ثروتی، ارقام موجود در بودجه را خارج از توان دولت ارزیابی کرد؛

بودجه؛ آنچه دولت می‌خواهد نه آنچه می‌تواند

کد خبر: ۱۵۱۳۳۴

تاریخ: ۱۱ اسفند ۱۳۸۹ - ۱۱:۱۴

نایب رئیس کمیسیون برنامه، بودجه و محاسبات مجلس، با بیان این‌که ارقام پیشنهادی دولت در برنامه بودجه 90، خارج از توان دولت است، گفت: این لایحه مجموعه‌ای است از آنچه دولت می‌خواهد نه آنچه می‌تواند.

به گزارش خانه ملت، "موسی‌الرضا ثروتی"گفت: دولت برای بخش عمران در سال آینده 47 هزار میلیارد و 500 میلیون تومان پیش‌بینی کرده و این در حالی‌است که تاکنون هیچ‌یک از ارقام پیشنهادی دولت در این بخش بطور کامل اختصاص نیافته‌اند.

نماینده مردم بجنورد، جاجرم، مانه، سملقان، و گرمه در مجلس شورای اسلامی، افزود: امسال تاکنون تنها یک‌سوم از اعتبار 31هزار میلیارد و 500 میلیون تومانی بخش عمران در سال 89پرداخت شده است و غیرممکن است دولت بتواند در دوهفته باقی‌مانده تا پایان سال،اعتبار کامل این بخش را پرداخت کند.

وی افزود: اعتبار پیشنهادی بخش عمران در بودجه سال آینده، 47 هزار میلیارد و 500 میلیون تومان است که با توجه به عملکرد چندساله دولت در این‌باره، پرداخت این رقم، بیشتر به یک رؤیا شبیه است تا یک پیشنهاد کارشناسی شده.

به گفته این نماینده، بیش از 30هزار میلیارد تومان از رقم 167 هزار میلیاردی بودجه عمومی دولت در سال 90، امکان عملیاتی شدن ندارد.

وی همچنین بیان داشت: از اعتبار 100هزار میلیارد تومانی شرکت‌های دولتی هم، 60 هزار میلیارد از محل واگذاری سهام  و 40 هزار میلیارد نیز از محل مالیات شرکت‌ها پیش‌بینی شده است که با توجه به شواهد و قرائن موجود، این رقم‌ها در سال آینده قابل دسترسی نیستند.

منابع خالی بودجه 90

ثروتی با بیان این‌که دولت در منابع بودجه عمومی 90، رقمی افزون بر 12 هزار میلیارد تومان را از محل حساب ذخیره ارزی پیش‌بینی کرده‌است گفت: این درحالی‌است که بنا به گزارش بانک مرکزی، موجودی کنونی این حساب کم‌تر از 198 میلیون تومان است.

نماینده دور هشتم مجلس، تصریح کرد: کمیسیون برنامه و بودجه،درآمد 12 هزار میلیارد تومانی دولت را به دلیل خالی بودن حساب ذخیره ارزی، از فهرست منابع بودجه 90 خط زده است.

بودجه نفتی عاقلانه نیست

وی با اعلام این‌که براساس برنامه پنجم توسعه، دولت مؤظف است، وابستگی بودجه کشور را به درآمدهای نفتی کاهش بدهد، اظهار داشت: وابستگی بودجه کشور به نفت، افزون‌بر این‌که به دلیل تجدیدناپذیر بودن منابع نفتی عقلانی نیست، امکان تنظیم دقیق و باثبات برنامه اقتصادی کشور را از بین می‌برد.