روایت تایم از باورگری سیک:

احتمال شکل گیری مثلث تاریخی ایران، مصر و ترکیه در خاورمیانه

«تایم» می نویسد: به هر ترتیب، دست کم در این اوضاع که آمریکا، اروپا و دیگر کشورهای خاورمیانه درگیرند، نمی تواند چندان هم بد باشد. کشورهای عربی چون قطر و عمان که دارای روابط نزدیکی با ایران هستند، نشان داده اند که می توانند میان جمهوری اسلامی و مخالفان غربی اش نقشی میانجیگرانه داشته باشند. برزیل و ترکیه در شرایطی که مذاکرات غرب با تهران به شکست منتهی شد، به توافقات هسته ای مستقلی با این کشور دست یافتند.

کد خبر: ۱۶۰۵۴۲

تاریخ: ۰۴ ارديبهشت ۱۳۹۰ - ۰۱:۵۶

سرویس بین الملل ـ پس از آن که «علی اکبر صالحی»، وزیر امور خارجه کشورمان، در همایش سفرای ایران در حوزه خلیج فارس، خواهان برداشته شدن گام شجاعانه ای از سوی دولت مصر در راستای بالا بردن سطح روابط دو کشور شد، مجله آمریکایی «تایم» در مقاله ای با نام «آیا مصر روابط نزدیکی با ایران برقرار خواهد کرد؟» نوشت: به دنبال تحولات اخیر در خاورمیانه، قاهره از بازنگری در تیرگی روابط دیپلماتیک خود با تهران ـ که یک دهه نیز به طول انجامید ـ خبر می دهد.

به گزارش «تابناک»، چندی پیش نیز «نبیل عربی»، وزیر امور خارجه مصر، اعلام کرد که کشورش خواهان عادی سازی روابط با ایران است که پس از امضای معاهده «کمپ دیوید» و پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1979 رو به تیرگی نهاد.

این در شرایطی است که قانونگذاران غربی و رژیم اسراییل، بر این باورند که نزدیکی دو کشور، زنگ های خطر را به صدا درآورده و این مسأله، نمی تواند برای کشورهایی که به دنبال منزوی ساختن ایران هستند، چشم انداز روشنی داشته باشد.

«تایم» می نویسد: به هر ترتیب، دست کم در این اوضاع که آمریکا، اروپا و دیگر کشورهای خاورمیانه درگیرند، نمی تواند چندان هم بد باشد. کشورهای عربی چون قطر و عمان که دارای روابط نزدیکی با ایران هستند، نشان داده اند که می توانند میان جمهوری اسلامی و مخالفان غربی اش، نقشی میانجیگرانه داشته باشند. برزیل و ترکیه در شرایطی که مذاکرات غرب با تهران به شکست منتهی شد، به توافقات هسته ای مستقلی با این کشور دست یافتند.

«گری سیک»، کارشناس مسایل خاورمیانه، در این باره باور دارد که هرچند این توافق از سوی آمریکا، مورد استقبال قرار نگرفت، فرصتی شد تا یک سخنگوی ارزشمند میان آمریکا و ایران به وجود آید.

این مجله آمریکایی می افزاید، اما ممکن است، مصر نخواهد نقش سخنگو ایفا کند و بخواهد مستقل از آمریکا و اروپا، مسایل تازه ای را مطرح سازد و از سویی نیز با توجه به تلاش این کشور در بازیابی قدرت و نقش برجسته خود در منطقه، ممکن است نخواهد بهترین دوست ایران هم شود.

«سیک» در بخش دیگری از سخنانش می افزاید: «شاید یک بار دیگر، مثلث کهن و تاریخی ایران، مصر و ترکیه در یک خاورمیانه جدید ترسیم شود، ولی این سه کشور، لزوما متحد و هم پیمان یکدیگر نخواهند بود و ممکن است، در بسیاری از مسائل به رقبای سرسخت یکدیگر مبدل شوند.»

یکی از همین مسائل، بیم و نگرانی از بلندپروازی های تهران در گسترش انقلاب اسلامی خود به کشورهای منطقه است؛ با اذعان بر این که عمده کشورهای عرب منطقه به ویژه عربستان، مسلمانان سنی مذهب هستند، مصر را به دلیل روابط دوستانه با ایران تحت فشارهای دوچندانی خواهند گذارد.

«تایم» در ادامه می نویسد: به هر ترتیب، باید منتظر ماند و دید در مصر پس از مبارک چه کسی قدرت را در دست خواهد گرفت. مرد شماره دو «مبارک»، «عمر سلیمان»، رییس سازمان اطلاعات مصر، یک مقام ارشد ضدایرانی بود که از قدرت کنار گذاشته شد و «مراد موافی»، رییس سابق سازمان اطلاعات ارتش مصر، جای او را گرفته است که او نیز موضعی سرسختانه در برابر غزه و حماس تحت حمایت ایران دارد.

البته در همین راستا، یک کارشناس غربی در قاهره می گوید: «او به اهداف هسته ای ایران و گسترش دامنه نفوذ حماس و حزب الله در منطقه به دید تردید می نگرد؛ بنابراین، گمان نمی رود که تغییر چندانی در مواضع مصر در برابر ایران دیده شود.»