چرا ورزشگاهها خالی از تماشاگر شده اند؟

آزادی بازهم می تواند کابوس حریفان باشد

این سوالی است که مدتهاست ذهن اکثر فوتبالدوستان را به خود مشغول کرده است. استادیومهایی که روزی روزگاری مملو از تماشاگر بود ، امروز روزهای تلخ انزوا را تجربه می کنند.در روزگاری نه چندان دور ادعای این را داشتیم که بهترین و پرشورترین تماشاگران آسیا را داریم.بازی در استادیوم آزادی و در برابر دیدگان مشتاق 100 هزار تماشاگر آرزوی هر فوتبالیستی بود. ورزشگاه آزادی و تماشاگرانش به منزله کابوسی ترسناک برای سایر حریفان ایران به حساب میامد اما امروز....

کد خبر: ۱۵۲۲۰۰

تاریخ: ۱۶ اسفند ۱۳۸۹ - ۰۰:۱۵

سکوهای خالی از تماشاگر حتی در حساس ترین بازیها بدجوری توی ذوق می زند. استادیومهای سوت و کور انگیزه ها را از بین برده است. کمتر کسی است که به خاطر بیاورد که آخرین باری که ورزشگاه آزادی 100 هزارتماشاگر را به خود دیده است چه زمانی بوده است.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک ؛ کمی که به عقب برگردیم و خاطراتمان را مرور کنیم یاد روزهای شیرینی می افتیم که بازیهای پرسپولیس و استقلال مقابل حریفانشان حتی در دیدارهایی نه چندان حساس هم 60،70 هزار نفر را به ورزشگاه می کشاند. تیم ملی که دیگر جای خودرا داشت.مگر میشد تیم ملی بازی داشته باشد و دوستداران فوتبال عزمشان را برای رفتن به استادیوم جزم نکنند؟!

حالا می خواست این بازی دوستانه باشد یا رسمی،چندان فرقی نمی کرد . مهم تیم ملی بود .اما امروز...حتی کسی نیست که به خوبی به خاطر بیاورد که آخرین بازی رسمی که تیم ملی در آزادی انجام داد کدام بازی بوده است؟! تیم امید که دیگر جای خود دارد همین چند وقت پیش بود که تیم امید در آزادی میزبان قرقیزستان بود وسکوهای سوت و کور حسابی اهالی فوتبال را شرمنده خودش کرد.

علت را کجا باید جستجو کرد؟! حتی کنفدراسیون آسیا هم بابت این قضیه صدایش بلند شد ! وقتی به عینه می بیند که دیگر از آن تماشاگران مشتاق ایرانی خبری نیست.کسی چه می داند شاید همین موضوع دلیلی شود برای اینکه در دوره بعدی لیگ قهرمانان، دیگر چندان تاکیدی برروی عدم کاهش سهمیه ایران نداشته باشد!

وقتی از مربیان ومدیران حاضر در لیگ برتر علت را پرس و جو می کنیم ،جملگی از برنامه ریزیهای بد سازمان لیگ وبازیهای وسط هفته می نالند. اما خوب می دانیم که این موضوع اگر چه تاثیرگذاراست،اما به هیچ وجه تنها دلیل نیست. یکی از مهمترین دلایل افت چشمگیرو تحلیل تعداد تماشاگران فوتبال درایران را باید درنمایش فوتبال ایران جستجو کرد. فوتبالدوستان ایرانی وقتی حرکت لاک پشت گونه فوتبال ایران را در مقایسه با فوتبال دنیا و آسیا می بینند باید هم که از تماشای فوتبال داخلی دلزده بشوند. هوادارانی که به چشم می بینند کشورهایی که روزی ، روزگاری انگشت کوچک ایران هم در فوتبال منطقه محسوب نمی شدند با چه سرعتی در حرکتند واز فوتبال ما سبقت گرفته اند باید هم که انگیزه ای برای دنبال کردن لیگ برتر نداشته باشند.

مساله بعدی ناکامی های پیاپی در عرصه های مختلف است. شکست های تحقیر آمیز، درجازدن های مشمئز کننده برای فوتبالی که روزگاری حرفهای زیادی برای گفتن داشت موجبات قهر هواداران را فراهم کرده است،وقتی به راحتی آب خوردن از رفتن به جام جهانی جا می مانیم، آب از آب تکان نمی خورد و هیچ حرکتی هم برای جبران از خودمان نشان نمی دهیم، وقتی در جام ملتهای آسیا عایدی جز حذف و شکست نصیبمان نمی شود و کوچکترین تغییری در برنامه هایمان نمی دهیم ، وقتی تیم امید را در این مقطع حساس ، در حالی که حسرت سی و چند ساله المپیک بر دلمان مانده است بی سرمربی به حال خود رها می کنیم و با یک  "تیم جمع کن"راهی مقدماتی المپیکش می کنیم آیا باید همچنان توقع داشته باشیم ورزشگاههایمان همچون گذشته پرشور و حرارت، حامی چنین فوتبالی باشند؟!

نه،مسلماًمردم ما خسته شده اند. خستگی را به راحتی می توان از چشمهایشان فهمید. خسته شده اند بس که به این حرکت دایره وار و چرخشی زل زده اند، بی هیچ حرکت تازه ای،بدون کوچکترین برنامه ریزیی برای حرکتی رو به جلو،حق دارند چرا باید به استادیوم بیایند و شاهد شکست های پی در پی تیم ملیشان باشند وقتی می دانند این شکستها قرار نیست مقدمه ای برای پیروزی باشد. چرا باید انگیزه ای برای پر کردن استادیومها در لیگ برتر داشته باشند وقتی  می دانند قرار نیست شاهد بازی چندان زیبایی باشند

وامروز می بینیم این دلزدگی از فوتبال به لیگ قهرمانان آسیا هم سرایت کرده است آنهم در حالیکه چهار نماینده ایران در این بازیها جزء تیمهای پر هوادار محسوب می شوند. استقلال و پرسپولیس که جای خودرا دارند. سپاهان هواداران خاص خود را در اصفهان دارد. ذوب آهن نایب قهرمان آسیاست و باید که تماشاگران بسیاری را به ورزشگاه بکشاند. اما می بینیم که این اتفاق رقم نمی خورد و سکوها حتی در این تورنمنت حیاتی هم روزهای خوبی را تجربه نمی کنند،

دراین میان نقش رسانه ها را هم نباید نادیده گرفت، برخی رسانه هایی که سر بزنگاه آن موقع که باید باعث و بانی ترغیب هواداران برای رفتن به استادیوم و حمایت از تیمهای محبوبشان باشند روش عکس در پیش می گیرند گویا بطور خود آگاه تمایل دارند که با منفی گرایی و کمرنگ جلوه دادن حتی نقاط مثبت از تعداد تماشاگران حاضر در استادیومها روز به روز کاسته شود، اگر چه معتقدیم که اینگونه نیست و قطعاً این روش بصورت ناخواسته و ناخودآگاه در پیش گرفته شده است اما هر چه باشد نتیجه منفی خود را به جا گذاشته است و تا آنجا تاثیرگذار بوده است که حتی در روزی که توقع می رود،

آزادی میزبان هواداران پرشماراستقلال و پرسپولیس در مصاف با حریفان  آسیایی باشد ....

سکوها این روزها در حسرت روزهای پر شور و نشاط گذشته است.ایکاش می توانستیم فکری به حال این فوتبال افسرده کنیم؟ ایکاش می شد بار دیگر مردم عاشق فوتبال ایران را با معشوق آشتی داد.ایکاش می شد هیجان را دوباره تجربه کرد، ایکاش....کار سختی نیست فقط کمی همت می خواهد وغیرت....

گفتنی ست پيش از شروع اين فصل ليگ قهرمانان و در روزهايي كه صحبت از كاهش سهميه ايران بود، مسئولان AFC به واسطه حضور پرشور و پرتعداد تماشاگران ايراني راي به حفظ هر چهار سهميه ايراني با وجود تمام كاستي‌هايي كه اين تيم‌ها از نظر حرفه‌اي داشتند، دادند. آيا ادامه روند فعلي بي اعتنايي تماشاگران ايراني به مسابقات باعث ايجاد تغييراتي در تصميمات مسئولان كنفدراسيون فوتبال آسيا در فصل آينده اين رقابت‌‌ها نخواهد شد؟