به بهانه تهدیدهای نظامی دنباله دار سعودی ها علیه ایران؛

قدرت شما را حوثی قبلا آزمایش کرده/ چرا نباید به جنگ با ایران بیندیشید؟

سخنان این مقام سعودی، به خوبی نشان می دهد که سعودی ها به شدت از ایران ترس دارند و تهدیدات آقای «القتان» علیه ایران، بیانگر عمق این ترس است/ حکام عربی بدانند که غرب به شدت از نابود شدن زیرساخت ها و تأسیسات آنها استقبال خواهد کرد، زیرا بازسازی آن سود هنگفتی نصیب آنها خواهد کرد، پس بهترین توصیه به حکام عربی این است که اتفاقا آنها باید تست احتمالی توان ایران را از سر به در کنند، زیرا...

کد خبر: ۱۵۸۱۱۸

تاریخ: ۲۴ فروردين ۱۳۹۰ - ۰۲:۵۱

سرویس بین الملل ـ «احمد القتان»، سفیر عربستان سعودی در مصر، به تازگی در مصاحبه با شبکه «الحیات» گفته است: من با اعتقاد می گویم که امیدوارم ایرانی ها قدرت ما را نیازمایند و البته نباید این کار را انجام دهند؛ انشاءالله، اگر ایران بخواهد کشورهای حاشیه خلیح فارس را بی ثبات کند، ما توانایی مقابله با آنها را داریم.

به گزارش «تابناک»، سفیر حکومت سعودی در مصر، در گفت وگوی تفصیلی با این شبکه خبری عربی ـ همانند دیگر مقامات عربی که در روزهای گذشته به شکل گسترده ای، مواضع ضد ایرانی در پیش گرفته اند ـ تلاش کرد با سخنانی احساسی و البته هشدار گونه برای کشورهای عربی، به زعم خود، از خطر ایران برای منطقه سخن گفته و آشکار سازد که عربستان سعودی تا چه اندازه از وجود جمهوری اسلامی ایران می ترسد.

ناگفته نماند که این مقام سعودی سخنان دیگری نیز بر زبان آورده است که اهم آن در ادامه می آید: «ما در عربستان سعودی، به ویژه از هنگامی که ملک عبدالله ولیعهد بود، تلاش کرده ایم به هر نحوی، دست دوستی به سوی ایران دراز کنیم، ولی متأسفانه، توطئه های ایران در کشورهای حاشیه خلیج فارس، هرگز تمامی ندارد... تا امروز، آنها با توهم امپراتوری فارس زندگی می کنند.

اظهارات اخیر ایرانیان عجیب و غریب است. آنها عربستان سعودی را به دخالت در امور بحرین متهم کردند. این حقیقت ندارد و من می توانم آن را ثابت کنم... این اتهامات، زمانی از سوی ایران متوجه ما می شود که ایران هم در حال مداخله در امور لبنان، عراق، مصر و کشورهای حاشیه خلیج فارس است... .

وضعیت ما با ایران در منطقه به صورت وحشتناکی است. ما پیام قدرتمندانه و مهمی را به آنها منتقل کرده ایم، مبنی بر این که اجازه نقض امنیت کشورهای حاشیه خلیج فارس را نمی دهیم. امنیت کشورهای حاشیه خلیج فارس، خط قرمز ما در عربستان سعودی است. مطمئنا شما به یاد دارید که عربستان چگونه به حمله به کویت پاسخ داد!... ایران چندین سال است که جزیره های امارات را اشغال کرده (!) و هنوز هم از هر گونه مذاکره در این زمینه سر باز می زند! و حتی داوری بین المللی را هم نمی پذیرد!... ما در عربستان سعودی، از دست ایران بسیار رنج کشیدیم... شما باور نمی کنید که این ایرانی ها دارند، در کشورهای حاشیه خلیج فارس چه می کنند؛ تنها چیزی که این کشور به آن اهمیت می دهد، دخالت در هر بخش از کشورهای جهان عرب است.

هم اکنون مصر مانند بسیاری از کشورهای عربی از این قضیه رنج می برد و من می توانم در این باره، مثال های زیادی بیاورم... کشورهای حاشیه خلیج فارس و امنیت آنها، خط قرمز ما هستند؛ بنابراین، ما اجازه نقض امنیت را به آنها نمی دهیم و امیدوارم که قدرت ما را آزمایش نکنند. من دوست دارم ناگفته هایی را یادآور شوم؛ ما در فصل های گوناگون حج از دست ایرانی ها بسیار در رنجیم و آزار دیدیم! آنها به عربستان می آیند و باعث آشوب در فصل حج می شوند»

بررسی سخنان این مقام سعودی، به خوبی نشان می دهد که سعودی ها به شدت از ایران ترس دارند و بیان جملات تهدیدی آقای «القتان» علیه ایران، عمق این ترس را نشان می دهد، زیرا نه تنها کارشناسان، بلکه همه مردم منطقه خاورمیانه می دانند که عربستان سعودی در برابر ایران چنان توانابی ندارد که بخواهد تهدید کند و یا حتی اندیشه اقدام نظامی علیه ایران را در سر بپروراند، چرا که در این صورت، در حمله به ایران، تردیدی به خود راه نمی دادند.

هر چند سخنان احساسی آقای «القتان» چندان ارزش پاسخ دادن ندارد، یادآوری چند نکته به سعودی ها و دیگر حکام عربی ضد ایرانی و اشاره ای کوتاه به واقعیت های منطقه، شاید به آنها کمک کند، تا اندکی عقلانی تر موضع گیری کنند.

1 ـ در روزهای اخیر، سعودی ها چندین بار با بهره از واژه ها و جملاتی چون؛ «بازی با آتش»، «ایران بهتر است توان ما را تست نکند» و مانند اینها، جمهوری اسلامی را به نوعی تهدید نظامی کرده اند. این سخنان، نوعی جنگ روانی هدفمند است که برخی کشورهای عربی به رهبری سعودی ها به راه انداخته اند تا به زعم خود، با وارد کردن ایران در مناقشات عربی و به همراه تحت الشعاع قرار دادن اعتراضات مردمی در کشورشان و به دنبال آن سرکوب همه جانبه این اعتراضات و نیز با راه انداختن جنگی تمام عیار در منطقه، پای قدرت های فرامنطقه ای را به جنگ باز کرده و همه علیه ایران متحد شوند.

اعراب و در رأس آن آل سعود، به خوبی می دانند به هیچ وجه حتی برای مدتی محدود، توان مقابله با ایران را ندارند. آقای «القتان» و دیگر مقامات سعودی و عربی که رجزخوانی می کنند، هنوز فزاموش نکرده اند که ارتش سعودی، حتی به کمک نیروی نظامی شورای همکاری خلیج فارس، نتوانست از پس گروه کوچک «حوثی» در یمن ـ که از همه طرف محاصره بوده و کمترین ادوات نظامی را داشتند ـ برآیند و پس از هفته ها بمباران و فرستادن نیروی پیاده نظام به خاک یمن، سرانجام با سرشکستگی، مجبور به عقب نشینی شده و نبرد خود را نا تمام بگذارند.

نمونه دیگری از ناتوانی را به روشنی می توان در موضوع بحرین دید. چند هفته ای است، سعودی ها به همراه نیروهای اماراتی و قطری و برخی مزدوران خارجی دیگر، برای کمک به «آل خلیفه» وارد بحرین شده اند، ولی تاکنون با همه تجهیزات خود، قادر به خاموش کردن اعتراضات بحرینی های بی سلاح نشده اند؛ حال بماند که این ارتش عربی، بیش از آنی ضعیف و ناتوان است که حتی بتواند در مقام تهدید علیه ایران ادعایی مطرح کند.

2 ـ به طور طبیعی، دلیلی نیست تا ایران بخواهد آغازگر جنگی در منطقه باشد و یا برای نمونه در رخدادهای کشور بحرین دخالت نظامی کند، زیرا ایران اعتراضات مردمی در منطقه را موضوع داخلی این کشورها می داند و اگر اعتراضی دارد، نسبت به نوع برخورد با معترضین بی دفاعی است که به ویژه در کشوری مانند بحرین به سبب پیوستگی نژادی و و مذهبی مردمش با ایرانیان، سبب رنجش افکار عمومی در ایران شده است.

باور عمومی در ایران این است که تحولات اخیر در منطقه، مثبت بوده و در راستای نزدیک تر شدن ملت های منطقه به مردم ایران خواهد بود؛ بنابراین، تصور کشاندن ایران به مناقشات داخلی اعراب، پندار خامی است که به هیچ وجه جنبه عملی به خود نخواهد گرفت، جز آنکه یکی از کشورهای عربی در اقدامی نسنجیده، قصد تعدی به منافع و تمامیت ارضی ایران را داشته باشد.

همچنین اعراب نباید فراموش کنند که ایران، نخستین کشوری بود که دخالت مستقیم عربستان در مسأله داخلی بحرین را محکوم و تقبیح کرد. برای همین، هیچ عقل سالمی نمی تواند توجیهی برای تکرار همین اشتباه از سوی ایران داشته باشد.

3 ـ شاید مقامات عربی، به ویژه سعودی ها، تصورشان از جنگ احتمالی با ایران، این باشد که به پشتوانه انبوه سلاح های مدرن خریداری شده، می توانند در برابر ایرانی که تجربه پیروزی در یکی از بزرگترین جنگ های نیم قرن اخیر را داشته است، عرض اندام کنند، ولی فراموش کرده اند که در صورت وقوع هر گونه جنگ احتمالی، با توجه به تمرکز مراکز زیرساختی اعراب در موقعیت جغرافیایی محدود، به یقین بیش از 80 درصد این زیرساخت ها در کمتر از چند روز به طور کامل نابود خواهد شد، در صورتی که آمایش زیرساختی ایران، به گونه ای است که چنین آسیبی در مقایسه با اعراب برای ایران بسیار ناچیز است.

از سوی دیگر، تجربه ورود ناتو به جنگ لیبی، نشان از آن دارد که قدرت عملیات نظامی غرب به شکل چشمگیری کاهش یافته و حتی ورود این نیرو به جنگ احتمالی ایران با اعراب کمک شایانی به آنها نخواهد کرد؛ البته حکام عربی یقین داشته باشند که غرب به شدت از نابود شدن زیرساخت ها و تأسیسات کشورهای عربی استقبال خواهد کرد، زیرا بازسازی آن سود هنگفتی نصیب آنها خواهد کرد؛ بنابراین، بهترین توصیه به حکام عربی این است که اتفاقا آنها باید آزمایش احتمالی توان نظامی ایران را از سر به در کنند، زیرا نتیجه چنین تستی، بسیار پرهزینه تر و ویرانگرتر از آنی خواهد بود که حکام جنگ ندیده عربی می اندیشند.

4 ـ امروز دیگر نیاز به واگویی این موضوع از سوی حکام و مقامات عربی نیست که ایران از قدرت بالایی در منطقه ـ چه از نظر نفوذ میان ملت ها (نرم) و چه از نظر قدرت نظامی (سخت) ـ برخوردار است، زیرا ایران پس از انقلاب، همواره به توان نرم افزاری و سخت افزاری خود متکی بوده و هیچ گاه به تمامیت ارضی و حوزه حکمرانی کشورهای منطقه تجاوز نکرده و همواره خواهان گسترش روابط با کشورهای منطقه بوده و برخلاف رویه اختلاف انگیزانه حکام عربی، ندای وحدت سر داده است تا جایی که برای این موضوع، با اعتراضاتی در داخل نیز روبه رو بوده است.

اینها همه پیام های روشن و مثبتی بوده است که ملت های منطقه، بر خلاف حکامشان، آن را دریافت و باور کرده اند. به همین دلیل، امروز ما ابایی نداریم که بگوییم قدرت برتر منطقه هستیم و برای اثبات آن نیز نیازی به لشکرکشی نیست، بلکه ایجاد باور عمومی در منطقه، مبنی بر قدرتمندی ایران ـ که اتفاقا در سخنان سفیر عربستان در مصر نیز به روشنی دیده می شود ـ ما را کفایت می کند؛ البته بهتر است، حکام عربی خویشتنداری ایران در برابر رجز خوانی ها و ادعاهای بی پایه خود را نه از باب ناتوانی ایران در پاسخ که بر پایه رویکرد «و قالو سلاما» ایران در برابر چنین اظهارات خام و احساسی و نابخردانه ای تفسیر کنند.