حجازی :کنار پروین بودم زمین نمی خورد

سیدرضافیض آبادی

کد خبر: ۱۶۶۴۵۲

تاریخ: ۰۲ خرداد ۱۳۹۰ - ۱۵:۰۲

سال 72 بود که برای تهیه گزارش خانوادگی در اولین شماره نشریه تلاش به منزل حجازی در شمس آباد رفتم.

اون موقع از موبایل خبری نبود ضمن اینکه خبرنگاران بواقع رازدار و محرم اسرار ورزشکاران و مربیان بودند و زمانی که تلفن منزل ناصر حجازی را از دوستان خودم گرفتم فکر نمی کردم ناصرخان جواب ما را بدهد چه رسد به اینکه می خواستم از وی تقاضا کنم که در منزل خودش با او و همسرش بخواهم تقاضای گفت و گوی خانوادگی ورزشی داشته باشم.

اما آن قدر شور و شوق و اشتیاق دیدن ناصر حجازی را داشتم که دل به دریا زدم و تلفن منزل ناصرخان را گرفتم. همسرش با مهربانی و روی خوش پاسخم داد اما قرار نهایی به روز بعد موکول شد تا مستقیم با خود ناصر خان قرار بگذاریم.
بازهم دل توی دلم نبود چه اینکه حجازی را با آن ابهت و چهره خاص همیشگی در رسانه ها و مجلات ورزشی دیده بودم.

زنگ زدم و خود ناصر خان گوشی را برداشت و قرارمان شد برای روز دوشنبه 7 یا 8 آذرماه سال 1372، درست روزی که قرار بود در دفتر فدراسیون فوتبال حکم اخراج علی پروین از مربیگری تیم ملی را بعد از آن اتفاقاتی که با تیم ملی در قطر برایش رخ داده بود بزنند.
قرارمان ساعت 8 صبح بود که من 7 آنجا بودم. رفتم توی پارک محله شمس آباد و روبروی منزل ناصر خان نشستم و به عقربه های ساعت که به کندی می گذشت چشم دوختم تا ساعت 8 صبح از راه برسد.
بالاخره راس ساعت 8 زنگ در منزل را زدم.
صدای خودش بود و من خودم را معرفی کردم.
زمانیکه به استقبال من آمد ابتدا با جدی و شوخی گفت مگه خواب دیدی که اول صبح زنگ در خونه مردم را می زنی.

به هر حال همزمان با صرف صبحانه شروع به درد دل کرد.
از اینکه بعد از دوران بازیگری و بازنشستگی پیش از موعد در فوتبال ایران به بنگلادش رفته و آنجا توسط یکی از بازیکنان مطرح فوتبال جهان که به صورت اتفاقی با او برخورد کرده شناخته می شود و آن بازیکن ناصرخان را به بنگلادشی ها معرفی می کند.
محمدان بنگلادش با آن تماشاگران متعصب و عجیب و غریبش.
می گفت ساعت ها بعد از هر تمرین با تماشاگران گفت و گو می کرده ام تا دست از تعصبات بردارد.

قهرمانی با محمدان و بعد مربیگری تیم ملی بنگلادش.
از پیروزی عجیب و غریب محمدان بر پرسپولیس با نتیجه 5 بر صفر در جام باشگاه های آسیا و سپس بازگشت به ایران و حضور در تیم شهرداری کرمان.
همزمان عکس هایش در بنگلادش را نشان می داد که با چه شور و شوقی از او استقبال می کرده اند.

دست آخر هم گفتم باید بروم و به محاکمه پروین برسم.
گفت محاکمه چرا، گفتم قراره امروز او را از تیم ملی اخراج کنند که بسیار ناراحت بود.
از این جهت که چرا علی پروین نباید فضایی در تیم ملی درست می کرد که یکی مثل ناصر حجازی در کنارش باشد.
می گفت من اگر بودم نمی گذاشتم کار غلامپور به آنجاها بکشد که حالا برایش میز محاکمه تشکیل دهند.

یک جمله بیاد ماندنی هم دارد که چند بار تکرار کرده و اینکه ما همدیگر را قبول نداریم.
می گفت به طور مثال اگر قرار باشد یک گاو به من بدهند و یک گوساله به همسایه ام ، من برای اینکه گوساله به همسایه نرسد قید گاو را می زنم.
به هر حال خاطره خوبی از ناصرخان در ذهن من باقی مانده و بعد از آن هم در رسانه های مختلف و از جمله رادیو تهران یکی دو بار سعادت گفت و گو با او را داشتم.

فوتبال ما از ناصر حجازی در جای خود استفاده نکرد تا امروز دچار فقر گلر باشیم.
امروز هم از خیلی های دیگر استفاده نمی کنیم و زمانی بیاد آنها می افتیم که می گویند برایشان دعا کنید.

خدایش رحمت کند...