شوری بداخلاقی​ها و توصیه​های رهبری

سیدرضا اکرمی

کد خبر: ۱۵۳۰۹۳

تاریخ: ۲۰ اسفند ۱۳۸۹ - ۲۰:۰۷

انتخابات 88 انتخابات بسیار پرشوری از منظر حضور مردم در این انتخابات و رقابت کاندیداها بود. اما پس از آن اتفاقاتی رخ داد که شاید هیچ کس آن را پیش بینی نکرده بود و تصور چنین برخوردها و رویکردهایی را نمی کرد. رفتارهایی که اسمش «فتنه» گذاشته و بسیار تقبیحش شد.

هرچه بیشتر پیش رفتیم بداخلاقی​های سیاسی در جریان مسائل پس از انتخابات پررنگتر شد و به تدریج از فضای سیاسی خارج شده و به فضاهای غیرسیاسی و تریبون​های مذهبی و دینی نیز راه یافت. کما اینکه در برخی تریبون​ها حرف​هایی زده شد و یا برخی در پایین تریبون​ها مطالب خلاف شانی را مطرح کردند. نظیر آنچه که در 14 خرداد ماه امسال رخ داد و به بیت امام خمینی(ره) اهانت شد.

این اهانت​ها و بی​اخلاقی​ها اخیرا از حد گذشت و به عبارتی، شور شد! نمونه این شوری در بداخلاقی​های سیاسی را در دو جا شاهد بودیم. یکی پس از مراسم درگذشت یکی از نزدیکان آقای هاشمی، که فردی به دختر ایشان هتک حرمت کرده و فحاشی نمود و دیگری در مراسم درگذشت داماد مرحوم امام خمینی(ره) در قم که بار دیگر شاهد بی​احترامی به خاندان امام بودیم.

همین تندروی​ها و بداخلاقی​ها بود که هشدار اخیر مقام معظم رهبری را برانگیخت. ایشان فرمودند که رفتارهای غیر اخلاقی و توهین آمیز، مخالف مصلحت انقلاب و کشور است، موجب اختلاف و دو دستگی می شود و به شکوه و عظمت نظام اسلامی ضربه می زند.

از نگاه رهبر انقلاب، هرگونه هتک حرمت و رفتارهای غیر اخلاقی و توهین آمیز، «خلاف شرع، مخالف عقل سیاسی و ضربه به جمهوری اسلامی است و خداوند را خشمگین می سازد». البته یک روی سخن ایشان نیز با رسانه​ها بود که طی آن فرمودند: « مخالفت کردن، رد کردن و محکوم کردن یک فکر سیاسی و دینی یک چیز است و ابتلای به رفتار غیر اخلاقی و دشنام و هتک حرمت چیز دیگر».

مساله این است که اختلاف سلیقه و اختلاف نحله​های فکری امری عادی است که وجود دارد و کسی نمی تواند مانع آن شود. اما نقد دیدگا​ه​های یکدیگر نمی تواند تا مرز اهانت و بی احترامی به او پیش رود. نقد هم آداب خود را دارد که از ابتدا باید از سوی خانواده​ها به فرزندانشان آموخته شود تا بعدها که به مدارج و مناسبی رسیدند به درستی از آن بهره بجویند. همین حالا هم مسئولان اگر نقدی به یکدیگر دارند باید آن را در جمع​های خودمانی مطرح کرده و برایش راه حلی بیابند. مثلا اگر کسی نقدی به من دارد، بیاید به خود من بگوید، نه اینکه من آن را از کس دیگری بشنوم که موجب دلخوری شود.

البته نباید فراموش کرد که مردم در ایران از عامی گرفته تا خاص، درباره سه چیز خود را صاحب نظر می دانند. نخست سیاست، دوم دیانت و سوم طبابت! همان طور که به راحتی برای هر سر دردی نسخه می​پیچند و دارو تجویز می​کنند، در مودر سیاست و سیاسیون هم اظهار نظر کرده و دیانت دیگران را هم می​سنجند! این معضل بزرگی در جامعه ماست. همین​ رفتارها سبب شده که به برخی بد اخلاقی ها دامن زده شود.

اساسا برخی بداخلاقی​ها به دلیل ناآگاهی است که از سر اطلاعات محدود، شروع می کنند به اظهار نظر و نسبت دادن. برخی از دیگر بداخلاقی​ها هم به کسانی برمی​گردد که در این کوره فوت می​کنند. یعنی بداخلاقی دیگران را تشویق کرده و آن را تکرار می​کنند. گاهی هم برخی یک کلاغ چهل کلاغ می کنند و یک بداخلاقی کوچک را در کل جامعه تعمیم می​دهند.

در این میان هم وظیفه رسانه​هاست که بداخلاقی​ها را تقبیح کرده و محکوم کنند و هم وظیفه بزرگان و ناصحان است که جلوی آن را با اقدامات خود بگیرند و مانع از تکرارش شوند.