قيافه بعضيا و قيافه ما!

عبدالرحيم سعيدي راد

کد خبر: ۱۶۱۷۵۳

تاریخ: ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۰ - ۱۰:۰۴

سرویس فرهنگی «تابناک»

گفت: تو به چند تا كشور خارجي سفر كردي؟

گفتم: اي... هفت، هشت كشور. چرا مي پرسي؟

گفت: به نظرتو چرا قیافه ی خارجی ها با نشاط و سرحاله و قیافه های بيشتر ما عبوس؟ بيشترمون عصبي و بي حوصله ايم. پيشوني هامون پر از چين و چروكه و انگار که همیشه طلبکار پشت در خونه هامون ایستاده.
گفتم: البته همه خارجي ها اينطور نيستند كه مي گي. بين اونا آدماي شيش در چهار و شيطان صفت و قيافه هاي كج و معوج هم زياد ديده مي شه. ولي خب ما نسلی هستیم که انگار به همه بدهكاريم. قبول نداري؟ به اطراف نگاه كن!‌ از رييس و معاون اداره گرفته تا سوپري سر كوچه و صاحب خونه و بچه هاي محل و اهل و عيال خانواده!... همه از ما طلب دارند.!!

گفت: خب تو به عنوان یک ايراني (كه خودت هم جزو اين آدما هستي) چه نظری برای برطرف کردن اين قیافه های عبوس و پيشوني هاي پر از چروك داری؟
گفتم: من معتقدم که هر چه زودتر عوامل عبوسی باید شناسایی و رفع شوند.

گفت: واضح تر بگو!
گفتم:الان همه جا می گویند که باید مايه طنز تلویزیون را زیاد کرد. شعر طنز گفت. داستان طنز نوشت و ... اما به نظر من اینها مشکل را مقطعی حل می کند اما راه درمان نیست.

گفت: خب راه درمان چیه؟
گفتم: همانطور كه عرض کردم راهش شناسایی و رفع عوامل استرس زا و عبوس زاست. و این را از دانش آموزان باید شروع کنند.
دانش آموزان ما از مدرسه که به خانه می آیند. با نگرانی می خوابند چون از مدرسه خسته اند (از بس كه به معلم هايشان جواب پس داده اند). عصرها ممکنه کلاس زبان و کلاسهای دیگه داشته باشند و شب یکباره با انبوهی از تکلیف مواجه اند. تا دیر وقت می نشینند و مشق شب می نویسند و سوال نمونه امتحان حل می کنند. خب این بدبخت همه اوقاتش رو در نگرانی درس بسر می بره!

گفت:جالب شد خب؟
گفتم: خانواده ها هم همه اش نگران نمره بچه هاشون هستند که مبادا نیم نمره از ۲۰ کم بشه. اون وقته كه دمار از روزگار بچه در می آورند. خب این بچه از همان دوران مدرسه تا دیپلم و بعد دانشگاه قیافه عبوس درش شکل می گیره. شما بگو کسی ۱۲ که یا ۱۶ سال همه شب با استرس و نگرانی بخوابه آدم نرمالی از آب در میاد؟

گفت: راستش نه! ولی چاره چیه؟
گفتم: اول اینکه باید شیوه آموزش عوض بشه و طوری بشه که بچه ها سر کلاس، درس را یاد بگیرند و تکالیف به منازل کشیده نشه. دوم: شیوه امتحانات عوض بشه که بچه نگران امتحان نباشند و همه دانسته هاشون هم موقع امتحان از یادشون بره. سوم: اینقدر نمرات مهم و  ارزش گذاری نشوند كه همه تاکید های خانواده ها روی نمره ۲۰ باشد! بقیه نمره ها چه گناهی دارند که بچه ها باید از داشتنشون محروم شد!!! چهارم روی تغذیه و تفریح بچه ها باید کار بشه تا آرامش آنها گرفته نشود.

گفت: همین؟ دیگه همه چهره ها بشاش میشه؟
گفتم: نه! خیلی چیزهای دیگه هم هست. بچه ها باید با شیوه قناعت، بزرگ و تربیت شوند. چشم و هم چشمی ها باید برچیده بشه که البته این به کار فرهنگی نیاز داره. بخشی از ناراحتی و نگرانی بچه ها اینه که دوستاشون ممکنه چیزهایی داشته باشند که آنها ندارند و همین باعث ناراحتی آنها می شود.

گفت:آفرین. خب؟
گفتم:یکی دیگه از نگرانی بچه ها املاست. که البته من یه راه حل اساسي براش سراغ دارم و بعدا میگم.

گفت: باشه. دیگه!
گفتم: دیگه... فیلم های تلویزیون كه مرتب بلبشوهاي خانواده ها رو نمايش مي دهند، نداشتن تفریح سالم، نداشتن فضای سبز مناسب،  آلودگي هوا و ترافيك و... مي تونه قيافه عصبي و عبوسي واسه آدم درست كنه.

گفت: هنوزم هست؟
گفتم: فعلا رو همین هاش کار بشه!..بقیه اش پیشکش.