قربون برم خدا رو...

محمدرضا زائری

کد خبر: ۱۷۳۰۶۵

تاریخ: ۰۵ تير ۱۳۹۰ - ۱۳:۱۶

در حاشيه برخي اظهارات برخي مسئولان درباره برخي رخدادها در «همه جاي دنيا»!

«قربون برم خدا رو، يه بوم و دو هوا رو؛ اين ور بوم تابستون، اون ور بوم زمستون».

قصه اش را همه مي دانيد و احتمالا شما هم مثل من اين روزها، زياد ياد اين قصه مي افتيد.

برخي از مسئولان بدون آن كه متوجه باشند، براي توجيه يك مشكل از چاله به چاه مي افتند، مثلا مي خواهند شرمساري شان از قضيه اي چون تجاوز دسته جمعي اشرار به اعضاي يك خانواده در محيط خصوصي و نبود امنيت و عدم برخورد قاطع با مجرمين را ـ كه بنا بر اعلام رسمي بیشترشان سابقه دار بوده اند ـ بپوشانند و چون ما قرار نيست، مثل سوئدي ها استعفا دهيم يا مثل ژاپني ها خودكشي كنيم، با كمال جرأت و شهامت اظهار مي فرمايند: «در همه جاي دنيا از اين اتفاق ها مي افتد»(!) و البته تا اينجا حق هم دارند و راست مي گويند؛ بله. در «همه جاي دنيا» از اين اتفاقات رخ مي دهد.

ولی آيا در دیگر امور هم ما خودمان را با همه جاي دنيا مقايسه مي كنيم كه اينجا مثل آنها شده ايم؟ دلم مي خواست اين اشخاص محترم به ما در يافتن پاسخ چند پرسش كمك مي كردند و آن این که:

ـ آيا در همه جاي دنيا، حراست يك اداره كوچك يك نفر را به دليل مشكلي ساده اخراج مي كند؛ اما كسي ديگر با پرونده اي صد برابر آن مي تواند تا حد معاونت ... بالا برود؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، سرقت هاي ميلياردي را رها مي كنند و به سرقت دو كيلو گوشت مي پردازند؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، مطبوعات و رسانه ها از پرداختن به برخي امور منع مي شوند؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، پنجاه كانال تلويزيوني يك رئيس دارد؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، يك انتقاد ساده هم ترس و لرز دارد؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، ناتواني ها و كوتاهي شان را با امام و انقلاب و شهدا و دين و خدا توجيه مي كنند؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، مي توان از پاسخگو بودن در برابر مردم به بهانه هاي گوناگون فرار كرد؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، موقع سخنراني از ولايت فقيه دم مي زنند و موقع عمل از زيرش درمي روند؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، سخنان مهم نورزوي رهبرشان را در فروردين ماه روي موتورسيكلت هاي تشريفات مي نويسند و بعد فراموش مي كنند؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، با خون شهدا به همه جا مي رسند و بعد قبور مطهرشان را تخريب مي كنند و حتى به اجساد پاكشان اهانت مي شود؟

ـ آيا در همه جاي دنيا، وقتي يك طلبه متعهد به اطاعت از توصيه رهبرشان به مطالبه عدالت مي پردازد، دستگيرش مي كنند و با زبان روزه سيلي اش مي زنند؟

ـ و آيا در همه جاي دنيا، به جاي تبيين ارزش هاي نظام خود از طريق مدارس و رسانه ها فقط شعارش را مي دهند و بعد مخاطبان را به دلیل دوري از اين ارزش ها محاكمه مي كنند؟

و از اين پرسش ها تا دلتان بخواهد مي شود پرسيد. اين پرسش ها هم پاسخ دارد. آري، اگر معلوم شد كه ما در همه چيزمان مثل همه جاي دنيا هستيم، آن وقت اين موضوع را هم مي پذيريم و مثل همه جاي دنيا براي درمان اين درد، دنبال دوا مي گرديم.

توضيح ضروري:

پيشتر بارها نوشته ام كه هرگز روا نيست، خود را با هر جاي ديگر دنيا مقايسه كنيم، چرا که ارزش هاي معنوي و قابليت هاي انساني و اميدهاي الهي ـ كه انقلاب مبارك اسلامي را تا كنون هدايت كرده ـ در هيچ جاي جهان نيست؛ افزون بر اين، هر چه در معيارهاي ظاهري و مادي مطرح مي شود، در مقابل دستاوردهاي عظيم اين نظام پرافتخار رنگ مي بازد.

مردم هم حقايق را مي دانند و مي فهمند كه رنگ و لعاب دروغين دمكراسي و آزادي در غرب اساسا فريبي بيش نيست، با اين تفاوت كه آنها براي جا انداختن اين دروغ هزينه مي كنند.

در مقاله «آمريكا دروغ مي گويد، جمهوري اسلامي هم»، به همين موضوع پرداخته ام كه آنها در مسائل كلان دروغ مي گويند، ولي در امور خرد به راستگويي تظاهر مي كنند، ولی ما در شعارهاي اساسي نظام چون «استقلال و مردمسالاري ديني» راست مي گوييم ليكن خودمان را براي امور بسيار ساده اي ضايع مي كنيم و مثلا مي گوييم در كشور ما هيچ كس براي نان شبش محتاج نيست(!).

بايد بپذيريم كه نمي شود، يك بام داشت و دو هوا و با تعابيري مثل «همه جاي دنيا» با مردم سخن گفت. اين حرف مال ما نيست كه هميشه از حكومت اسلامي سخن گفته ایم و مردم را به آرمان هاي عدالت علوي سرخوش و دلگرم ساخته ايم.