در گزارش نیویورک پست آمد؛

پیش بینی مناسبات قدرت در خاورمیانه پس از هسته ای شدن ایران

می توان انتظار داشت که یک موج عربی به سوی تهران سرازیر شود و مانند آنچه در دهه 1930در اروپا رخ داد، یک قدرت مرکزی جدید در خاورمیانه شکل بگیرد. این احتمال نیز هست که رهبری جدید مصر، تونس و یمن با تهران همصدا شوند و تشکیلات خودگردان فلسطین و دیگر قدرت های غیردولتی نیز به سوی جریان جدید گرایش یابند. از سوی دیگر، هم سوریه و لبنان به دنبال راهی برای گسترش نفوذ و تهدیدهای خود علیه اسراییل خواهند بود.

کد خبر: ۱۶۹۷۱۰

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۳۹۰ - ۱۳:۵۰

سرویس بین الملل ـ پس از آن كه ايران اعلام کرد، می خواهد تحت نظارت آژانس بين‌المللي انرژي اتمي، توان غني‌سازي 20 درصد خود را به سه برابر افزايش دهد، واکنش های بسیاری در رسانه های جهان دیده شد.

در همین حال، «نیویورک پست» نیز در مقاله ای به انتقاد از عملکرد دولت اوباما و به بیان آنچه آن را پیامدهای هسته ای شدن ایران می خواند، پرداخته است.

به گزارش «تابناک»، این روزنامه آمریکایی در این باره نوشت: «باراک اوباما» مطمئنا می خواهد به عنوان رییس جمهوری از او یاد شود که «اسامه بن لادن» را کشت؛ اما تاریخ از او رهبری خواهد ساخت که اجازه داد ایران به بمب اتمی دست یابد و خاورمیانه را به عصر تازه ای بکشاند.

هرچند با گسترش دامنه بحران ها در مصر، لیبی و یمن، نام ایران از تیتر نخست روزنامه های جهان دور مانده است، «گرگوری جونز»، تحلیلگر، با استناد بر تازه ترین گزارش های منتشره آژانس بین المللی انرژی اتمی به این نتیجه رسیده است که اگر سانتریفیوژهای ایران به تولید اورانیوم غنی شده با ظرفیت کنونی ادامه دهند، تهران خواهد توانست در دو ماه آینده، به 90 درصد از 20 کیلوگرم اورانیوم مورد نیاز برای ساخت یک بمب اتمی دست یابد؛ یعنی تا پایان تابستان جاری.

اما حتی اگر چهارچوب زمانی «جونز» نیز تحقق نیابد، شش تا هشت ماه دیگر با یک ایران مسلح به سلاح اتمی رو به رو خواهیم بود؛ رویدادی که خاورمیانه را وارد یک مسابقه تسلیحاتی می سازد که عربستان، مصر و حتی اردن نیز برای وارد شدن به آن تلاش می کنند، ولی مشکل به اینجا پایان نمی یابد.

می توان انتظار داشت که یک موج عربی به سوی تهران سرازیر شود و مانند آنچه در دهه 1930در اروپا رخ داد، یک قدرت مرکزی جدید در خاورمیانه شکل بگیرد. این احتمال هست که رهبری جدید مصر، تونس و یمن با تهران هم صدا شوند و تشکیلات خودگردان فلسطین و دیگر قدرت های غیردولتی نیز به سوی جریان جدید گرایش یابند. از سوی دیگر سوریه و لبنان نیز به دنبال راهی برای گسترش نفوذ و تهدیدهای خود علیه اسراییل خواهند بود.

در این شرایط، دیگر دلیلی برای تحریم کردن وجود نخواهد داشت و کشورهایی چون آلمان و چین که از اعمال تحریم ها ناراضی بودند، آزادانه به روابط تجاری خود با تهران ادامه خواهند داد و سرانجام اسراییل وارد یک انزوای کامل و با فشارهای گسترده برای پذیرش خواسته های همسایگانش و در پایان، یک ایران هسته ای رو به رو خواهد شد.

اما آیا در این شرایط که زمان رو به پایان است، راهی برای برون رفت از چنین سناریوی غم انگیزی هست؟

«جونز» بر این باور است که دیگر حملات هوایی آمریکا برای متوقف ساختن برنامه هسته ای ایران کافی نیست. اسراییل هم ممکن است با همکاری کامل آمریکا بتواند به موفقیت خود امیدوار باشد؛ اما در دولت اوباما، شانس تحقق این امر هم نزدیک به صفر است.

از این حیث تنها می توان پیروزی جمهوری خواهان در انتخابات سال 2012 را آخرین شانس جلوگیری از گسترش نفوذ ایران در منطقه دانست؛ دولتی که با تمایل کامل در کنار اسراییل خواهد ایستاد و استراتژی تازه ای برای رویارویی با ایران طرح ریزی خواهد کرد.

به هر روی، زمان به سرعت در حال گذر است و اوباما جایگاه خود را در تاریخ به عنوان مردی که اجازه داد، ایران هسته ای شود و عصر جدیدی در خاورمیانه شکل بگیرد، تثبیت خواهد کرد.