حاجي‌آخوندزاده:از داخل پوك شده بودم!

کد خبر: ۱۷۱۴۸

تاریخ: ۱۳ شهريور ۱۳۸۷ - ۱۱:۴۲

"از خودم هم خبر ندارم چه برسد به ميراسماعيلي.... فعلا به زندگي شخصي خود مي‌رسم و با قرض و قوله و طلبكار سروكار دارم..... ورشكست شدم چون روي المپيك حساب كرده بودم.... ديگر نمي‌توانم از اين جلوتر بروم..."

اين جملات گوشه‌اي از صحبت‌هاي "مسعود حاجي‌آخوندزاده"، ملي‌پوش وزن 60- كيلوگرم جودو ايران در المپيك پكن است.

به گزارش ايسنا، چهره‌هاي شاخص ورزش ايران پس از ناكامي در المپيك هر كدام دلايل عدم كسب مدال را از ديد خود بيان مي‌كنند و در اين بين، اين ملي‌پوش جود اعتقاد دارد حتي با ده درصد توان هميشگي خود نيز به مصاف حريفان نرفته است.

وي اظهار كرد: مگر بدنم چيزي جز پوست و استخوان و عضله است. از آهن كه نيستم. وقتي قرار است بدن جواب ندهد، نمي‌دهد ديگر. پس از آسيايي استراحت نكرده بودم و از داخل پوكم.

حاجي‌آخوندزاده افزود: همين حريف كره‌اي المپيك را قبلا ضربه فني كرده بودم. پس از بازي‌هاي آسيايي دوحه، چند ماه استراحت كردم و پس از مدتي حريفم را در مسابقات آسيايي ضربه كردم. كاهش وزن زياد باعث اين مشكل شد و با 70 درصد آمادگي هم مدال مي‌گرفتم.

وي تصريح كرد: ديگر نمي‌توانم از اين جا جلوتر بروم. بالاخره يك جايي مشكل وجود دارد. مشكلات مالي‌ام پيش از المپيك زياد بود و به شدت فكرم درگير اين مشكلات شده بود. صد درصد متمركز نبودم. در حال حاضر نيز بايد جواب مردم و طلبكارها را بدهم. هنوز جايزه قهرماني در مسابقات آسيايي دو سال قبل در كويت را نگرفته‌ام.

دارنده نخستين مدال طلاي جودو در بازي‌هاي آسيايي بوسان، خاطرنشان كرد: باور كنيد پيش از اعزام به المپيك مجبور شدم از مادرم پول قرض كنم چون روي مدال المپيك حساب مي‌كردم. نمي‌توانم خانه‌ام را بفروشم و طلب طلبكاران را بدهم. در ادامه نيز اصلا به اين موضوع فكر نمي‌كنم كه بتوانم مجددا به عرصه قهرماني برگردم يا خير. اگر بتوانم هستم ولي هنوز تصميم نگرفته‌ام و بايد با كادرفني مشورت كنم. تصور مي‌كنم از سال بعد تازه بتوانم دوباره به جودو فكر كنم.

دارنده مدال نقره مسابقات آسيايي جودو كره در سال 2008، در پايان گفت: فكر مي‌كنم كل ورزشكاران ايران در المپيك با مسايل روحي - رواني مواجه بودند. بحث مدال، فكرمان را خراب كرده بود در حالي كه خارجي‌ها راحت مسابقه مي‌دادند و هيچ استرسي نداشتند. پس از مسابقه و قبول شكست انگار همه چيز براي ما تمام شده بود و تازه بدبختي شروع شده است. آدم كه نكشته‌ايم كه اين قدر بايد تحت فشار باشيم. در اين اوضاع و احوال از شكست خورد شده‌ام و تنها اميدم، دلداري و دلگرمي‌هاي خانواده‌ام است.