همیشه مشت زن ها اسکار می برند!

این گزارش مروری ست جذاب به قصه مشت زنانی که اسکارها را درو کرده اند

کد خبر: ۱۵۲۲۲۸

تاریخ: ۱۶ اسفند ۱۳۸۹ - ۰۹:۰۰

«هالیوود» همیشه عاشق بوکس بوده، هرچند که این بار قدرت این عشق آن قدر نبود که اسکار بهترین فیلم را بجای «سخنرانی پادشاه» به «مبارز» اهدا کند. البته دست این فیلم چندان هم خالی نماند و «کریستین بیل» بازیگر ولزی که پیش تر در نقش «بتمن» نیز ظاهر شده بود، توانست اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را از بازیگر کهنه کاری مانند «جفری راش» برباید. بیل در مبارز نقش «دیکی اکلاند» را بازی می کند. او برادر ناتنی بزرگتر «میکی وارد» (مارک والبرگ) است که مربی بوکس او نیز هست. در فیلم نیز او خیلی زود فراموش می شود، حقیقت تلخی که در دنیای واقعی با خشونت بیشتری جریان دارد. شاید بتوان گفت این بار داستانی که در جهان واقعی رخ می دهد به مراتب «دراماتیک تر» از چیزی است که روی «پرده نقره ای» جریان دارد.

بلند شو آقای تایسون

پسر بچه «بروکلینی» در 20 سالگی قهرمان سنگین وزن جهان شد و بعد هم: فلاش بی وقفه عکاس ها، پول، شهرت و تمام چیزهایی که او در خواب هم نمی دید. «مایک آهنین» حالا 44 ساله است و 6 سال از آخرین مبارزه اش می گذرد. او در این مدت سریالی بی وقفه از «دیوانگی ها» را به نمایش گذاشت. تایسون سرانجام چیزی را که همواره مشتاقش بود، فهمید: قبول آنچه هست، فارق از استعداد خدادادی اش. او دوباره به زندگی برگشته است، ولی به قیمت روحی «ریش ریش» شده.

«بدترین مرد جهان» اکنون در حومه «لاس وگاس» است و از «کفتر بازی» لذت می برد. در خانه ای که روزگاری متعلق به «جالن رز» ستاره پیشین NBA بود. خانه و زندگی اش مجلل است، ولی نه بیش از حد. «تایسون»، این روزها از «ناپلئون» و «اسکندر» حرف می زند و به نظر می رسد همان قدر که «شکمش» بزرگ تر شده، عقلش هم رشد کرده است!ُ

بوکس محبوب تر از فوتبال

نام بردن فیلم های خوب در مورد فوتبال چندان کار آسانی نیست و به نظر نمی رسد تعداد این آثار بیشتر از تعداد انگشتان یک دست  باشد. جدا از فیلم « مثل بکام سانتر کن» و مستند «داگلاس گوردون» در مورد زین الدین زیدان یا شاید هم فیلم «فرار به سوی پیروزی»، نام دیگری به ذهن نمی رسد. فوتبال ورزشی پر از صحنه های بدیع، هیجان، رقابت و فشارهای روانی چه در بیرون و چه در داخل زمین است. این ورزش می تواند یک سوژه جذاب برای فیلمسازان باشد اما هنوز ویژگی هایی که باعث هیجان آور بودن این ورزش شده به تصویر کشیده نشده است. در دنیال سینما برخلاف جهان ورزش، فوتبال به هیچ عنوان نمی تواند جلوی بوکس عرض اندام کند.

فهرست پربار بوکس

هر چقدر تعداد فیلم های خوب فوتبالی ناچیز است، فهرست  فیلمهای خاطره انگیز در مورد بوکس پر و پیمان به نظر می رسد. نمی دانید از کجا شروع کنید. شاید اولین آن فیلم «یک قهرمان» (1931) باشد، که در مورد یک قهرمان تحلیل رفته و پسرش است. یا شاید به یاد اولین بازیهای «کِرک داگلاس» در فیلمهای «قهرمان» (1949) یا «همفری بوگارت» در نقش یک نویسنده پر رمز و رامز در مورد بوکس در فیلم « آن ها سخت تر سقوط می کنند» (1956) بیفتید. انتخابهای فراوان دیگری هم هست؛ می توانید یکی از شش مجموعه «راکی» را انتخاب کنید هرچند که فقط اولین آن ها ارزش تماشا داشت. فیلمی که با پشت سر گذاشتن «راننده تاکسی»، شاهکار «مارتین اسکورسیزی» اسکار بهترین فیلم را گرفت و یا فیلم « عزیز میلیون دلاری» کلینت ایستوود در سال 2004. این فیلم گرچه در مورد یک بوکسور زن بود، ولی اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را در دستان «هیلاری سوانک» نشاند.

داستان واقعی

فیلم های زیادی در این فهرست هست که زندگی واقعی یک بوکسور را به عنوان قهرمان فیلم به تصویر می کشد، مثل فیلم «علی» با بازی «ویل اسمیت» در سال 2001، فیلمی که البته زیر سایه مستندی با نام «وقتی پادشاه بودیم» در مورد محمد علی (کلی) قرار گرفت. این فیلم لحظاتی درخشان از مسابقه «اسطوره ای» و «کلاسیک» علی با «جرج فورمن» را به تصویر می کشد؛ مبازره ای که به اعتقاد خیلی ها بهترین مسابقه تاریخ بوکس است. سپس نوبت به شاهکار دیگر اسکورسیزی، «گاو خشمگین» (1980)  می رسد. در این فیلم داستان تلخ زندگی «جیک لا موتا» قهرمان سنگین وزن بوکس به تصویر کشیده می شود و کارگردان، آن را تبدیل به داستانی «نمادین» در مورد خشم، وحشیگری و بی اخلاقی انسانی می کند. صحنه ای که در آن «روبرت دنیرو» با ضربات مشت به دیوار سلول خود می زند، تبدیل به یکی از بدیع ترین صحنه های سینمایی در مورد خشم و ناامیدی شده است.

جنگل وحشی

این فیلم ها بیش از هرچیز به واکاوی لایه های مختلف بوکس می پردازند.  شاید بیش از هر سوژه دیگری این ورزش نماد مبارزه مردی است که با خودش می جنگد تا خشمش را در مسیری کنترل شده هدایت کند و بتواند قدرت واقعی خود را در رینگ به نمایش بگذارد. سوی دیگر داستان «خدایان رینگ»، هیولاهایی را به تصویر می کشد، که گویا با خارج شدن از رینگ، «چنگ و دندانشان» کشیده می شود و «گلادیاتورهای قدرتمند» تبدیل به «انسان های ضعیف» و حتی «قابل ترحم» می شوند.

در انتهای فیلم مبارز،صحنه ای است که می توانید زندگی واقعی قهرمانان فیلم را در یک لحظه ببینید، در هم شکسته، خرد شده و ناامید، که در رستورانی نشسته اند و در حالتی «نه چندان متعادل» با دوربین حرف می زنند. صورت بخیه خورده، هزینه ای است که هر دوی آنها برای بوکس پرداخته اند، چهره ای که از چهره واقعی بازیگران خوش‌سیمای این دو نقش یعنی «والبرگ»  و «بیل» بسیار دور است.

خبرآنلاین