطین به عضویت برخی سازمان‌های ملل متحد در آمده است و تنها «یونسکو» و «سازمان بهداشت جهانی» از این کار خودداری کرده‌اند. آن هم به دلیل ترس از قطع تأمین بودجه از سوی آمریکا که تهدید کوچکی نیست!

مجلس سنای آمریکا در ماه ژوئن طی قطع‌نامه‌ای تهدید کرد که اگر تشکیلات خودگردان فلسطین بر ادامه‌ی برنامه‌ی سازمان ملل متحد خود اصرار ورزد، کمک به این تشکیلات را به حالت تعلیق در خواهد آورد. «دیلی تلگراف» لندن در گزارش خود گفت: «سوزان رایس، سفیر سازمان ملل متحد هشدار داده است که برای بودجه‌ی ایالات متحده در سازمان ملل هیچ تهدیدی بزرگ‌تر از آن وجود ندارد که کشورهای عضو، فلسطین را به‌عنوان کشور به رسمیّت بشناسند.» سفیر جدید اسراییل در سازمان ملل، «ران پروزور»، به مطبوعات اسراییل اطلاع داد که این اقدام سازمان ملل متحد به خشونت و جنگ منتهی خواهد شد.

احتمالاً سازمان ملل متحد فلسطین را در مرزهایی که در سطح بین‌المللی پذیرفته شده‌اند به رسمیّت بشناسد که شامل: «بلندی‌های جولان، کرانه‌ی باختری و غزه» می‌شود. بلندی‌های جولان در دسامبر 1981 میلادی توسط اسراییل اشغال شد که صد البته تخطی از دستور شورای امنیّت سازمان ملل متحد، محسوب می‌شود.

فرآیند شهرک سازی و اقداماتی که از آن حمایت می‌کنند بنا به شهادت دادگاه بین‌المللی و شورای امنیّت به‌طور آشکار در تضاد و تناقض با قوانین بین‌المللی هستند. ایالات متحده و اسراییل در فوریه‌ی سال 2006 میلادی پس از آن‌که جناح نامطلوب «حماس» (از دیدگاه آن‌ها) برنده‌ی انتخابات فلسطین گردید، غزه را محاصره کردند و این اقدام را آزادانه و عادلانه دانستند. این محاصره در ماه ژوئن سال 2007 میلادی درست پس از آن‌که کودتای نظامی مورد حمایت ایالات متحده نتوانست دولت انتخابی را سرنگون کند، تنگ‌تر و شدیدتر شد.

محاصره‌ی غزه در ژوئن 2010 میلادی توسط کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ به عنوان یک تنبیه دسته جمعی که یک تخطی کاملاً آشکار از قوانین بشر دوستانه‌ی بین‌المللی می‌باشد، محکوم گردید. چنین گزارش‌هایی به ندرت از سوی این سازمان منتشر می‌شود. «بی.بی.سی» گزارش داد که کمیته‌ی بین‌المللی صلیب سرخ تصویری تاریک و غم افزا از شرایط غزه ترسیم کرده است؛ بیمارستان‌هایی که فاقد تجهیزات کافی می‌باشند، قطع برق هر روز ساعت‌ها به طول می‌انجامد، آب آشامیدنی قابل استفاده نیست و مردمی که زندانی شده‌اند.

این محاصره‌ی غیر قانونی، ادامه‌ی سیاست آمریکایی-اسراییلی از سال 1991 میلادی است که غزه را از کرانه‌ی باختری جدا کرد. بنابراین هرگونه سیاستی که در انتها به کشور فلسطین ختم شود با خصومت میان قدرت‌ها همراه خواهد بود، مانند: «اسراییل و دیکتاتوری اردن» هم‌چنین قرارداد «اسلو» که در سال 1993میلادی توسط اسراییل و سازمان آزادی بخش فلسطین به امضا رسیده است جدایی غزه از کرانه‌ی باختری را تحریم می‌کند.

تهدید ملموس‌تری که متوجه بیزاری اسراییلی-آمریکایی است، ناوگان آزادی می‌باشد که با حمل نامه‌ها و کمک‌های بشر دوستانه حصر غزه را به چالش کشیده است. چنین حرکتی آخرین بار در ماه می 2010 میلادی با حمله‌ی کماندوهای اسراییلی در آب‌های بین‌المللی مواجه شد – که خود جرم بزرگی محسوب می‌شود– در نتیجه‌ی این حمله، 9 مسافر کشته شدند و این اقدام در خارج از ایالات متحده به شدت محکوم گردید.

در اسراییل اکثر مردم را متقاعد کردند که قربانیان این ماجرا کماندوها بودند که توسط مسافران مورد حمله واقع شدند و این خود نشانه‌ای از خود تخریبی بی‌خردانه است که جامعه را نابود می‌سازد. در حال حاضر آمریکا و اسراییل از تمام تلاش خود برای توقف ناوگان آزادی استفاده می‌کنند.

«هیلاری کلینتون» وزیر امور خارجه‌ی ایالات متحده در عمل اجازه‌ی اعمال خشونت برضد این ناوگان را داده است با این بیان که اگر ناوگان آزادی «وارد آب‌های اسراییل شود آن‌ها حق دفاع از خویشتن را خواهند داشت.» یعنی آب‌های قلمروی غزه، مثل این‌که غزه به اسراییل تعلق دارد!

یونان قبول کرد که قایق‌ها را توقیف و از خروج آن‌ها جلوگیری کند (نشان می‌دهد که این قایق‌ها از روی عمد تخریب نشده‌اند) اگرچه برخلاف کلینتون به طور مستقیم به «منطقه‌ی دریایی غزه» اشاره کرد.

یونان در ژانویه‌ی 2009 خود را متمایز کرد به این شکل که اجازه نداد نیروهای نظامی ایالات متحده در طی مدت حمله‌ی ناجوانمردانه‌ی اسراییل-آمریکا به غزه از بندر این کشور به سوی اسراییل عازم شوند. یونان، کشوری که دیگر به علت فشار مالی اخیر کشوری مستقل نیست، به طور حتم نمی‌تواند چنین یک‌پارچگی غیر معمولی را به خطر بیاندازد.

«کریس گانس»، سخن‌گوی آژانس کار و امداد سازمان ملل متحد که یک آژانس مهم کمک رسانی به غزه می‌باشد، در پاسخ به این سؤال که آیا ناوگان نوعی فتنه انگیزی است یا خیر، شرایط را ناامید کننده توصیف کرد و گفت: «اگر هیچ بحران انسانی وجود نداشت، اگر زندگی در غزه در تمام سطوح و در هر نقطه دچار بحران نبود چه نیازی به ناوگان آزادی وجود داشت؟ (95 درصد از تمام آب غزه غیرقابل آشامیدن است، 40 درصد تمام بیماری‌ها، ناشی از آب آلوده است ....2/45 درصد نیروی کار در غزه بیکار هستند، 80 درصد وابستگی به کمک وجود دارد، پس از شروع حصر فقر شدید غزه سه برابر شده است). بیایید از شر این حصر خلاص شویم تا دیگر نیازی به ناوگانی نباشد.»

طرح‌های دیپلماتیک هم‌چون استراتژی کشور فلسطین و اقدام‌های غیرخشونت آمیز، برای آن‌هایی تهدید محسوب می‌شود که بر اریکه‌ی خشونت و جنگ نشسته‌اند. ایالات متحده و اسراییل سعی دارند مواضع غیر قابل دفاع را حفظ کنند؛ اشغال و خراب‌کاری در اجماع گیج کننده و بلند مدت بر روی موضوع حل و فصل دیپلماتیک.