خطر اعتياد در كمين دانش‌آموزان

کد خبر: ۱۷۵۷۱۹

تاریخ: ۱۸ تير ۱۳۹۰ - ۰۹:۴۴

در هفته‌اي كه گذشت زكريا يازرلو، معاون پرورشي و تربيت‌بدني وزير آموزش و پرورش در گفت‌وگويي اختصاصي با فارس اعلام كرد: «شمار دانش‌آموزان معتاد آنقدر كم است كه اصلا قابل بيان نيست.» او در حالي مدعي كمبود شمار دانش‌آموزان معتاد شد كه خودش نيز تاييد كرد آموزش و پرورش آمار دقيقي از شمار اين دانش‌آموزان ندارد و اگر داشت از ارائه آن به مسوولان و رسانه‌ها مضايقه نمي‌كرد و به همين دليل بيشتر اخبار در اين حوزه به حدس و گمانه‌زني پهلو مي‌زند.

اين كه آموزش و پرورش به عنوان عضوي از ستاد مبارزه با مواد مخدر هنوز آمار دقيقي از شمار دانش‌آموزان معتاد در كشور ندارد، گواه اين است كه به طور كلي رقمي از اين جمعيت در دسترس نيست و نبود اين آمار هم سبب مي‌شود مديريت و برنامه‌ريزي براي شناسايي، راهنمايي و ترغيب اين گروه از نوجوانان به ترك اعتياد نيز ممكن نباشد.

اما آيا شمار دانش‌آموزان معتاد آن طور كه معاون پرورشي و تربيتي وزير آموزش و پرورش تخمين مي‌زند ناچيز است و آيا ناچيز بودن اين آمار مي‌تواند بهانه‌اي براي كمتر پرداختن به اين مقوله باشد؟

براي رسيدن به پاسخ اين پرسش‌ها بد نيست برخي اعداد و ارقام رسمي اعلام شده از سوي مسوولان را در كشور مرور كنيم. آخرين آمارگيري در حوزه اعتياد در كشور، به سال 86 بر مي‌گردد. در آن سال يكي از مسوولان ستاد مبارزه بامواد مخدر، شمار دانش‌آموزان معتاد را حدود 30هزار نفر اعلام كرده بود. در همان سال مسوولي ديگر اين رقم را 35 هزار نفر اعلام كرد، اما در سال‌هاي بعد هر گونه آماري در اين حوزه تكذيب شد و متوليان امر درمان اعتياد در كشور اعلام كردند رقم دقيقي در اين زمينه وجود ندارد با اين حال تخمين ميزان شيوع اعتياد در ميان رده سني نوجوانان ايراني در اخبار غيررسمي از سوي كارشناسان حوزه اعتياد معمولا 17‌‌ـ‌14 سالگي اعلام شده است، ضمن آن كه پيش از اين نيز برخي كارشناسان اين حوزه بدون ارائه آماردرباره شيوع اعتياد در رده‌هاي پايين سني هشدار داده‌اند، اما حتي اگر آخرين شمار دانش‌آموزان معتاد در كشور اندك باشد‌‌ ـ‌ كه بررسي‌هاي ميداني و شنيده‌هاي ما از تماس‌هاي مردمي نشان مي‌دهند چنين نيست ـ آخرين آمارگيري سريع از وضعيت اعتياد دركشور نشان مي‌دهد سن شيوع اعتياد در كشور حدود 21 ـ 20 سالگي است كه ثابت مي‌كند اعتياد معمولا كمي پس از پايان نوجواني ظاهر مي‌شود و مسلما اگر آموزش‌هاي پيشگيرانه در دوران تحصيل دانش‌آموزان در اين حوزه وجود داشت شايد بسياري از آنها در جواني، به دام اعتياد نمي‌افتادند.

همچنين نكته مهم ديگري نيز در حوزه اعتياد وجود دارد كه آن لزوم آمارگيري مجدد درباره وضعيت اعتياد در كشور است، چرا كه از آخرين آمارگيري سريع در اين حوزه حدود 5 سال گذشته است و بدون داشتن آمار و ارقام درباره وضعيت شيوع اعتياد در كشور و بخصوص در ميان قشر جوان مديريت و برنامه‌ريزي براي شناسايي، راهنمايي و ترك اعتياد اين گروه ناممكن خواهد شد.