سخنی با نمایندگان

چون در دیار ما رسم است که اول منصب می دهند و سپس روانه مکتب می کنند - اگر نماینده ای با مدرک مقطع متوسطه، بر مسند نمایندگی نشسته باشد و شش دوره هم، نمایندگی وی استمرار داشته باشد، با احتساب هر دوره یک مقطع تحصیلی ، در پایان شش دوره، رتبه علمی ایشان چیست و کرسی تدریس کدام دانشگاه، پیشکش اوست؟

کد خبر: ۱۷۶۱۱۰

تاریخ: ۱۹ تير ۱۳۹۰ - ۱۶:۰۲

مردمسالاری نوشت:

این که در هر نظام مردمی، برگزیدگان مردم بر رواق منظر چشم مردم نشسته اند، سخنی به گزافه نیست اما به حقوق یک رای مرا دو پرسش است و چند درخواست، اگر مسموع باشد و مقبول افتد:

نخست آن که - چون در دیار ما رسم است که اول منصب می دهند و سپس روانه مکتب می کنند - اگر نماینده ای با مدرک مقطع متوسطه، بر مسند نمایندگی نشسته باشد و شش دوره هم، نمایندگی وی استمرار داشته باشد، با احتساب هر دوره یک مقطع تحصیلی ، در پایان شش دوره، رتبه علمی ایشان چیست و کرسی تدریس کدام دانشگاه، پیشکش اوست؟
دوم: آیا این معادل های علمی برگرفته از تجربه بالاتر از علم، فقط در مورد نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی، مصداق دارد و بر دیگر کارمندان از این نمد تجربه ، کلاهی نیست؟ آیا می شود که برگزیدگان ملت قانونی بگذارند که دیگران از آن نفعی نبرند؟

و اما در آستانه انتخابات بسیار حساس مجلس نهم، امید است که نمایندگان محترم به پیشنهادهای ذیل توجه کنند:

1- قانونی بگذارند که تمامی آنان که برای قبای مجلس احساس تکلیف می کنند وزن خود و وزن آن صندلی که روزگاری «مدرس» ها بر آن نشسته اند، بشناسند و اسباب بزرگی بزرگان سلف خود را احراز کرده باشند.

2- ادعا داریم که نشو و نما یافته از تمدن و فرهنگ کهن و نجیب و غنی هستیم، پس زبدگان منتخب باید عصاره درایت و دانایی و فراست باشند، مسائل جهانی را بشناسند، تبادل فرهنگی با دیگر فرهنگ ها را تجربه کرده باشند مشکلات و توانمندی های جامعه خود را دریابند و راه های برون رفت از تنگناها را در روابط پیچیده جهان امروز بدانند.   3- به تخصصی از تخصص های رایج جهان امروز مجهز باشند. در مراکز معتبر درس خوانده باشند، رسالات علمی و تخصصی آنان در مجله های معتبر به چاپ رسیده باشد. ریز نمرات آنها بررسی شود. محصلان یک شبه نباشند در مدارک مسلم تحصیلی آن «ان قلتی» وارد نباشد. چون معضلاتی که جامعه ما در مدارک آن چنانی برخی مسئولان زیرک و روز، دارد کم نیست!

4- مشروعیت داوطلب نمایندگی محرز باشد و اهلیتش در رده های مختلف علمی و اجرایی به اثبات رسیده باشد و مخالف و موافق بر شایستگی اش، صحه بگذارند و تالیفاتش را قابل اعتنا به شمار آورند.
5- تاکید می شود که اهل نظر فن بیان و خطابه را از داوطلب امتحان بگیرند چون از عیوب مسلم است اگر نماینده ای بلیغ سخن نگوید و قصر و حصر و فصل و وصل و اوج و فرود کلام را نشناسد و نتواند احساس و عواطف و عقل شنونده را متاثر و متقاعد کند. «غلام آن کلماتم که آتش انگیزد» نطق های موثر و آتشین بزرگان گذشته چراغ حال و آینده ماست.

6- تمهیداتی اندیشیده شود تا برخی نام های ناکارآمد لیست های انتخاباتی گروه های مختلف سیاسی نامزدان شایسته و کارآمد منفرد و مستقل را تحت تاثیر قرار ندهد . آن چنان که به ناحق از رسیدن به حق خود محروم شوند و مجلس هم از افراد خبیر و صاحب نظر بی بهره بماند.

7- زمینه قانونی چنان فراهم شود که نمایندگانی به مجلس راه یابند که اندیشه مشکل گشا، تفکری کلان نگر و ذهنی برنامه ریز و برنامه پذیر و چشمی تیزبین در نظارت قوانین و اجرای امور کشور داشته باشند و مال و مقام و تهدید و تطمیع از رسالتشان باز ندارد.

8- مجلس باید چشم به راه نمایندگانی باشد که در دفاع از حقوق و حیثیت و کرامت موکلان خود تا پای جان بکوشند و خارهای آزار دهنده و مزاحم راه های خدمت، آنها را به ستوه نیاورد.

9- کرسی های سبز مجلس در انتظار گام هایی است که صلاح و سود مردم عزیز و نجیب ایران را بر آینده سیاسی خود و گروه و حزب خود ترجیح دهند. چون وقتی از مولای متقیان (ع) دم می زنیم باید حساسیت و پایمردی و عدالت و شجاعت و سیره عملی علی (ع) نصب العین فکر و عمل ما باشد.

10- با وضع قوانین جامع، فراخوان نمایندگانی باشیم که گفتار و کردارشان مکمل سجایا و فضایل هم باشد و با این جمع، بنیان مرصوصی پدید آید تا دیگران به خود اجازه ندهند که «مجلس را در راس امور» نخوانند و با ایجاد تنش از اهداف عالیش باز ندارند.