دعوای خانوادگی برای سفر به ینگه دنیا

کد خبر: ۱۶۴۵۵۵

تاریخ: ۲۴ ارديبهشت ۱۳۹۰ - ۱۳:۴۰

در این گیر و داری که ورزش کشورمان گرفتارش شده دعواهای خانوادگی اهالی ورزش کمی عجیب و غریب به نظر می رسد اما آنچه که باعث تعجب مردم و افکار عمومی است خروج از دایره اخلاق و اخلاق مداری برخی از آنهایی است که دلبسته ورزش و دلسوز این نظام هستند.
در دعوای درون خانوادگی معمولا می توان از راه های مختلف کدخدامنشی مشکلات را به گونه ایی حل و فصل کرد که یک دعوای خانوادگی به همه آدم و عالم نرسد.

در این میان شاهد بروز اختلاف در جایی هستیم که مظهر و منبع سلامتی و جوانمردی و اخلاق و دوستی و مودت در جامعه است و یقینا دود این اختلاف بازهم به چشم ورزش می رود و هیچ سودی در این مناقشه نخواهد بود.

داستان از این قرار است که فدراسیون تیراندازی بعد از بازی های آسیایی گوانگجو که نتوانست انتظارات را برآورده کند مورد انتقاد مدیریت کلان ورزش قرار گرفت و در بررسی های کارشناسان سازمان نمره قبولی نگرفت و از همان موقع ریشه اختلافات زده شد.
آنچه که در این بین دیده شد این بود که مدیریت فدراسیون تیراندازی خود را در حد و اندازه هایی بالاتر از سازمان نشینان می دانست و می داند و بالطبع سازمان هم چندان روی خوشی به این نوع دیدگاه نشان نداد.

به طور طبیعی در چرخه مدیریت ورزش کار به گونه ایی است که امور اجرایی از بالا به پایین است و نه از پایین به بالا و این اصل تحت هر شرایطی باید اجرایی شود.
با این وجود دامنه اختلافات وقتی بالا گرفت که گروه تیراندازان آهنگ سفر به ینگه دنیا را کردند ،سفری که چندان مورد توجه و تایید سازمان قرار نداشت و بنابر اعلام معاون ورزشی سازمان این سفر را فدراسیون تیراندازی بدون مجوز شورای برون مرزی قرار بوده که انجام دهد.

ما به عنوان یک رسانه که در این میان اصل بی طرفی را رعایت می کنیم سوال می کنیم وقتی سازمان تربیت بدنی اعلام می کند که صلاح نبوده تیراندازان به سفر آمریکا بروند و شورای برون مرزی نیز این سفر را تایید نکرده چه اصراری از سوی فدراسیون وجود داشته که حتما این مسافرت صورت بگیرد؟

از طرفی نکته جالب اینکه فدراسیون تیراندازی برای گرفتن روادید آمریکا به سوریه هم رفته و روادید را هم گرفته اند و این مورد نیز بدون اطلاع و نظر سازمان بوده با این وجود آیا می توان با این نوع نگاه و سازکار ورزش را به موفقیت رهنمون کرد؟
این یا نشانه ضعف سازمان تربیت بدنی است و یا بیانگر نوع نگاه قدرتمندانه فدراسیونی است که می خواهد از این اوضاعی که بر ورزش حاکم است نهایت استفاده را ببرد.

نکته ایی که در دعوای سازمان و فدراسیون تیراندازی به چشم می خورد حرفهای رییس فدراسیون تیراندازی است که گفته است در مجموعه سازمان تربیت بدنی کارشناس یا کارشناسانی وجود ندارند که بخواهند راجع به تیراندازی نظر بدهند و این در صورتی است که مرضیه اکبرآبادی معاون ورزش بانوان سازمان به طورهمزمان نایب رییس فدراسیون تیراندازی نیز هست و سوال می شود که این دوگانگی بیانگر کدام واقعیت است؟!

یا اکبرآبادی تیراندازی را می شناسد که در این صورت حرف رییس فدراسیون را نمی توان هضم کرد و یا اینکه وی اینکاره نیست که بازهم جای سوال باقی می ماند که در این حالت چرا وی نایب رییس بانوان تیراندازی شده است؟
اگر چه این استدلال درستی نیست چرا که سازمان تربیت بدنی در سطح کلان ورزش باید همه فدراسیون ها را مدیریت کند و نمی توان توقع داشت که برای هر رشته ورزشی یک عده کارشناس در سازمان حضور داشته باشند چه اینکه حضور کارشناسان در فدراسیون ها ضروری است.

با این استدلالی که رییس فدراسیون ارائه داده حتما خود نامبرده نیز رشته تخصصی اش قبل ازورود به فدراسیون تیراندازی بوده حال آنکه این مورد حتی راجع به روسای فدراسیون ها هم صدق نمی کند چه اینکه کار رییس فدراسیون مدیریت است.
اکنون از مسولین ورزش سوال می کنیم ورزش ایران با این دیدگاه ها به کجا می رود؟
اگر رییس فدراسیونی اینگونه بر خلاف مسیر شنا می کند و یا به هر دلیلی سازمان از کار وی رضایت ندارد چه اصراری بر ادامه همکاری او وجود دارد؟

نکته آخر و مهم اینکه خوشبختانه در سازمان تربیت بدنی با وجود همه کمی و کاستی ها یک رییس اجرایی بسیار مثبت و فعال حضور دارد  که تاکنون نمره قبولی گرفته و یک معاون ورزشی فعالیت می کند که حضور او مورد اتفاق نظر اغلب کارشناسان است و ورزش ما باید به سمتی برود که هر چه بیشتر از وجود مدیران ورزشی استفاده بیشتری داشته باشد.