آقای رئیس جمهور،فریاد میراث کهن را بشنوید

آقای رئیس جمهور! با شنیدن فریاد میراث کهن ایران شاید آمارهای تولیدی جای خود را به نگره ای حق محور بدهد، به نگره ای که گفتمانی تخصصی و اندیشه ورز را در میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی به نمایش بگذارد.راستی! تفاوت دولت شما با دیگر دولت هایی که از آدم هایی غیر تخصصی در میراث فرهنگی بهره گرفتند در چیست؟

کد خبر: ۱۶۰۵۳۶

تاریخ: ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۰ - ۲۲:۱۲

شهرام گیل آبادی در سایت الف نوشت:

جهاد، بنایی فرهنگی دارد و وقتی اقتصاد، التزام به حرکتی جهادی پیدا می کند یعنی اقتصادی فرهنگی، الگویی تازه که باید فرهنگ اسلامی آن را سرآهنگی کند. جهاد تا جایی با اهمیت می شود که در فرهنگ اسلامی، انجامش واجب است.

یکی از معناهای آشکار این ترکیب، کار و تلاشی بی وقفه و معنای ضمنی آن عبادتی برای رسیدن به قرب الهی است. این گفتمان که با کلیدواژه های جهاد و اقتصاد معرفی می شود، قرار است سالی پر از مجاهدت در لوای کار ارزشمند و موثر را برای رسیدن به ایرانی تازه و قدرتمند پیش روی ایرانیان ترسیم کند.یکی از ظرفیتهای «جهاد اقتصادی» می تواند بهرگیری از توان عظیم فرهنگی ایران باشد، بخشی از این فرهنگ در آثاری نمود یافته که می توان نشانه ای را از برتری اندیشه این کهن بوم و بر در خود داشته باشد.

اندیشه ای که اگر آدمهای آن در چرخش روزگار تحت سلطه های بسیار قرار گرفته اند نه تنها مضمحل نشده بلکه با هاضمه فرهنگی خود از بدان آدم هایی دیگر ساخته و در بدی ها طرحی نو به ظهور رسانده است. این انسان های روشن ضمیر، بنیادی مترقی مانند اسلام را در اندیشه و هنر خود پایاتر و ماناتر کرده اند. هنر ایرانی هنر معرفت است هنری حکمت باور و الوهی است . این هنر همیشه سرآهنگ دورنگاهی امید اندیش بوده و هست.

امروز که هنر و پیشینه ی آن دستخوش آماربازی ها و موفقیت انگاشته های برخی مسئولین قرار گرفته برای بسیاری از هم مسلکان شما در دانشگاه و یا آگاهان این وادی با دیدن کاستی هایی که در پیشگاه دیده هایمان آمارها را به سخره می گیرند محل پرسشهای بسیار اند. وقتی بعضی از همکاران از گنبد طبله کرده مسجد امام اصفهان گفتند، وقتی از تغییر کاربری مکان های تاریخی به چایخانه هایی با آراستگی دود قلیان گفتند، وقتی از بی توجهی نسبت به بناهایی چون تخت جمشید، گنبد کبود، قلعه فلک الافلاک، غارهای منقوش میرملاس و دوشه و همیان گفتند باورم نشد. وقتی از  بی توجهی به استادان بی بدیلی که عمری را در راه ترویج هنرهای سنتی و بعضی در کتابت قرآن حکیم صرف کرده اند گفتند، باور نکردم تا اینکه دیگر از دیده ها خود نمی توانم چشم پوشی کنم.

حقیر از زاویه سیاست پیشگی نگاهی به این موضوعات نمی کنم که هم من و هم شما فانی هستیم و تنها خداست که می ماند و زیر این سایه پایدار، همه آیندگان حق دارند از این میراث بهره مند شوند. از مبنای آمار حدود30 درصدی رشد سفر (169میلیون سفر نوروزی) امسال نمی خواهم حرفی به میان بیاورم که خدای ناکرده این حرف هایم که شما و یا بعضی دوستانتان نسبت به آنها تعصب دارید پرده ای به روی حقانیت سخنم بکشد. از بلیط خریدن برای اقامه نماز در مسجد امام اصفهان خارج ازوقت اذان در دولتی عدالت محور حرف نمی زنم. از اندیشه و تدبیر مدیریت سازمانی می خواهم حرف بزنم که شاید تخصصی ترین سازمان فرهنگی کشور باشد. این سازمان از یک سو باید تدبیر اداره میراثی کهن را در خود داشته باشد از سوی دیگر فهم حکمت نهاد هنر ایرانی- اسلامی را در خود نشان دهد. مسئولینی که زبان گفت و گو با هنرمندان فهیم و کم توقع سنتی ایران را پیدا نکرده اند و تدبیر اداره میراث کهن این مرز و بوم را هم ندارند چه گفتمانی را برای آیندگان به ارمغان خواهد برد؟

آیا این از مولفه های گفتمان عدالت محور است؟ آقای رئیس جمهور! از مسئولینی با حداقل سواد و یا بی ارتباط با موضوع، در کسوت مدیرکلی استان هایی با ریشه فرهنگی، هنری کشور نمی خواهم سخنی به میان بیاورم، از غارهای منقوش و تاریخی پر از احشام و فضولات آنها نمی خواهم حرفی به میان آورم و آنها را با غازهای منقوش لاسکو و آلتامیرا قیاس کنم.

از اوضاع نابسامان رسیدگی به هنرمندان سنتی و یا مسئولینی با تحصیلات و تجارب غیرمرتبط با مدیریت موزه داری که هیچ پیشینه ای در این کار ندارند نمی خواهم سخنی داشته باشم. می خواهم با نگاهی آینده پژوه توجه شما را به سرمایه های خاموش ایران زمین و تدبیر ما برای آیندگان جلب کنم. اگر امسال سال جهاد اقتصادی است، یکی از محورهای بالنده این جهاد می تواند هنر سنتی و میراث شکوهمند ایران اسلامی باشد، اگر استانی مانند لرستان که پایتخت شکوه مفرغ دنیاست در نگاهی آینده پژوهانه به یکی از قطب های گردشگری ایران تبدیل می شد شاید جوانانش به اوج بیکاری در ایران نمی رسیدند.

آقای رئیس جمهور! با شنیدن فریاد میراث کهن ایران شاید آمارهای تولیدی جای خود را به نگره ای حق محور بدهد، به نگره ای که گفتمانی تخصصی و اندیشه ورز را در میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی به نمایش بگذارد.راستی! تفاوت دولت شما با دیگر دولت هایی که از آدم هایی غیر تخصصی در میراث فرهنگی بهره گرفتند در چیست؟ آیا آنها هم گفتمان عدالت محور داشتند؟ مگر نه اینکه مهمترین جهاد، جهاد اکبر و جهاد با نفس است. نکند در این موضوع، نفس حرکتی قوی را آغاز کرده باشد؟!اگر امیر مومنان، عدالت را «قرار گرفتن هر چیزی سر جای خود» ترسیم می کند چرا این کار را انجام نمی دهید؟