گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۱۵۰۱۲۰

تاریخ: ۰۵ اسفند ۱۳۸۹ - ۱۰:۰۳

كيهان

ايران و مهندسي انقلاب در خاورميانه عنوان يادداشت روز كيهان به قلم محمد ايماني است كه در آن مي خوانيد:

شكافتن اتم و آزاد كردن نيروي فراوان نهفته در «ذره»، جوهره غني سازي هسته اي و انفجار اتمي است. با اين رويكرد، اتفاقي كه از 33 سال پيش با پيروزي انقلاب اسلامي در زير پوست خاورميانه و شمال آفريقا به جريان افتاد و از 2ماه پيش سر برآورد، انفجاري به مراتب پر انرژي تر از غني سازي و انفجار هسته اي است.

خاورميانه و شمال آفريقا 2ماه پرحادثه را سپري كرد، گويي كه 30سال حادثه را در كپسولي فشرده باشند و اكنون آن كپسول منفجر شده باشد.

گويا محتواي يك تانكر بزرگ گاز را در كپسولي فشرده كرده اند و حالا آن كپسول ديگر ظرفيت اين نيروي متراكم را ندارد. خاورميانه بزرگ از يمن و بحرين تا مصر و سپس امتداد آن تا ليبي و تونس و مغرب، با انفجار و «انقلاب ذرات»  يا انقلاب اتمي روبروست. ملت هايي كه در نگاه جباران و مستكبران «ريز» به حساب مي آمدند و انرژي عظيم نهفته در درون آنها ناديده انگاشته مي شد، اكنون به جنبش درآمده اند.

فنر فشرده تحقير و ستم ديكتاتورهاي وابسته به غرب، ناگهان از جا دررفته است. شرق و جنوب درياي مديترانه (از تركيه تا لبنان و فلسطين و از آنجا تا مصر و ليبي و تونس و مراكش) تبديل به «بحر مسجور» و درياي آتشفشان شده است.
اگر روزگاري نه چندان دور سخن از غني سازي اتمي و فناوري ذرات (نانو تكنولوژي) به عنوان توانمندي هاي برتر بود، امروز بايد از غني سازي انسان و روح او سخن راند. جنگ كاملاً مغلوبه شده است.

قدرت هاي وارث فرعون كه روزگاري به فناوري هاي برتر مي نازيدند، اكنون به «امتناع» سوپر فناوري هاي خود در برابر ملت هاي عصيان كرده مسلمان واقف شده اند. آمريكا و صهيونيسم بين الملل و غرب، ملت هاي منطقه را ريز و ناچيز مي شمردند و زير پا لگدكوب مي كردند.
اما امروز، روز تجلي اجتماعي- و نه صرفاً فردي- اين كلام اميرمؤمنان(ع) است كه «آيا گمان مي بري تو جسم كوچكي هستي حال آن كه جهان بزرگ تر در تو نهفته است».

امروز روز به كارگيري فن «اسلامي» انقلاب براي آزاد كردن نيروي نهفته در ملت هاست. امروز روز هنرنمايي و مديريت ايران اسلامي است كه 33سال پيش براي اولين بار طعم غني سازي روح را چشيد. اكنون بايد اين تجربه مديريتي را در مقياس جهاني بازگو كرد.
چرا از انقلاب ذرات يا انقلاب اتمي سخن گفتيم؟ در فناوري نانو از طريق جابجايي اتم ها، محصولاتي محكمتر و در مقياسي به مراتب كوچك تر ساخته مي شود. در اين روش اتم هاي مجزا در جايي كه بايد و شايد قرار مي گيرند. يك نانو يك ميليونيم متر يا به عبارتي يك هشتاد هزارم قطر تار موي انسان است.

جمهوري اسلامي

تحليل سياسي هفته سرمقاله امروز روزنامه جمهوري اسلامي است كه در آن مي خوانيد:
بسم الله الرحمن الرحيم
در روزهاي واپسين زمستان و در آستانه بهار طبيعت، ربيع الموعود از راه رسيد و پيام مشك بوي و فرح آفرين ميلاد سراسر نور بهانه خلقت و فخر كائنات حضرت محمد مصطفي(ص) و صادق آل محمد(ص) همه را سرمست كرد. آن نور درخشان از دامان پركرامت حضرت آمنه(س) تابيدن گرفت و طاق كسري از هيبتش شكافت. ستاره سرمدي و اختر نورافشان احمدي طلوع كرد و شب ديجور را با نور زيباي رخسارش روشن نمود.

او آمد تا با ظهورش و با رسالتش، چگونه بودن و چگونه زيستن را به مردم زمان خويش و اعصار تاريخ بياموزد و اسوه‌‌اي حسنه از فضائل نيكو و آداب شايسته باشد بنابراين ما نيز كه خود را از پيروان آن خاتم انبياء و منتظران خاتم اوصياء حضرت بقيه الله الاعظم مي‌دانيم، بايد با پررنگ كردن رفتارهاي معنوي خويش و جاري كردن سيره نبوي در رفتار و گفتار و در نهايت، ارتقاء شاخصه‌هاي اخلاق محمدي(ص)، كاركردهاي اخلاقي را در جامعه و رفتارهاي روزمره تقويت كرده و الگويي براي ايجاد محبت و كرامت انساني در جامعه باشيم.

در سالروز اين ميلاد مسعود، جمعي از مسئولان و كارگزاران نظام به ملاقات رهبر معظم انقلاب رفتند. در اين ديدار ايشان طي سخناني، بيداري برخي ملتهاي منطقه را نشانه افزايش ظرفيت بشر براي بهره مندي از خورشيد حيات بخش اسلام و پيامبر گرامي اسلام خواندند و تاكيد كردند:  دردهاي ملتهاي منطقه، تنها با كوتاه كردن دست شيطان بزرگ امريكا از سرنوشت ملتها و كشورها علاج خواهد شد.

حضرت آيت‌الله خامنه‌اي ولادت نبي مكرم اسلام را فجر درخشاني در زندگي بشر دانستند و افزودند:  هر قدر معرفت بشر، عميق‌تر و ظرفيت انسان در طول تاريخ بيشتر شود، بركات سعادت بخش بعثت پيامبر اسلام، در سرنوشت جوامع انساني آشكارتر خواهد شد و امروز، نشانه‌هاي اين حقيقت درخشان در منطقه قابل مشاهده است.

ايشان، بيداري اسلامي در برخي كشورهاي منطقه از جمله مصر و تونس را، نشانه‌اي از بستوه آمدن ملتها و تلاش آنها براي نجات از تحقير و ظلم و تاريكي برشمردند و اضافه كردند:  تحميلات و دخالتهاي مستكبران و در رأس آنها امريكا در زندگي اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و سياسي كشورها، ملتها را بستوه آورده و به فكر چاره انداخته است.

رهبر معظم انقلاب در همين زمينه با اشاره به نارضايتي قابل درك مردم كشورهاي غربي از تمدن مادي خاطرنشان كردند:  اگر مسلمانان بتوانند اسلام را با گفتار و رفتار خود به درستي به جهانيان معرفي كنند، مطمئناً گرايش عمومي به اسلام، جهان را در بر خواهد گرفت و اين مسئله، وظيفه مسلمانان را در اصلاح بينش و رفتار خود سنگين‌تر مي‌كند.

ايشان ابراز بيزاري از حضور مستكبران را، از اولين نتايج بيداري برخي ملتهاي مسلمان منطقه خواندند و خاطرنشان كردند:  آمريكايي‌ها تلاش فراواني مي‌كنند خود را از تيررس اين حركت عظيم دور نگه دارند اما ناكام خواهند ماند چرا كه ملت ها فهميده‌اند سياستهاي آمريكا و عواملش، عامل اصلي تحقير و اختلاف و دودستگي در ميان ملتهاست بنابر اين كليد حل مشكلات مسلمانان در جمع شدن بساط آمريكا در منطقه نهفته است.
در اين هفته سرانجام پس از تاخيري بي سابقه يعني در حدود سه ماه، لايحه بودجه سال آينده به مجلس شوراي اسلامي تقديم شد.

اين تاخير، صرفنظر از علل و اهداف پشت پرده، مدتهاست نمايندگان مجلس را به اين نتيجه رسانده كه بررسي و تصويب بودجه سال 90 در مدت زمان اندك باقي مانده از سال جاري، تقريباً ناممكن خواهد بود و اگر هم تصويب شود، فاقد جنبه‌هاي كارشناسي و دقت‌هاي لازم و متعهدانه بوده و تقريباً نشاندهنده تمكين مجلس از دولت و قرار گرفتن نمايندگان در مقابل عمل انجام شده است.

رسالت

سقوط سياسي و ناموس الهي  عنوان سرمقاله امروز روزنامه رسالت به قلم دکتر امير محبيان است كه در آن مي خوانيد:
موج بحران هاي سياسي در کشورهاي عربي بسرعت فراگير شده و به صورتي باور نکردني دومينوي سقوط سران عرب از هر دو طيف تند رو يا محافظه کار را رقم مي زند.

شناخت علل ظهور اين انفجار سياسي شايد نيازمند سال ها پژوهش در بنيان هاي فکري، سياسي، اجتماعي و اقتصادي اين کشور ها باشد ولي نکات پراهميتي در نحوه بروزيا ديناميسم اين تحولات وجود دارد که بايد مورد توجه ويژه قرار گيرد.

1.احساس اطمينان کاذب در نزد حاکمان: اکثر اين کشورها تحت اداره حاکماني اداره مي شدند که به گمان خود از طريق سرکوب مستمر احساس مي کردند که با تحت کنترل گرفتن سرنوشت حداقل يک نسل در آن کشورها ديگر مخالف جدي اي به عنوان رقيب براي خود نداشته و قادرند آينده را هر گونه که مي خواهند شکل دهند.
احساس فقدان رقيب يا قدرت کامل سران اين کشورها را وارد فرآيند خود فريبي کرده و عملا امکان ديدن تحولات حقيقي در لايه هاي زيرين و غير رسمي را از آنان سلب کرده بود.

2. انتقال از جمهوري به سلطنت:  هم ليبي و هم مصر شاهد تلاش هاي سران آن کشورها براي امتداد ديکتاتوري خود تا سرحد اضمحلال جمهوري صوري بوده و فرزندان آنها از موضعي استکباري مي کوشيدند در جايگاه پدران خود قرار گيرند.يکي از آفات قدرت مطلق، احساس سکر و سرمستي است که به قدرتمندان دست مي دهد و آنان همزمان که توسط چاپلوسان بسان نوابغي بي مانند ترسيم مي شوند، توده هاي مردم را ساده لوحاني تصور مي کنند که چونان خميري بي شکل در دستان پر قدرت آنان به هر شکلي در مي آيند.
از اينرو، با کاهش اهميت واقعي مردم در نزد آنان بجاي مطالبات مردم فقط به مطالبات خود و طيف هاي هواداران ذينفع اطراف خود
مي نگرند و بس. تبديل جمهوري مردمي که در آن نقش مهمتري را دارند به نوعي جمهوري سلطنتي طرح اجرايي حاکماني اينچنيني است.

3.تحقير اعتقاد و آرمان مردم:  سران مذکور همزماني که دچار جنون خود بزرگ بيني مي شوند،مردم را حقير و بيچاره مي شمرند.
احساس خدايگاني همان احساسي است که قرآن کريم مايه سرنگوني مي شمرد.نگاهي به نوع تعامل و رفتار امثال قذافي و مبارک با مردم، حکايت از همين جنون خود بزرگ بيني است.
اينان به جاي آن که در يابند مردم چه در ذهن دارند مي کوشيدند انديشه هاي پوچ خود را با تبليغات در اذهان مردم به مثابه انديشه هاي قابل ترديد تزريق کنند.همين خصلت استکباري آنان را در غفلتي ژرف فرو برده تا بدانجايي که تازيانه هاي اعتراض مردمي نيز گاهي آنان را بيدار نمي کند.

4.غير قابل پيش بيني بودن نقطه شروع:  يکي از تجربيات مهمي که پژوهشگران قيام هاي مردمي برآن تاکيد کرده اند و قيام هاي مردمي اخير در کشورهاي عربي هم دال برآن است؛ غير قابل پيش بيني بودن نقطه آغاز اين قيام هاست.
همان گونه که در انقلاب اسلامي ايران هم ثابت شد گاه بهانه هاي بزرگ مايه تحرک عمومي نمي گردد ولي وقايع بسيار کوچک و به ظاهر پيش پا افتاده کليد سرنگوني هاي بزرگ را مي زند.نحوه عمل انقلابات هنوز مايه بحث هاي جدي است وامکان پيش بيني اين تحرکات ريشه اي همچون پيش بيني زلزله هاي طبيعي دشوار و بلکه ناممکن است.

5. شکل گيري بمب ساعتي اجتماعي- سياسي:  نظام هاي ديکتاتوري ليبي و مصر و ... ارضاي تمايلات سران خود را پاسخگويي به مطالبات مردم تلقي مي کنند و اعتراضات قابل پاسخگويي مردم را در زمان خودش بي اهمييت مي شمرند ؛ از اين رو به مرور قطره هاي اعتراضات مردمي پشت سد مقاومت خودخواهانه سران غير مردمي گرد آمده و در زماني که هيچ کس تصورش را نمي کند،  اين سد را در هم شکسته و حکومت را در ميان بهت و سرمستي ناشي از قدرت صوري در هم مي کوبد.

تهران امروز

«مترو در انتظار مهرورزي»‌ يادداشت روز روزنامه تهران امروز به قلم سيد جواد سيدپور است كه در آن مي خوانيد:

مترو براي مردم مهم است، اين اهميت نياز به هيچ توضيح اضافه هم ندارد؛ هر كسي مي‌تواند روزانه صدها هزار نفر را ببيند كه براي رفت‌وآمد در سطح شهر از اين وسيله استفاده مي‌كنند.
آنقدر دانستن «اهميت مترو براي مردم» بديهي است كه درست مثل آن است كسي بگويد خورشيد خوب است يا اكسيژن مهم است. آنچه بديهي نيست ولي اهميت دارد آن است كه چرا بعضي مي‌خواهند اين مسئله واضح را ناديده بگيرند و با اعمال سياست‌ها و تصميمات نادرست از اهميت موضوع بكاهند.

اين عده با اتخاذ تصميم‌هاي ناروا بيش از آنكه فلان مدير يا بهمان فرد را در «منگنه» قرار دهند مردم را در «مضيقه» قرار مي‌دهند و آنها را تحت فشار مي‌گذارند.
مردم نه با شعار و حرف و حديث كه با رفتار خود مي‌گويند چرا موضوعي كه اينقدر برايشان مهم است تا بدين پايه مورد بي‌مهري كساني قرار مي‌گيرد كه قرار بود «مهرورزي» بيشتري داشته باشند.

آنهايي كه فكر مي‌كنند با دادن پول مترو و گسترش خدمت‌رساني به مردم شايد فلان مدير يا بهمان كس در شوراي شهر از اقبال بيشتري نزد مردم برخوردار شود، تصور اشتباهي از مديريت در نظام مقدس جمهوري اسلامي دارند زيرا آنچه ميراث امام (ره) و خط‌مشي هميشه رهبر فرزانه انقلاب بوده و همواره بر آن تاكيد كرده اند اين بوده كه جمهوري اسلامي يك كل است نه جزيره‌هاي خودمختاري كه هر كس عرض خود ببرد و زحمت ديگري بدارد.
جمهوري اسلامي يك سيستم منسجم و يكپارچه است و موفقيت هر بخش درست مثل موفقيت تمام بخش‌ها و مشكل يك قسمت نيز مشكل همه است.

اگر مترو براي مردم مهم است ـ كه هست ـ و اگر امكانات موجود تكافوي تقاضاي روبه رشد شهروندان شريف را نمي‌دهد ـ كه نمي‌دهد ـ و اگر دولت محترم طبق قانون مكلف به ارائه اعتبار مورد نياز براي گسترش اين خدمات بوده ـ كه بوده ـ پس هر شهروندي حق دارد سوال كند كه چرا دولتمردان نسبت به رفع مشكلاتشان كمك نمي‌كنند؟
آنچه نمايندگان مردم در مجلس شوراي اسلامي با تمديد «قانون اعتبار مترو از حساب ذخيره ارزي» انجام دادند در واقع هم‌دردي و هم‌راهي با موكلين خود بوده، به‌طوري كه به‌رغم گذشت يك سال و تاخير در پرداخت هنوز معتقدند كه نه تنها گذر زمان مشكل را حل نكرد كه بر درستي تصميم‌شان صحه گذاشت.

مردم از مسئولين خود، مخصوصا آنها كه مسئوليت بيشتري دارند، انتظار دارند كه قدري مسائل را كلان‌تر ببينند و افق‌هاي فراخ آينده را با نگاه‌هاي بلندتر عجين سازند و مرز اختلاف سليقه با ديگر مديران را تا جلوي پاي زندگي عادي مردم گسترش ندهند.

ابتكار

«سقوط هاي 89» عنوان بخش نگاه ويژه روزنامه ابتكار به قلم دكتر حسين علايي است كه در آن مي خوانيد:
اولين بار در جريان تظاهرات مردم ايران عليه نظام سلطنتي جمله «شاه بايد برود» بر زبان جاري شد و امروز زيباترين شعار در همه كشورهاي ديكتاتور نشين كلمه «برو» هست...اين حاكمان هميشه وجود مخالف در كشور را نفي كرده و هرگونه صداي مخالفت و اعتراضي را به طرح و برنامه بيگانگان نسبت داده اند.

همگي آنها شيوه تقريبا يكساني را هم در برخورد با تظاهرات‌هاي مسالمت آميز مردم در پيش گرفته اند. ابتدا سعي كردند با مسدود كردن اينترنت و امكان ارسال پيامك تلفني و مقابله با ماهواره‌ها و اخراج خبرنگاران خارجي امكان اطلاع رساني را از بين ببرند.
اگر قذافي و امير بحرين هم به دنبال فرار بن علي و حسني مبارك در اثر اعتراضات گسترده مردم سرنگون شوند، مي‌توان سال 1389 را سال سقوط ديكتاتورها ناميد.

متأسفانه ساليان درازي است كه مردم خاورميانه اسير روساي جمهور مادام العمر، شاهان موروثي و رهبران خودخوانده اي چون قذافي هستند كه عامل اصلي عقب ماندگي ملت‌هاي خود شده اند.

اين افراد در دوره حكومت خود با زور دستگاه‌هاي پليسي و امنيتي و تبليغاتي بر ملت‌هاي خود حكم رانده اند و هيچ گاه باور نمي‌كردند روزي ملت‌ها بتوانند آنها را با دست خالي و با شعار«برو» از اريكه قدرت به زيركشند و راه را براي حاكم شدن مردم بر سرنوشتشان باز كنند.
اولين بار اين امام خميني بودند كه در جريان تظاهرات مردم ايران عليه نظام سلطنتي جمله «شاه بايد برود» را بر زبان جاري كردند و از اين پس بود كه مردم ايران تمركز خواسته خود را بر بيرون راندن شاه قرار دادند.

شاه رفت و 32 سال بعد مردم كشورهاي عربي جمله ارحل(برو) را خطاب به طاغوت‌هاي حاكم بر خود سر دادند و امروز زيباترين شعار در همه كشورهاي ديكتاتورنشين كلمه «برو» هست.
آنها فهميده اند كه مرگ گفتن بر اين و آن چاره ساز نيست، بلكه بايد شعاري وحدت آفرين كه همان «برو» هست را سر داد.با اين شعار، اولين مطالبه مردم در كشورهاي برخاسته عليه ظالمين، كنار زدن طاغوت‌هاي حاكم در رأس قدرت بوده است كه هيچ گاه حاضر نبوده اند خود را در معرض آراي عموم مردم قرار دهند.

اين حاكمان هميشه وجود مخالف در كشور را نفي كرده و هرگونه صداي مخالفت و اعتراضي را به طرح و برنامه بيگانگان نسبت داده اند.

آرمان

«نفاق چيست و منافق کيست؟» عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم علي ‌محمد‌نمازي نماينده دوره ششم مجلس است كه در آن مي خوانيد:
نفاق در لغت به معناي دورويي کردن، دورويي، مکر و ريا  است و امکان دارد همه افراد مرتکب چنين رفتاري در برابر خدا و ديگران شوند. منافق يعني دورو، کسي که ظاهرش خلاف باطنش باشد. کسي که در باطن، کافر و به زبان اظهار دينداري کند. کسي که اظهار دوستي نمايد و در باطن دشمن باشد. بيشترين کاربرد اين دو اصطلاح در عرصه نهاد جامعه، برمي‌گردد به قرآن مجيد در شرح و توضيح بخشي از دشمنان پيامبر گرامي اسلام.

در قرآن از کلمه نفاق و مشتقات آن 35‌مرتبه و در 35 آيه نام برده شده و خصوصياتي از منافقين که عبارت باشد از:  ممانعت از گرويدن مردم به خدا، کفر ورزيدن، استهزاي دين و مسلمانان، مکر و حيله با خدا و بي‌ميلي در نماز، تشويق مردم به کارهاي زشت، دروغگويي و سوگند دروغ، نيات باطني، روش کارشان، نحوه برخورد پيامبر با آنان و عاقبت منافقين، اما درباره ساير رفتار منافقين در آيات بيشتري سخن به ميان آمده و يک سوره هم به نام «منافقون» نامگذاري شده است.
منافقين نه‌تنها در باطن خود يار و همراه پيامبر نبوده‌اند بلکه در دل خود، خواهان عدم موفقيت پيامبر و مسلمانان بوده و حتي در خلوت با کفار همراهي و آنان را در عداوت و دشمني تشويق مي‌نمودند. خداوند در قرآن کريم دستور به عدم تبعيت پيامبر از کافرين و منافقين (احزاب آيه‌يک)، سخت‌گيري بر کار منافقين (تحريم آيه 9) فرموده است. البته راه برگشت آنان (توبه) را نيز بازگذاشته است. (احزاب آيه 24). پس به راحتي نمي‌توان مخالف را معاند ناميد.

اکنون چگونه مي‌توان دوستداران نظام جمهوري اسلامي را که در مبارزات دوران انقلاب اسلامي زجر و زحمت کشيده‌اند و پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايثار و فداکاري کرده و تلاش‌هاي وافري براي موفقيت نظام و پيشرفت کشور داشته‌اند و هم‌اکنون نيز خواهان سربلندي نظام جمهوري اسلامي، پيشرفت ايران و آسايش مردم هستند، اما به برخي شيوه‌ها اشکال و انتقاد دارند و صريح و شفاف نظرات خود را بيان و خواهان اجراي دقيق قانون اساسي هستند، بعضا منافق بناميم؟ از طرف ديگر اولا پيامبر اکرم، ديني مبتني بر وحي و عاري از هر گونه خطا را معرفي و مردم را دعوت به آن مي‌نمود.

ثانيا در نظام‌هاي حکومتي دموکراتيک و مردم‌سالار از جمله نظام جمهور ي اسلامي که قدرت، دائمي نبوده و بايد براساس خواست و اراده مردم چرخشي باشد، منافقين مثل کف روي آب قابل شناسايي‌اند.

زماني که در اصل ششم قانون اساسي بيان شده اداره امور کشور بايد به اتکاي آراي عمومي و از طريق انتخابات و يا از راه همه‌پرسي باشد و با گذشت 30 سال از عمر نظام جمهوري اسلامي، مردم شناخت لازم را از افراد، جريانات و تشکل‌ها دارند و مقامات هم مکرر از آگاهي و هوشمندي مردم تعريف کرده و مي‌کنند، فرآيندي تدوين گردد تا کاربرد حزبي بر انتخابات حاکم شود.
وقتي قدرت موقتي و چرخشي، جريان امور شفاف‌، کار به دست خود مردم بوده، قانون حاکم است و افراد مي‌توانند با استفاده از مکانيسم قانوني به حق و حقوق خود دست يابند ديگر دشمني و نفاق با نظام‌ جايگاهي ندارد. ترويج شعار «مرگ بر ...» در حالت ثبات نظام به ويژه درباره افراد و نيروهاي داخلي نه تنها دليل بر ضعف افراد است بلکه زمينه رشد حرکت‌هاي افراطي را فراهم مي‌کند.

بياييم با نصب‌العين قرار دادن فرمان 8 ماده‌اي و وصيت‌نامه سياسي - الهي امام خميني (ره) و بيانات مقام معظم رهبري و قانون اساسي اشکالات موجود را اصلاح و نقاط ضعف را به نقاط قوت تبديل نماييم.

قدس

«جنجال رسانه اي غرب با هدف انحراف افکارعمومي» سرمقاله روزنامه قدس به قلم غلامرضا قلندريان است كه در آن مي خوانيد:
ناوگروه نيروي دريايي ارتش جمهوري اسلامي ايران «نداجا» در ميان جنجال رسانه اي و خبري وارد آبهاي مديترانه گرديد. موضوع جا به جايي و حضور کشتيهاي جهان در آبهاي بين المللي امري عادي تلقي مي شود، ولي تحليل هاي جهت دار که عموماً با رويکرد صهيونيستي- آمريکايي صورت مي پذيرد، اقدام مذکور را به يک سوژه خبري گسترده تبديل نموده است.

از آنجا که کشورهاي همسو با رژيم صهيونيستي نمي خواهند دستاوردها و موفقيتهاي جمهوري اسلامي را شاهد باشند، تلاش مي کنند با انواع ترفندهاي رسانه اي، موضوعي عادي را که هيچ گاه در رسانه هاي جهاني از چنين گستره اي برخوردار نگرديده، به يک خوراک تبليغاتي تبديل نمايند تا شايد از رهگذر اين تحليل، دستمايه اي براي برتري تل آويو و همپيمانان آن بيابند، به نحوي که «فاکس نيوز» در اين باره يادآور شد:  مقام هاي اطلاعاتي بر اين باورند که ممکن است ايران با اعزام اين دو کشتي، قصد تأمين تسليحات نظامي گروه هاي اسلامگراي راديکال را در کشورهاي اسلامي داشته باشد.

در واقع، با اين برداشت در پي اثبات اين موضوع هستند که جمهوري اسلامي را به عنوان يک بازيگر مداخله گر معرفي و مردم را در اين خيزش اسلامي - عربي، گروه هاي راديکال قلمداد نمايند که به دنبال ايجاد بي نظمي و اغتشاش هستند و ايران نيز حامي آنهاست.
اين در حالي است که موج خيزشهاي عمومي اکثر کشورهاي عربي همپيمان آمريکا را در بر گرفته و مردم خواهان حکومتهاي مستقل و تحقق نظام دموکراسي هستند که مطالبات ديني آنها را ناديده نگيرد.

نگراني هاي گسترده، بيانگر اين واقعيت است که رژيم صهيونيستي و حاميان آن تا چه اندازه از قدرت نظامي جمهوري اسلامي واهمه دارند. اين پرسش باقي است که چرا حضور ناوگانهاي دريايي غرب در مناطقي چون خاورميانه و مديترانه که حوزه جغرافيايي آنها نيست هيچ منعي ندارد، ولي حضور ايران در مناطق مجاور جغرافيايي اش، بايد اين گونه جنجال آفرين شود؟ پر واضح است، دشمنان ايران، قدرت ضعيف و کشور تابع را به عنوان يک عضو فعال جامعه جهاني معرفي مي کنند. دولتي مانند جمهوري اسلامي که استقلال طلبي اش مخالفت هاي بيگانگان را با ايران تشديد کرده است و به عنوان متغير وابسته ايفاي نقش نمي کند، دولتي ياغي معرفي مي شود و در مجامع حقوقي نيز تلاش مي کنند کشور مذکور را منزوي کنند و طبيعي به نظر مي رسد که همواره در تيررس رسانه هاي غربي باشد.
موضوع ديگري که از اين پروپاگاندا تعقيب مي گردد، انحراف افکار عمومي از شکست سرمايه گذاريهاي آمريکا در جهان اسلام است.

خراسان

«نقطه عطف» مهمتر از «نقطه اوج» عنوان يادداشت روز روزنامه خراسان به قلم محمدسعيد احديان است كه در آن مي خوانيد:
آيا راهپيمايي 9 دي به اندازه اي که به آن پرداخته مي شود اهميت دارد؟ چرا به راهپيمايي 9 دي 88 بيشتر از 22 بهمن همان سال اهميت داده مي شود؟ با توجه به اينکه اولا جمعيت شرکت کننده در راهپيمايي 22 بهمن بسيار بيشتر از 9 دي بود و ثانيا اولين بار پس از راهپيمايي 22 بهمن بود که معترضان به صورتي فراگير در رسانه ها، وبلاگ ها و سايت هايشان از ناموفق بودن فعاليت هايشان نوشتند و ابراز نااميدي کردند، آيا 22 بهمن 88 اهميت بيشتري براي ماندگارشدن در تاريخ ندارد؟ و اصولا آيا 9 دي 88 بعنوان روزي ماندگار در تاريخ انقلاب اسلامي ايران محسوب مي شود يا در اين روز فقط اجتماعي بزرگ از مردم ايجاد شد در حمايت از انقلاب اسلامي مانند ديگر اجتماع هاي متعدد و مشابه مردم انقلابي ايران ؟

با گذشت زمان، شرايط براي پرداختن به موضوعات مربوط به پس از انتخابات بيشتر از پيش مي شود و پاسخ هاي غيرشعاري به اين نمونه سوالات ممکن تر. لذا تا جايي‌که شرايط اجازه دهد و در حد ظرفيت، به پاسخ به اين سوال ها مي پردازيم تا از اين طريق هم بدانيم چرا 9دي بايد روزمهمي در تاريخ کشور ما محسوب شود و هم بينش مان نسبت به وقايع سال 88 عميق تر شود.

ماجرا عظيم بود و خطرناک
براي کساني که در پايتخت زندگي نمي کنند يا در فضاي رسانه هاي مجازي آمد وشد کمي دارند، اتفاقي که پس از انتخابات دهم صورت گرفت، ممکن است موضوع مهمي باشد اما بسياري از آنان در تصورشان هم نمي گنجد که اگر سير ماجرا تغيير نمي کرد، براندازي جمهوري اسلامي احتمال دور از ذهني نبود و تمام اهميت 9 دي نيز به اين دليل است که ماجرا بس عظيم بود و خطرناک، و اين تفاوتي اساسي ايجاد مي کند بين اين روز و بسياري ديگر از روزهاي افتخارآفرين.

تفکيک نشدن قبل وپس از انتخابات
اينکه فتنه 88 چرا و چگونه رقم خورد، چه کساني و به چه شکل زمينه هاي آن را ايجاد کردند، سران فتنه چه کساني بودند آيا برخي ازکانديدا ها سران فتنه محسوب مي‌شوند يادست اندرکاران آن و بازي خوردگان آن شامل چه طيف هايي مي شدند و... همگي از موضوعاتي هستند که پرداختن به آن ضرورتي است که مجالي وسيع تر مي طلبد و شرايطي آرام تر و بازتر، اما درحدنيازي که بحث فعلي لازم دارد درحد اشاره، شرايط کشور پيش از روز عاشوراي سال 88 را بدون آنکه به ضريب تاثيرگذاري هرکدام اشاره کنيم، مي توان اينگونه توصيف کرد:  التهاب سياسي که پيش از برگزاري انتخابات مخصوصا به دليل مناظره ها ايجاد شده بود؛ برخي سوءرفتارها و سوءمديريت هاي تعدادي از مسئولان که زمينه برخي بي اعتمادي ها را ايجاد کرده بود؛ برنامه ريزي حساب شده دشمن براي ايجاد، تقويت و بهره برداري از زمينه هاي بي اعتمادي با استفاده از رسانه ها و نفوذي هاي آنها در کشور مخصوصا در اطراف برخي کانديداها؛ اتهام زني برخي کانديداها به نظام براساس توهم، شخص محوري، خودبيني و لجاجت؛ تندروي هاي غيرشرعي و نابخردانه در برخورد فيزيکي و سياسي با معترضين و در نهايت سکوت نخبگان از سرعافيت طلبي، غفلت يا تحليل هاي غلط، باعث شده بود حق و باطل به گونه اي در هم ممزوج شوند که تميز آن ها از يکديگر و تصميم درست گرفتن درباره آن به شدت سخت شود. شايد بتوان مهمترين مساله اي را که زيربناي تحير و اشتباه بسياري از نخبگان و بخشي از مردم شده بود را تفکيک نکردن مسائل قبل از برگزاري انتخابات با اتفاقات پس از آن دانست بر اين اساس بسياري، اعتراضات موجود را تنها اعتراضي اجتماعي به نحوه برگزاري انتخابات مي دانستند و قبول نداشتند که هدف از اين اعتراضات يا نتيجه آن براندازي نظام اسلامي است.

آفرينش

«قذافي و تحولات ليبي» عنوان سرمقاله روزنامه آفرينش به قلم علي رمضاني بونش است كه در آن مي خوانيد:
قذافي در واقع ديكتاتوري سرکوبگر در ليبي است كه حدود 42 سال بر مردم بي‌پناه اين کشور حكمراني مي‌كندو اينک نيز در پرتو گسترش دومينوي بحران و انقلاب در خاور ميانه و شمال آفريقا در طول يك هفته گذشته چنان كشتاري بر ضد مردم ليبي از زمين و هوا به راه انداخته كه حتي نماينده ليبي در سازمان ملل خواستار مداخله جامعه بين‌المللي براي متوقف كردن اين حمام خون و تشكيل جلسه فوري شوراي امنيت شد.

در اين بين به راستي قذافي مردي که همواره سوژه مهمي براي رسانه هاي بين المللي بوده است اينک در انديشه چه چيزي است وآيا به راستي در انديشه ترک قدرت و فرار از کشور هم چون ساير اقتدارگرايان مصرو تونس است و يا اينکه تداوم سرکوب وي را همچنان در قدرت حفظ خواهد کرد؟ در اين ميان اگر به راستي به تحولات کنوني ليبي و تداوم شورش و قيام مردم در اين کشور نگريسته شود مي توان سناريو هايي را براي آينده اين کشور در نظر گرفت.
از يک طرف بايد گفت که انقلابيون ليبي موفق شده اند که علاوه بر كنترل كامل بر شهرهاي بنغازي، دومين شهر بزرگ ليبي و البيضا، مرزهاي اين كشور با مصر را تصرف كنند به علاوه بخش عمده‌اي از نيروهاي ارتش و پليس به انقلابيون پيوسته‌اند و اقدام به تشكيل كميته‌هاي مردمي كرده‌اند.

در اين ميان موجي از واگرايي و شکاف نيز در ميان دستگاه سياسي داخل و ديپلمات هاي ليبي به وقوع پيوسته است اين امر بيشک هر چند مي تواند روند سقوط ساختار سياسي و پايتخت را سرعت بخشد اما بايد گفت هم چنان بسته به عوامل و متغير هايي ديگري شامل خارجي و داخلي نيز هست تا عملا قذافي را در سراشيبي سقوط قرار دهد.
در اين راستا بايد به مهمترين عامل يعني نو ع واکنش قذافي و هوادارانش به تداوم قدرت نگاه کرد در اين بين بايد گفت که قذافي به نظر مي رسد نه بن علي تونسي است و نه مبارک بلکه اکنون وي مي کوشد تا با تمام توان و حتي با توسل به هواپيماهاي نظامي مردم معترض را سرکوب کند لذا چنانچه روند سرکوب گري وحشيانه وي تداوم داشته باشد نمي توان به سقوط در کوتاه مدت وي اميدوار بود.

گذشته از اين نيز مي توان متغير ها و اميدواري هايي را نيز مشاهده کرد که در صورت تجميع آن مي توان در کوتاه مدت شاهد سقوط وي بود:  نخست انکه با رفتار هاي سياسي نظامي قذافي در قبال معتر ضان و سرکوب شديد حتي هوايي بايد گفت از يک سو دامنه شکاف در بين هيات حاکمه بيشتر شده است و بسياري از مقامات سياسي داخل و خارج اين کشور استعفا داده اند و از طرفي هم موجي از محکوميت جهاني از طرف سازمان هاي بين المللي و کشورها، دولت وي را هدف قرار داده اند به طوري که اکنون کمتر کسي را ياراي حمايت از قذافي است اين روند بي شک مشروعيت سياسي و بين المللي دولت وي را بسيار کاهش داده است و عملا مي تواند روند سقوط وي را در کنار افزايش فشارهاي بين المللي بيشترو بيشتر کند.

دوم انکه در داخل کشور نيز دو عامل ديگر جدا از مردم معترض عملا مي تواند روند سقوط وي را تسريع بخشد نخست ساخت قبيله اي ليبي در کنار سرکوب گسترده مردم اکنون باعث شده است اين امر تبديل به تهديدي عمده براي دولت وي گردد و دوم آنکه هر چند ليبي يك ارتش قدرتمند همانند ارتش مصر ندارد اما ترس قذافي از ارتش همواره و جود داشته است و اکنون نيز به نظر ميرسد با افزايش فشارهاي داخلي و خارجي ارتش نيز چه با کودتا و... در مقابل قذافي قرار گيرد امري که عملا شيرازه امور را از دستان ديکتاتور ديوانه ليبي در خواهد آورد.
ديکتاتوري که اکنون نه داراي حاميان عمده اي در خارج است و نه مشروعيتي داخلي لذا به نظر ميرسد هر چند مي کوشد در کوتاه مدت با سرکوب گسترده قدرت را حفظ کند اما اکنون توازن قدرت ديگر به نفع وي نيست و روند سقوط تدريجي وي چه در کوتاه مدت و يا ميان مدت فراهم تر شده است هر چند نيز ممکن است اين امر موجب ايجاد حمام خوني از شهروندان ليبي گردد.

مردمسالاري

«راستي آزمايي در مورد آمار دولت؟» سرمقاله روزنامه مردمسالاري به قلم مهدي عباسي است كه در آن مي خوانيد:
اشتغال از آن دست موضوعاتي است که به دليل گره خوردن مستقيم با زندگي مردم، همواره از دغدغه هاي جامعه بوده است.

بيکاري جوانان ايران نيز همواره در صدر مشکلات کشور بوده و بر اين اساس، دولت ها کوشيده اند تا در راستاي ايجاد فرصت هاي شغلي تلا ش کنند.دولت هاي نهم و دهم نيز از اين قاعده مستثني نيست و محمود احمدي نژاد قول داده که تا پايان عمر دولت دهم مشکل بيکاري را حل کند.
در حاليکه، سال 89 روبه پايان است اما گويا قرار نيست که نرخ بيکاري توسط دولت به صورت رسمي اعلام شود و در اين ميان دولت در اين روزها مي کوشد تا با تبليغات گسترده از ايجاد يک ميليون وهشتصدهزار فرصت شغلي در سال جاري خبر دهد.

رئيس دولت و وزير کار در اظهار نظرهاي جداگانه اي اعلام کرده اند که تا به امروز يک ميليون و ششصدهزار شغل ايجاد شده و تا پايان سال اين رقم به يک ميليون و هشتصدهزار خواهد رسيد.
دولت همچنين قول داده که در سال آينده، 2.5 ميليون فرصت شغلي جديد ايجاد کند.
در کنار اين اخبار، خوب است به اين نکته هم که توسط وزير کار  نيزمورد تاکيد قرار گرفته، بپردازيم که با هر 100 ميليون تومان مي توان سه شغل ايجاد کرد.
همچنين محمدرضا رحيمي، اخيرا مدعي شده بود که دولت قصد دارد که در سال آينده، 2 برابر سال جاري، فرصت شغلي ايجاد کند که اگر به آمار رسمي اعلامي استناد کنيم، بايد سه ميليون و ششصدهزار شغل ايجاد شود.

براساس اين اخبار، چند سوال اساسي، باز هم مطرح است:  اول آنکه، در حالي که وزير کار اعلام کرده که حجم بازار کشور، قطعا جوابگوي ايجاد 2.5 ميليون شغل نيست، چگونه معاون اول دولت، سخن از ايجاد سه ميليون و ششصد هزار شغل در سال آينده  به ميان مي آورد؟ به اين نکته بايد توجه کرد که ايجاد سه ميليون و ششصد هزار شغل نيازمند 120 هزار ميليارد تومان اعتبار است که تحقق چنين وعده اي، جاي تامل بسيار دارد.
دوم آنکه، براي افکار عمومي مهم است که بدانند، اين رقم اعلا مي از سوي دولت درخصوص ايجاد اشتغال در سال جاري، درچه حوزه ها و عرصه هايي بوده و اين آمار تا چه ميزان اشتغال پايدار بوده است؟

سوم آنکه، آمار اعلامي از سوي دولت، بهتر است راستي آزمايي شود و حداقل افکار عمومي بدانندکه در هر شهرستان، چند شغل ايجاد شده است. در حال حاضر 384 شهرستان در کشور وجود دارد.

بهتر است وزارت کار حداقل آمار ايجاد فرصت شغلي در 10 شهرستان به صورت مجزا اعلا م کند تا مشخص شود که اين رقم اعلا مي در خصوص ايجاد اشتغال، تا چه ميزان واقعي است.چرا که  در کمترين ميزان براساس جمعيت، بايد حداقل هزار شغل در هرشهرستان به عنوان پايه ايجاد شده باشد، که واقعيت ها از برخي شهرستان ها چنين اتفاقي را مخابره نمي کند.
لذا درخواست مي شود تا وزارت کار به طور رندم فرصت هاي شغلي ايجاد شده در چند شهرستان را در اختيار افکار عمومي قرار دهد تا با بررسي واقعي، راستي آزمايي اين آمار معلوم شود.

دنياي اقتصاد

«جابه‌جايي در قدرت هاي نفتي:  عراق، ونزوئلا يا ايران؟» سرمقاله دكتر سيد احمد ميرمطهري است كه در آن مي خوانيد:
هفته گذشته «ويكي ليكس» گزارش‌هاي محرمانه سال‌هاي 2007 تا 2009 ميلادي بين مقامات آمريكايي در مورد ميزان ذخاير نفتي عربستان و ترديد در خصوص صحت برآورد اين ذخاير را منتشر كرد.

گزارش‌هاي مزبور مدعي است ذخاير نفتي اين كشور 40 درصد بيشتر از آنچه كه هست برآورد شده و چنانچه اين برآورد اضافي از محاسبات حذف شود، ديگر عربستان در شرايطي نيست كه بتواند قيمت نفت در سطح جهان را كنترل و تعديل كند.

اگر آنچه كه مطرح شده به فرض كوچك‌ترين احتمال، واقعيت داشته باشد، اين يك اتفاق بزرگ در سطح تمامي معادلات نفتي و قيمت جهاني نفت و نحوه كنترل آتي آن بوده است و منجر به جابه‌جايي قدرت‌هاي نفتي جهان به خصوص ايران مي‌شود.

عربستان سعودي با افزايش بهره‌وري، توان توليد تا حدود 10 ميليون بشكه در روز را دارد كه اين ميزان توليد حدود 3.5ميليون بشكه در روز «ظرفيت مازاد» بر تقاضاي بازار است و معمولا از اين ظرفيت بازار براي كنترل قيمت نفت در سطح جهاني استفاده مي‌شود.

اينكه عربستان كماكان اولين توليدكننده بزرگ نفت جهان است، شرايط به قوت خود باقي است، ولي با افشاي ترديد در مورد ذخاير نفتي اين كشور بعيد است كه مانند گذشته بتواند نقش تعديل كننده قيمت نفت را در جهان بازي كند و قطعا ديگر كشورهاي نفتخيز جهان به دنبال تجهيز خود براي اين جانشيني هستند.

آمارهايي كه اخيرا عراق در مورد ذخاير نفتي و سرمايه‌گذاري در ميادين نفتي خود منتشر كرده، هرچند صاحب نظران به علت اغراق آن را متناقض خوانده‌اند ولي مي‌تواند كوششي براي جانشيني عراق به جاي عربستان از نظر توانمندي‌هاي نفتي در كنترل قيمت جهاني نفت تلقي شود.

عراق براي رسيدن به جايگاه عربستان از اين منظر راه درازي در پيش رو دارد، ولي اگر به توليد 12 ميليون بشكه در روز دست يابد بدون ترديد از اوپك خارج خواهد شد و به صورت قدرت نفتي، مستقل از اوپك ودر تقابل با آن عمل خواهد كرد.

در اين ميان كوشش‌هاي ونزوئلا با آمارهايي كه اخيرا از توان نفتي خود منتشر كرده نيز قابل توجه است و اين كشور هم با بزرگ‌نمايي نفتي مي‌خواهد جايگاه خود را از اين طريق تغيير دهد.
در كنار اين مطالب كه خود در تغيير قيمت نفت موثر است، انقلاب در مصر و احتمال اندك بسته شدن كانال سوئز كه مي‌تواند در انتقال 1.5ميليون بشكه در روز اثر‌گذار باشد يا تحولات اخير در بحرين كه 40 درصد نفت جهان از كنار آن عبور مي‌كند يا ناآرامي‌هاي ليبي كه تامين‌كننده نفت اروپا است، سوالاتي است كه از ديدگاه تاثير بر قيمت نفت، جهان پاسخي قطعي براي آن فعلا ندارد.
افشاي ذخاير نفتي اثبات شده امروز در جهان از اسرار كشورهاي توليدكننده نفت بوده و كمتر كشوري حاضر است آن را برملا كند.

اما در مقام مقايسه با توجه به وسعت مناطق نفتخيز ايران به‌خصوص ذخاير دست نخورده در حاشيه جنوبي كشور و در كنار سواحل خليج فارس كه نيمي از اين دريا در اختيار ايران است و ذخاير نفتي غني درياي خزر و وجود ميادين نفتي متعدد كشف شده يا دست نخورده و حتي به‌رغم شرايط نامناسب برخي چاه‌هاي فعلي همگي مي‌تواند دليلي بر طرح اين ادعا باشد كه جايگاه فعلي ايران از نظر ذخاير نفتي بالاتر از آنچه كه تخمين‌ زده شده است مي‌باشد و اگر بيشتر از عربستان نباشد كمتر نيست، مشروط برآنكه براي آينده اين صنعت و سرمايه‌گذاري و توسعه آن در چارچوب يك سند ملي انرژي حركت شود.