آیا نباید با مسئولین برخورد کرد؟/آوای سبز

کد خبر: ۱۷۱۳۵۵

تاریخ: ۲۸ خرداد ۱۳۹۰ - ۱۷:۴۲

وحید نوروزی در وبلاگ آوای سبز آورده است:

هر چند طرفداران حیات وحش برایشان قابل قبول نیست که یک کارشناس محیط زیست پرنده ای را در قفس در منزل نگهدارد اما چند ماهی است به ناچار مرغ مینای سخنگویی مهمان منزل ما شده است.بسیار دوستش داریم و بسیار خوب  از آن نگهداری می کنیم. روز گذشته با اشتباه من چند قطره خون از پای پرنده جاری شد و من ساعتها عذاب وجدان داشتم.

آنقدر عذاب وجدان داشتم که ساعتها با او حرف زدم و  به فضای باز بردم تا مبادا از من برنجد.حال مجسم کنید به این درک برسیم که بدانیم هر کدام از ما با عمل نکردن به تعهدات و وظایف خود  در موضوع آلودگی هوا مثلا موجب بیماری سرطان یک کودک که اتفاقا او را می شناسیم بشویم.

فرض کنیم بدانیم  که عدم ابلاغ فلان مصوبه موجب مرگ و میر چند نفر مشخص و شناخته شده می شود.فرض کنید بدانیم که با یک تصمیم غلط موجب سرطان ریه  فلان فرزند فلان خانواده شویم که کامل آنها را می شناسیم.به نظر شما آیا اینگونه ادامه حیات برای ما ممکن خواهد بود؟ برخی اوقات فکر می کنم چون نتیجه اشتباهات مدیریتی و تصمیم های غلط  خود را نمی بینیم به ادامه این روند اصرار می کنیم. شاید هم فکر می کنیم بیماری و نتایج وحشتناک آلاینده های شدید هوا به فرزندان ما که کاری ندارند فقط سراغ فرزندان سایر شهروندان می روند و برخی ایام هم می گوییم ما که به تنهایی کاری از دستمان بر نمی آید پس تلاش بی فایده نکنیم و بگذاریم ببینیم چه می شود..این مقدمه کوتاه را داشته باشید تا به موضوع اصلی بپردازیم.

در رسانه ها  از قول جناب محمدی زاده رییس سازمان حفاظت محیط زیست کشور خواندم که طرح جدید جامع کاهش آلودگی هوای تهران این دفعه با ۱۵ محور ظاهرا تصویب شده و  در حال اجرا می باشد.اگر  از این موضوع که ما در شهرداری تهران از تصویب چنین طرحی اصلا خبر نداریم بخواهیم بگذریم گفتن این نکته خالی از لطف نیست که آقایان فکر نکنند با اضافه کردن محورهای برنامه جامع کاهش آلودگی هوای تهران می توان هوای سالم را به ارمغان آورد.سال ۷۹ این برنامه با ۷ محور  مطرح شد.بعد از چند سال ۹ محوری شد و هم اکنون هم ۱۵ محوری شده است.

اینگونه پیشروی کند حتما سال بعد ۳۸ محوری خواهد شد. در مقابل، کیفیت هوای تنفسی و افزایش مرگ و میر و سرطان و...هم که دیگر نیاز به آمار و ارقام ندارد  جایی که از سونامی سرطان بارها و بارها به خاطر آلودگی هوای تهران شنیده ایم.پس با این شرایط شاید خالی از لطف نباشد که بگویم وقتی مصوبه مجلس در قانون توسعه چهارم و سوم که صراحتا دو بار طی دو پنجسال متوالی دولت را مکلف نموده بود هوای تنفسی شهر تهران و هفت کلانشهر دیگر را به حد استانداردهای سازمان جهانی بهداشت برساند نادیده گرفته می شود دیگر برنامه جامع پانزده محوری چه صیغه ای است؟! ضمانت اجرایی اش چیست؟ کجا تصویب شده؟  آیا بودجه اش سالیانه است و  تاریخ مصرف دارد؟ تفاوت این برنامه با برنامه جامع ۱۰ ساله قبلی چیست که ضمانت کند این برنامه موفق تر خواهد بود؟ چه ارگان یا تشکیلاتی این برنامه را راهبری می کند؟ آیا باز هم مثل سابق قرار است کمیته اجرایی تشکیل شود و دیگر قرار نیست برنامه را استانداری تهران راهبری کند؟ اگر پاسخ مثبت است آیا الان نباید افرادی که با انحلال کمیته اجرایی کاهش آلودگی هوای تهران باعث عقب افتادن و حذف عملی برنامه جامع کاهش آلودکی هوا شدند در محضر ملت و قانون پاسخگو باشند؟ اگر یک وزارتخانه مثل نفت یا صنایع به دلایل مشکلات داخلی نخواهد تکالیفش را در این  برنامه انجام دهد راهکار برنامه۱۵ محوری چیست؟ آیا ین برنامه توصیه نامه است یا  برنامه اجرایی و عملی است؟ آیا ضمانت می کنید که شهروندان تهرانی پنج سال دیگر هم  به استنشاق سموم و آلاینده های متعدد ادامه دهند  با امید آنکه پنجسال دیگر هوای مطبوعی خواهند داشت؟ شاخص شما برای اندازه گیری موثر بودن هر روز و هر سال اجرای این برنامه پنجساله چیست؟ چه کسی نظارت بر برنامه را به عهده دارد؟ در شاخص سنجی احتمالی شما نقش بهداشت و سلامت جامعه چیست و چگونه سنجیده می شود؟  آیا در برنامه پانزده محوری شما  کنترل کیفی خودرو و سوخت کماکان به عهده خود ایشان است؟ بودجه های حمل و نقل عمومی را دیده اید؟ دو میلیارد دلار مصوب مجلس  برای کمک به حمل و نقل ریلی چه جایی در برنامه شما دارد؟ از رده خارج کردن خودروهای فرسوده ۳۰-۲۰ ساله و تعویض آن با پراید و وانت پیکان و پژو روآ در این برنامه چه جایگاهی دارد"؟ تکلیف ستاد مدیریت سوخت با آنهمه اختیارات در برنامه جدید مشخص شده است؟ سن خودروهای فرسوده تغییر کرده است؟

........؟؟؟؟؟؟

.........؟؟؟؟؟

با اینهمه سئوال بی پاسخ که اگر بخواهیم ادامه دهیم هزاران سئوال دیگر هم می توان به آن اضافه کرد می خواهم بگویم یکی از دلایلی که جناب محمدی زاده  رییس محترم سازمان محیط زیست کشور را دوست دارم این است که ایشان واقعا مدیر رسانه ای هستند و می دانند همیشه در مقابل افکار عمومی چکار کنند.مطرح کردن طرح جدید  هر چند از دید شهروندان نشانه توجه دولت و سازمان محیط زیست به مقوله آلودگی هواست ولی از دید کارشناسان و نمایندگان افکار عمومی (رسانه های گروهی) بدون اشاره به طرحهای قبلی و عواقب آن و دلایل عدم نوفیق آنها یک فرار رو به جلو محسوب می شود.

من صادقانه انتظار دارم کمیسیون اصل ۹۰ مجلس شورای اسلامی و یا مدعی العموم ورود کنند تا فقط دلیل متوقف ماندن برنامه جامع ۱۰ ساله تهران  را کشف کنند و با عوامل آن برخورد کنند. اگر سازمان محیط زیست به این نتیجه رسیده آلودگی هوای تهران را بدون برنامه جامع نمی توان مهار کرد مسئول همین سازمان در دوره قبلی عملا برنامه جامع نصفه و نیمه موجود را با یکسری تصمیم های نادرست فلج نموده و کمیته اجرایی کاهش آلودگی هوای تهران را در حد یک کارگروه استانی تقلیل دادند.

کارگروهی که در این پنجسال عملا زحمت کمیته هماهنگی مواقع اضطراری آلودگی هوای تهران را می کشیدند و این اواخر هم رییس محترم کارگروه در موضوع ریزگردهای عربی دست به دعا شدند.این هوای تنفسی تمام  شهروندان را نشانه گرفته  و دست بردار هم نیست.آلودگی هوا فرزند وکیل و وزیر و مدیر و کارشناس و فقیر و غنی نمی شناسد.

فرزندان همه ما البته به جز آنهایی که هوای مرطوب لندن را تنفس می کنند از این هوا تنفس می کنند و  ما در مقابل آنها مسئول هستیم.آقایان آلودگی هوا مصداق عینی حق الناس است....یا حق