درس های یك عروسی سلطنتی برای ایرانیان/رضا استادی

کد خبر: ۱۶۲۷۲۶

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۰ - ۱۲:۴۵

حبیب حداد در وبلاگ رضا استادی نوشت: این روزها بازار اظهار نظر درخصوص عروسی سلطنتی جمعه گذشته كه طی آن «پرنس ویلیام » و «كَیت» به عقد و ازدواج یكدیگر درآمدند به شدت داغ است. در این میان برخی چهره های رسمی و دولتی كه احتمالا صرفا از سر كنجكاوی! این مراسم را دیده اند، اظهار نظرهای جالبی درخصوص این مراسم كرده و با یكسونگری كل آن را نفی كرده اند كه جای تامل دارد. طبق آخرین خبرها پخش زنده این مراسم حدود ۲ میلیارد نفر بیننده تلویزیونی در سراسر دنیا داشته است كه قطعا بخشی از آن دو میلیارد نفر  مردم ایران بوده اند.

اگر خواننده احتمالی این مطلب هم قصد دارد بنده را به تبلیغ شبكه های ماهواره ای معاند متهم كند، لطفا پیش از طرح اتهام سری به پشت بام خانه خود بزند تا با چرخشی ۳۶۰ درجه ای ـ در هر نقطه از ایران و حتی روستاهایش ـ از حجم آنتن های ماهواره ای موجود با خبر باشد تا بداند اینكه بخش عمده ای از مردم نیز امكان تماشای این برنامه را داشته و از این امكان نیز بهره برداری كرده اند چندان دور از ذهن نیست! صرف نظر از برداشت های یكسویه و متناقض، مقایسه این مراسم با جشن های ازدواج و عروسی رایج در كشورمان چند درس بزرگ برای ما دارد كه برخی از آنها را در اینجا ذكر می كنم. با ذكر این توضیح كه رسانه های دنیا همیشه چهره نجیبانه تر و بهتری از كشور خود ارائه می كنند و قطعا یكی از كاركردهای این مراسم نیز همین موضوع است و ما ایرانی ها معمولا از چنین امكانی به خوبی استفاده نمی كنیم و فیلم هایمان همیشه سرشار از سیاهی و بدبختی است.

۱ ـ قابل پخش از تلویزیون ایران

مراسم مذكور حتی با معیارهای ممیزی تلویزیون ایران كم اشكال ترین و یكی از برنامه های قابل پخش از تلویزیون ایران بود. كافی است به پوشش بانوان حاضر در مراسم مناسب و حجم اندك آرایش آنها دقت كنید. در تلویزیون گاهی سریال ها و فیلم هایی ساخته می شود كه از شدت حجم آرایش بازیگر زن و گاهی مرد! «پخش تلویزیون» مجبور به دستكاری تصویر و تغییر رنگ ها می شود تا پخش آن فیلم یا سریال اعتراض علماء و مذهبیون كشور را به دنبال نداشته باشد حال آنكه چنین مشكلی تقریبا در این مراسم عروسی به چشم نمی خورد و با حذف چند پلان جزیی، این مراسم با معیارهای سخت گیرانه پخش تلویزیون همخوانی داشت. این نشان می دهد اعضای خانواده سلطنتی و میهمانان آنها تا چه اندازه به پوششی رسمی و وزین توجه داشته اند.

۲ ـ سادگی لباس عروس و داماد

«عروس» فردی است كه در آینده ملكه انگلستان خواهد شد. لباس پوشیده و آستین بلند او نیز نكته قابل تاملی است! او از حداقل آرایش استفاده كرده و برخلاف اغلب دختران ایرانی تاج نگین هم بر سر نگذاشته  و ترجیح داده بود از یك تِل قدیمی استفاده كند كه به مادر بزرگش تعلق داشت. كافی است این وضعیت را با اكثر عروسی های ایرانی مقایسه كنید كه عروس از شدت آرایش خلیجی، اروپایی، تركیه ای و… گاهی به سختی توسط داماد قابل شناسایی است. عروسی هایی كه در آن لباس نیمه برهنه عروس مُد قالب است و هرچه لباس عروس تجملاتی تر باشد، او احساس بهتری از حضور در مراسم دارد. لباس نظامی داماد هم بسیار جالب توجه بود! آیا داماد نمی توانست گران قیمت ترین كت و شلوار جهان را سفارش دهد؟ چرا این كار را نكرد؟! شما به این سوال پاسخ دهید.

۳ ـ برگزاری مراسم در كلیسا

«برگزاری مراسم عروسی در مكانی مذهبی و مقدس» اتفاقی است كه به هیچ وجه در ایران رُخ نمی دهد و معمولا همه عروس و دامادها به دنبال برگزاری مراسم در سالن های مجلل هستند. چنین اتفاقی یك ضعف فرهنگی است و گناه آن به گردن دستگاههایی است كه می توانستند در این زمینه فرهنگسازی كنند اما چنین اقدامی نكرده اند. در همین شهر تهران مسجدهای زیبایی در بلوار میرداماد، میدان صنعت و… وجود دارد كه می تواند در آن مجلسی عروسی هم برپا شود اما فقط به برگزاری مراسم های ختم اختصاص یافته است.

۴ ـ مراسمی سنگین و رنگین

در این مراسم خبری از ریختن نقل و پولك بر سر عروس و داماد نبود. برخلاف رسم رایج عروسی های این دوره و زمانه هم، خانواده دسته گلی از جنس پول درست نكرده و دور گردن عروس نینداخته بودند تا میزان توانایی مالی خود را به رُخ دیگران بكشند. همه چیز سنگین، موقر و جدی بود و در كنار توجه به سنت های مذهبی، احترام به مقبره سرباز گمنام به عنوان یك سنت ملی هم فراموش نشده بود.

۴ ـ مراسمی معنوی

برخلاف اغلب مراسم های عروسی ایرانی كه در آن بحث مهم و محوری در هنگام عقد میزان مهریه و مسائل مادی است، این مراسم در بخش «جاری شدن خطبه ازدواج» یكی از معنوی ترین مراسم هایی است كه هر انسان با عقل و شعوری می تواند در زندگی خود شاهد آن باشد. به این جملات دقت كنید:« ما در پیشگاه خدا جمع شده ایم تا این مرد و این زن را به همسری یكدیگر دربیاوریم… نهادی كه از طرف خدا توسط مسیح و كلیسا بین ما به ودیعه گذاشته شده…این ازدواج نهادی نیست كه ساده انگاشته شود، بلكه نهادی است كه باید با ترس از خدا و وفادارانه آن را پیش برد. به همان شیوه الهی كه از طرف خدا بین انسان ها نهادینه شده است تا فرزندانی كه از این نهاد برمی خیزند در اطلاعت از فرامین خدا رشد كنند.جایی تا غرایز طبیعی مثل محبت و علاقه در بین انسان ها نمود پیدا كند.

نهادی كه به یك زن و یك مرد اجازه می دهند تا بتوانند از یكدیگر قوت بگیرند و اینك این دو نفر در حضور ما به همسری یكدیگر در می آیند..

ویلیام! آیا این زن را به همسری می پذیری تا طبق قانون خداوند در پیمان مقدس زنشاویی با هم زندگی كنی؟ آیا دوستش خواهی داشت؟ مایه دلخوشی اش خواهی بود و در تنگدستی او را یاری خواهی كرد؟

كیت! آیا این مرد را به همسری می پذیری تا طبق قانون خداوند در پیمان مقدس زناشویی با هم زندگی كنی؟ در ناخوشی و تندرسی ارجش خواهی نهاد و با چشم پوشی از دیگران تا وقتی كه زنده ای خود را وقف او خواهی كرد؟

در غم و شادی، تنگدستی و فراوانی، ناخوشی و تندرستی دوستت خواهم داشت و غمخوارت خواهم بود تا وقتی مرگ ما را از هم جدا كند. طبق قانون خداوند. با تو پیمان وافادری می بندم.با جسمم تو را می پستم و آنچه را در این دنیا دارم نثارت می كنم

خداوندا این حلقه را متبرك دار ! این زن و مرد زیر سایه تو وفادار به هم زندگی كنند.به عهد و پیمان خود وفادار باشند و این حلقه نشانی باشد از این موضوع زیر سایه سرورمان عیسی ـ مسیح. باشد كه در جهانی دیگر جاودانی شوید. آمین!

این جملات بخش هایی از این مراسم است كه برخلاف تبلیغات رایج كه تلاش می كند غیر ایرانی ها و غیر مسلمانان را افرادی بی دین و لامذهب و بی بند و بار جلوه دهد، نشان می دهد پاینبدی به موازین اخلاقی و كانون مقدس خانواده تا چه اندازه مورد توجه تمامی انسان ها از همه مذاهب است. كاش شبكه های تلویزیونی داخلی همین بخش كوچك و اندك را برای یكبار هم كه شده پخش كنند.

۵ ـ بوسه پایانی

در اغلب مراسم های عروسی در دنیا و از جمله ایران، بعد از جاری شدن خطبه عقد، عروس و داماد یكدیگر را به نشانه عشق و محبت می بوسند. البته جنس این بوسه با آن نوع بوسه هایی كه در فیلم های هالیوودی و اروپایی میان بازیگران رد و بدل می شود كاملا متفاوت است و افراد حاضر در مراسم نیز این تفاوت را درك می كنند! به همین دلیل رها كردن تمامی نقاط مثبت این مراسم و ارائه نشانی های غلط در خصوص این جشن جای تامل فراوان دارد. كاش مسوولان فرهنگی درخصوص علت تماشای این مراسم از سوی مخاطبان ایرانی گزارشی تهیه كنند و با ریشه یابی درست این موضوع، برنامه هایی درخصوص «ازدواج ایرانی» بسازند. این كاری است كه یكبار «حسن فتحی» در فیلم ازدواج به سبك ایرانی انجام داده و دیگر دنبال نشده است.