هادي ساعي:پس از مرگم مجسمه‌ام را نسازند!

کد خبر: ۱۶۸۸۶

تاریخ: ۱۰ شهريور ۱۳۸۷ - ۱۱:۰۰

هادي ساعي گفت: مدالي كه كسب كردم متعلق به همه‌ي مردم ايران است نه به گروه خاصي. وقتي لباس تيم ملي را برتن مي‌كنم يعني به نمايندگي از تمام مردم ايران در ميادين حاضر مي‌شوم.

به گزارش ايسنا، قهرمان المپيك 2008 پكن در مراسم تجليل از مدال آوران المپيك با تشكر از خبرنگاران خطاب به آنها اظهار كرد: از همه‌ي خبرنگاراني كه پا به پاي ورزشكاران حضور داشتند و با انتقادات سازنده و حمايت‌هايشان اخبار مربوط به المپيك را پوشش دادند و به اطلاع مردم رساندند، تشكر مي‌كنم. از خبرنگاران مي‌خواهم كه با تيترهايشان شيريني اين مدال را براي مردم تلخ نكنند.

وي افزود: به خاطر زحمات مسوولان سازمان تربيت بدني، كميته‌ي ملي المپيك، فدراسيون‌ها، مربيان و حتي كساني كه دركنار ما بودند، از جمله حريفان تمريني و كادر پزشكي تشكر مي‌كنم.

هادي ساعي درباره‌ي عملكرد كاروان ايران در المپيك به خبرنگار ايسنا گفت: در اين مسابقات من ورزشكار بودم و تنها در شرايطي مي‌توانم پاسخگوي عملكرد كاروان باشم كه در مقام مسوول كاروان را همراهي مي‌كردم.

وي با اشاره به اينكه حضور من در المپيك بحثي ملي است، تصريح كرد: من در مسابقات پكن پيراهن تيم ملي را بر تن كردم و براي همه‌ي مردم تلاش كردم. حضور من در المپيك و كسب مدال طلا هيچ ربطي به فعاليت سياسي‌ام ندارد. دل همه‌ي مردم ايران با من بود. در ورزش من وابستگي جناحي ندارم.

هادي ساعي درباره‌ي برنامه‌هاي آتي خود خاطرنشان كرد: ابتدا بايد مدتي استراحت كنم حدود 10 ماه است كه pcl پايم پاره شده است و من با اين شرايط تمرين كرده‌ام. پزشكان تشخيص داده‌اند كه زانوي من بايد عمل شود. ادامه‌ي حضورم در قهرماني بستگي به شرايط فيزيكي‌ام دارد، اگر حضور من موثر باشد و بتوانم موفق عمل كنم، بازي مي‌كنم در غير اين صورت جاي خود را به جوانان خواهم داد.

وي ادامه داد: بايد شرايط را تحليل كنم اگر در تيم ملي نبودم هميشه با تكواندو خواهم ماند. باز هم اگر نشد در شهرري باشگاهي تاسيس مي‌كنم و در آنجا به مشتاقان تكواندو تمرين مي‌دهم.

وي درباره‌ي مخالفت نمايندگان مجلس براي نامگذاري يكي از ميادين شهرري به نام خودش گفت: يكي از نمايندگان صحبتي كرده كه اشتباه بوده است؛ البته اين را نمي‌گويم كه نامم بر ميداني از ميدان‌هاي شهر گذاشته شود. به خاطر مردم بايد بپذيرند و نه به خاطر خودم. بالاخره نامگذاري يك ميدان به نام من در حكم قدرداني است كه اميدوارم حداقل پيش از مرگم اين اتفاق بيفتد. در كشور ما معمولا پس از مرگ افراد برايشان مجسمه مي‌سازيم و با گل آوردن بر سر مزارش از او تقدير مي‌كنيم، اميدوارم كه اين بار اينگونه نشود.