بی کارنامه ها بهترند یا مربیان اسم و رسم دار؟

مربیان سفارشی و تفکرات حرفه ای کی روش

این روزها بحث انتقاد داغ داغ است. انتخاب های جدید فدراسیون فوتبال، موج های گوناگونی پدید آورده است. انتخاب منصوریان به عنوان سرمربی تیم فوتبال امید و نمازی به عنوان دستیار کی روش در تیم بزرگسالان، امواج مثبت و منفی بسیاری به راه انداخته است.

کد خبر: ۱۶۲۲۳۶

تاریخ: ۱۲ ارديبهشت ۱۳۹۰ - ۱۱:۰۳

سرویس ورزشی «تابناک» ـ  این روزها بحث انتقاد داغ داغ است. انتخاب های جدید فدراسیون فوتبال، موج های گوناگونی پدید آورده است. انتخاب منصوریان به عنوان سرمربی تیم فوتبال امید و نمازی به عنوان دستیار کی روش در تیم  بزرگسالان، امواج مثبت و منفی بسیاری به راه انداخته است.

بنا بر این گزارش، درباره این انتخاب ها دو عقیده وجود دارد: دسته نخست، افرادی هستند که بر این باورند، این انتخاب ها، تصمیمات کارلوس کی روش پرتغالی نبوده و در جایی دیگر (بخوانید فدراسیون فوتبال) در این زمینه تصمیم گیری شده است که اگر چنین باشد، باید گفت، انتقاداتی که این روزها از سوی برخی مربیان وطنی می شود و تیتر روزنامه ها می شود، چندان هم بیراه نیست؛ بنابراین، اگر کی روش هیچ دستی در این انتخابات نداشته، پس فدراسیون با عنایت بر کدام کارنامه، منصوریان کم تجربه را در این مقطع حساس، سرمربی تیم امید کرده است و یا نمازی ـ که شاهکار استیل آذین او و دوستانش هم اکنون پیش روی دیگر فوتبال دوستان است ـ با تکیه بر کدام کارنامه موفق، امروز باید دستیار کارلوس کی روش باشد؟!

و اما موج دومی که این روزها به راه افتاده، باور به این است که اتفاقاً این انتخاب ها، دقیقاً توسط شخص کارلوس کی روش صورت گرفته است!

مربی پرتغالی، یک مربی کاملاً حرفه ای، کارنامه دار و با تجربه است. سرمربی سابق رئال و مربی اسبق منچستر، پیش از سفر به تهران، یک ماه تمام در حال رایزنی و مشورت و بررسی جوانب بود. او با برانکو، بلاژویچ، وینگادا و برخی دیگر از مربیان خارجی که در ایران فعالیت کرده بودند، مشورت کرد و با شناخت کامل از روحیات مربیان ایرانی و با تکیه بر همین اطلاعات، این انتخاب ها را انجام داد.

این گزارش می افزاید، به فرض این که این انتخاب ها از سوی کی روش بوده باشد، به روشنی نشان می دهد که او به دنبال مربیانی بوده که برای خود، چندان ایدئولوژی محکمی با تکیه بر سوابقشان نداشته و مجری تمام و کمال برنامه های کی روش باشند (با همه احترامی که برای منصوریان و نمازی قایلیم).

خوب می دانیم، اگر مربیان داخلی ـ آن هایی که کمی تا قسمتی بر این باورند که عالم کافی و وافی به علم فوتبال هستند ـ بر مسند کار قرار می گرفتند، به هیچ وجه کی روش و برنامه هایش را تحویل نمی گرفتند و می خواستند، مستقل باشند و مطمئناً مربی پرتغالی با تکیه بر دانسته هایش، مبنی بر مشورت هایی که پیش از سفر به ایران داشته، درباره این مسأله آگاهی کامل داشته است.

شاید اگر قرار بود، مربیان کارنامه دارتری برای تیم ملی و امید در نظر گرفته شود، با این کار تنها و تنها اختیارات و توانایی های کی روش محدود می شد، چراکه بی گمان، آن مربی کارنامه دار و مدعی، یا حاضر به اجرای برنامه های کی روش نمی شد و آنها را با نظر شخصی خودش عوض می کرد و یا با او به تقابل و کش مکش می رسید.

این در حالی است که کارلوس کی روش، پس از بلاتکلیفی ها، قدم به فوتبال ایران گذاشت تا شاید حضورش به عنوان یک مربی طراز اول خارجی، بتواند سودمند باشد و فوتبال ایران بتواند بار دیگر به روزهای خوبش بازگردد، نه اینکه باز کارشکنی ها و خودرأیی های برخی افراد مدعی و البته شکست خورده، زمینه های در جا زدن را فراهم کند.

اکنون قضاوت را بر عهده خوانندگان می گذاریم؛ آیا این انتخاب ها، انتخاب کی روش بوده است؟ اگر چنین بوده، آیا در این برهه از زمان، انتخاب بی کارنامه ها تصمیم درستی بوده است یا باید مربیان اسم و رسم دارتر و با تجربه تری را بر مسند کار می نشاندیم؟!.

آخرین اخبار ورزشی ایران و جهان را در «تابناک» ورزشی بخوانید.