پلاستيك هم رسانا شد

تكنيك‌هاي اشعه يوني جهت سازگار كردن رسانايي نيمه‌هادي‌هايي همچون سيليكون در صنايع ميكروالكترونيك به صورت گسترده مورد استفاده قرار مي‌گيرد، اما تلاش براي وفق دادن اين فرآيند با لايه‌هاي پلاستيكي از سال 1980 آغاز شده و تاكنون به موفقيت‌هاي بسيار محدودي دست يافته است.

کد خبر: ۱۵۶۴۸۷

تاریخ: ۱۶ فروردين ۱۳۹۰ - ۱۲:۰۰

جام جم آنلاين: تكنيك جديدي كه بتازگي كشف شده اين امكان را فراهم مي‌سازد تا آرايش جديدي از پلاستيك‌ها با خواص فلزي و حتي مافوق هادي به وجود آورد. قدرت بسيار ضعيف پلاستيك‌ها در رسانايي الكتريسيته باعث شده كه از آنها براي عايق‌سازي كابل‌هاي برق استفاده شود. آنها براي اين كار از قرار دادن يك لايه نازك فلزي روي ورقه‌هاي پلاستيكي و تركيب آن با يك سطح پليمري توسط اشعه يوني استفاده كرده‌اند.

محققان استراليايي نشان داده‌اند كه با استفاده از اين روش مي‌توان لايه‌هاي پلاستيكي ارزان، محكم، انعطاف‌پذير و هادي جريان الكتريسيته ساخت.

مقاله مربوط به اين ابداع كه توسط پروفسور پاول مرديت از دانشگاه كوئينزلند و همكارانش نوشته شده در نشريهChemphyschem به چاپ رسيده است.

آنچه كه تيم محققان در اينجا موفق به انجام آن شده‌اند استفاده از اشعه يوني براي تنظيم خواص لايه‌هاي پلاستيكي است به طوري كه مانند فلز قدرت رسانايي الكتريسيته را داشته باشد و حتي مانند ابر رساناها در صورتي كه به اندازه كافي خنك شده و دماي آن پايين بيايد بدون هيچ مقاومتي جريان الكتريسيته را از خود عبور دهد.

به منظور ارزيابي كاربردهاي بالقوه اين پلاستيك‌هاي جديد محققان مطابق با استانداردهاي صنعتي ترمومترهاي مقاومت برقي ساختند. حتي در مقايسه با ترمومتر مقاومتي پلاتينيوم صنعتي استاندارد اين گرماسنج ساخته شده دقت بيشتري داشت. اين مواد به اين دليل جالب توجه هستند كه مي‌توان تمام خصوصيات و جنبه‌هاي مثبت پليمر مانند انعطاف مكانيكي، هزينه پايين و محكم بودن را در خود جاي داده و بعلاوه هادي خوبي براي جريان الكتريسيته باشند.

اين كشف راه‌هاي جديدي به سوي توليد پلاستيك‌هاي الكترونيكي باز مي‌كند. جالب‌ترين قسمت اين كار اين است كه مي‌توان با دقت بالا رسانايي يا مقاومت لايه پلاستيكي در برابر جريان الكتريسيته را تنظيم كرد كه خود گستره‌ كاربردهاي مواد جديد را دوچندان مي‌كند. اين مواد جديد با تجهيزات موجود در صنايع ميكروالكترونيك براحتي قابل توليد بوده و در مقايسه با پليمرهاي نيمه‌هادي استاندارد موجود در برابر اكسيژن مقاوم‌تر مي‌باشد.

محققان آينده روشني براي نسل بعدي اين تكنولوژي پيش‌بيني مي‌كنند.