زمان، بازی تدارکاتی، اردوی خارجی و بازیکن نداریم!

آیا کی روش هم با مشکل خروجی جهانی شد؟

همت و وحدتی هم در کار نیست؛ ممنوع الخروج یعنی ممنوع الخروج. انگار نه انگار که این تیم یک تیم ملی است و امید این فوتبال است و سه دهه و اندی است که نتیجه هم نگرفته! خواب هستند انگار، خواب بوده اند انگار، انگار در این تابستان قیلوله کرده اند و چرت نیم روزی می زنند! انگار نه انگار که باید از ثانیه صفر، فکر امروز را می کردند. انگار نه انگار! منصوریان دوباره سرش را می خاراند و به جای پرداختن به مسائل فنی، باید به فکر خروجی بازیکنانمان باشید...

کد خبر: ۱۶۹۷۰۲

تاریخ: ۱۹ خرداد ۱۳۹۰ - ۲۲:۵۸

سرویس ورزشی «تابناک» ـ  منصوریان ناامید است؛ کی روش از او ناامیدتر و کارشناسان و مردم هم از هر دوی آنها ناامیدتر!

قرار است، تیم امید به دیدار سوریه و سپس عراق برود، آن هم نه در خانه، بلکه در اربیل عراق باید با تیم عراقی که حریف اصلی ما هم هست روبه رو شود! با این حال امید، ناامید است!

امیدی به امید نیست؛ چراکه این تیم به هیچ وجه آماده نیست و آنچه برای امید از نظر فنی زنده است، تنها در لیگ برتر رقم خورده و دیگر هیچ. هیچ در اینجا، یعنی هیچ بازی تدارکاتی؛ یعنی هیچ در اردوی کامل، یعنی هیچ در حذف و اضافه صحیح، یعنی هیچ در زمان کافی، و هیچ یعنی ناامیدی به امید!

منصوریان که پس از بازی با روسیه از اوج سقوط به صعودی بلند دست یافت، حالا می داند چه فاجعه ای در انتظارش است. او می داند که نتوانسته به درستی تیمش را سر و سامان دهد و به درستی امکانات را در اختیار داشته باشد و شاید به همین دلیل هم هست که او و کی روش، به گونه ای سخن می گویند که آن «جور» جور خوبی نیست؛ چراکه به فاصله چند روز تا خروج، اکنون شانزده بازیکن امید هم مشکل سربازی دارند! تو گویی که این نخستین خروج تاریخ امید به کشوری دیگر است و هیچ کس نمی داند و نمی دانسته که رده امید فوتبال یعنی رده ای که از نظر سنی تقارن فوق العاده ای با خدمت سربازی دارد!

همت و وحدتی هم در کار نیست، ممنوع الخروج یعنی ممنوع الخروج. انگار نه انگار که این تیم یک تیم ملی است و امید این فوتبال است و سه دهه و اندی است که نتیجه هم نگرفته! خواب هستند انگار. خواب بوده اند انگار. انگار در این تابستان قیلوله کرده اند و چرت نیم روزی می زنند! انگار نه انگار که باید از ثانیه صفر، فکر امروز را می کردند؛ انگار نه انگار!

منصوریان دوباره سرش را می خاراند و می گوید:
به جای پرداختن به مسائل فنی، باید به فکر خروجی بازیکنانمان باشیم! و این حرف عمقی دارد به اندازه عمق یک اقیانوس! کاش کی روش اینها را نمی دید، کاش کی روش این مسائل را لمس نمی کرد، کاش به او نمی گفتیم چقدر با هم ناهماهنگیم و عملا! علیه هم هستیم! کاش نمی فهمید که چقدر برنامه ریزی داریم! کاش از او می پرسیدیم آن زمان که سرمربی جوانان پرتغال بود، هم مشکل خروجی بازیکنانش را داشت که قهرمان جهان شد؟

آیا باید با این مسائل هم می جنگید؟!

گمان می کنیم دنیا همین شکل است که ما آن را می بینیم لابد! یعنی همه باید با همه توان در ابعاد و زوایای گوناگونی بجنگند؟ یعنی مدیر فنی و سرمربی یک تیم باید نقش سرپرست، رابط فدراسیون با نظام وظیفه و غیره را هم ایفا کنند؟ گل بود به سبزه هم آراسته شد!

بازی تدارکاتی نداشتیم، زمان نداشتیم، اردوی خارجی نداشتیم و حالا بازیکن هم نداریم! تو بگو تنها یک بازیکن با علی منصور به اربیل عراق نرسد.

به هر حال، اگر این مشکلات مرتفع نشود، همین کافی است تا برنامه ها به هم بریزد و نفرات فیکس و ذخیره عوض شوند، همین کافی است برای بهانه های بعدی! همین کافی است برای شکست و اندوه و حسرت.

براستی با این وضعیت، فوتبال نه مایه هیجان، نه مایه امید و نه مایه بالا بردن درصد اشتیاق در جامعه، که دلیلی برای شکستن غرور است و سرافکندگی، چه جلوی غریبه ای چون کی روش و چه پس از شکست های روزهای بعد! نه شاید امیدی به امید نیست!

آخرین اخبار ورزشی ایران و جهان را در «تابناک» ورزشی بخوانید.