ضابطی‌طرقی:

با شعار نمی‌توان روند درمانی کشور را بهینه کرد

کد خبر: ۱۶۵۴۴۳

تاریخ: ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۰ - ۱۵:۱۰

بودجه بهداشت و درمان در سال ۱۳۹۰ نسبت به سال گذشته حدود ۲۰ درصد رشد داشته اما این ارتقا در شرایطی صورت گرفته که نسبت به رشد بودجه عمومی سهم اندکی را به خود اختصاص داده است.

بر اساس آنچه در برنامه پنجم توسعه تدوین و تصویب شده باید ۱۰ درصد از خالص وجوه هدفمند کردن یارانه‌ها در بودجه بهداشت و درمان سال ۹۰ دیده شود. اما در بودجه‌ای که امسال دولت به مجلس ارائه کرده، مشاهده می‌کنیم که این احکام به درستی دیده نشد.

محمد ضابطی‌طرقی نماینده نطنز و قمصر و عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی با اشاره به اینکه این کمیسیون در بررسی بودجه افق سند چشم‌انداز را مد نظر قرار داد اما در کمیسیون تلفیق و بررسی بودجه برخی مسائلی که کمیسیون بهداشت مدنظر داشت به تصویب نرسید خاطرنشان کرد که بودجه بهداشت در سال ۹۰ افزایش یافته اما آن‌چیزی نیست که در اسناد بالادستی مدنظر قرار گرفته بود. وی در گفت‌وگو با  نسل فردا به سؤالاتی در این زمینه پاسخ داد.

بودجه بهداشت و درمان در سال ۹۰ مشکلات درمانی ما را کاهش خواهد داد؟

کمیسیون بهداشت و درمان در بررسی بودجه ۹۰ سند چشم‌انداز ۲۰ ساله را مدنظر قرار داد و اینکه ما باید در افق ۱۴۱۴ در کجا ایستاده باشیم. بنابراین بودجه ما بر اساس ملاک و معیارهایی بود که باید وجود داشت اما وقتی این نظر به کمیسیون تلفیق رفت، آن‌چیزی نشد که کمیسیون بهداشت انتظار داشت.

باید گفت با شعار نمی‌توان روند درمانی کشور را بهینه کرد چون مشکلات درمانی مردم، از قسمت‌های مختلفی نشأت می‌گیرد که باید به‌ صورت زیربنایی حل و فصل شود.

در کشور ما بر خلاف روال دیگر کشورهای پیشرفته، این بیماران هستند که راه‌های درمانی را پیدا می‌کنند و با سلیقه شخصی، پزشکی را انتخاب می‌کنند و حتی در مواردی برای برخی بیماری‌های کوچک که سریع درمان می‌شود به یک فوق‌تخصص هم مراجعه می‌کنند.

رفتن به چنین مسیر درمانی جدا از غلط بودن آن، باعث اتلاف وقت و هزینه بالای خدمات جانبی درمان هم می‌شود.

مشکل دیگر گران بودن هزینه و درمان و عدم پوشش کامل بیمه‌هاست که کمیسیون تلاش کرد با همسان‌سازی بیمه‌ها سیستم را بهینه کند اما کمیسیون تلفیق این سیستم را رد کرد و در بودجه ۹۰ لحاظ نشد.

باید تاکید کرد که ما براساس استانداردهای لازم پزشک در حد کافی در کشور داریم اما در برخی استان‌ها باز مشکل پزشک وجود دارد چون سیستم توزیع نامناسب، باعث شده که بسیاری از متخصصان و پزشکان عمومی بیکار در تهران وجود داشته باشند.

ما هنوز در نطنز که به لحاظ جغرافیایی در وسط ایران قرار گرفته پزشک عمومی کم داریم چون توزیع نامناسب باعث چنین مسئله‌ای شده است.

البته ما در شرایطی می‌توانیم پزشکان را به‌مناطق کمتر توسعه یافته بفرستیم که مزایا و حقوق آنها را با توجه به دوری از مرکز ارتقا و افزایش دهیم، چون پزشکی که به این مناطق می‌رود را نمی‌توانیم به اندازه کسی حقوق دهیم که در تهران در حال خدمت است.

ما در بودجه پیشنهاد افزایش مبلغ حقوق این پزشکان را دادیم اما آن چیزی که در تلفیق به تصویب رسید چیزی نبود که کمیسیون بهداشت با تکیه بر سند چشم‌انداز مصوب کرده بود.

آیا در بودجه امسال شرایط درمانی بهینه شده است؟

‌ نسبت به سال گذشته شرایط بهتر شده و رشد داشته است.

در چه بخش‌هایی این رشد نمود پیدا کرده، آیا بیماری‌های خاص یا سرطان؟

در بخش بیماری‌های خاص و سرطان بودجه‌ها بهینه شده است اما چیزی که مهم است ما باید به جای افزایش سهم این بیماران بیشتر به فکر روش‌های جلوگیری از بروز چنین بیماری‌هایی باشیم.

ما در بودجه‌ای محدودی که داریم باید روال درمانی خود را بر پیشگیری از بیماری‌ها بگذاریم تا بتوانیم در آینده از بروز بیماری‌هایی که هزینه‌های بالایی دارند جلوگیری کنیم.

الان این اتفاق افتاده است؟

خیر، بودجه بیماری‌ها افزایش یافته اما در بخش پیشگیری باید سرمایه‌گذاری بیشتری صورت گیرد.

ممکن است برخی بیماری‌ها مثل سرطان واکسن نداشته باشند اما ما با تغییر سبک زندگی افراد می‌توانیم مسیر را به گونه‌ای تنظیم کنیم که احتمال درگیری با سرطان کمتر شود.

لذا می‌توانیم هزینه‌ها را در بخش آموزش و پژوهش ایجاد تغییر در فرهنگ روزانه افراد پیش ببریم که در مقابل بیماری‌های لاعلاج بایستیم.

در بخش سلامت سهم بخش پژوهش چه میزان مشخص شده است؟

در بخش پژوهش افزایش سهم داشتیم ولی به‌عنوان یک پزشک می‌گویم پژوهش صرفا با هزینه کردن پول ارتقا پیدا نمی‌کند چون روند پژوهش‌ها در علوم پزشکی مسیر مناسبی نیست.

ما باید برای پژوهش اولویت‌ها را مشخص کنیم و سپس در آن مسیر پژوهش را تعریف کنیم و پژوهشگران را به آن سمت سوق دهیم.

مشکلات مبتلا به ایران با سایر کشورهای جهان اول متفاوت است و باید براساس بیماری‌های کشور، پژوهش تعریف شود.

مثلا ما در ایران هنوز سالک داریم و نیازمند مقاله پژوهشی هستیم اما اروپائیان از این بیماری گذشته‌اند و مثلا در مورد سل که مدت‌هاست در جهان اول ریشه‌کن شده دیگر مقاله‌ای نمی‌دهند.

لذا به نظر می‌رسد روند پژوهش در کشور ما باید به گونه برنامه‌ریزی شود که مربوط به مشکلات مدنظر ما در ایران باشند.