كرش، وابسته به طاغوت نيست!

رسول بهروش

کد خبر: ۱۴۷۱۷۷

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ - ۱۲:۵۳

1) شايعه نزديك به واقعيت انتخاب كارلوس كرش به عنوان سرمربي جديد تيم ملي كشورمان، واكنش‌هاي متفاوتي را در سطح محافل ورزشي برانگيخته است. برخي از كارشناسان به استقبال از اين مربي رفته‌اند و البته بعضي ديگر انتقاداتي را به اين انتخاب وارد كرده‌اند كه البته در نوع خودش قابل احترام و تامل برانگيز است. با اين حال، آنچه در اين زمينه آزاردهنده مي‌نمايد، استارت خوردن برخي موضع‌گيري‌هاي كليشه‌اي و كلي‌گويي‌هاي تكراري و منفي بافانه است كه نه تا به حال كمك چنداني به فوتبال ايران كرده و نه از اين به بعد انتظار مي‌رود مشكلي را حل كند. به طور مشخص‌تر، از ابراز عقيده ناصرخان حجازي حرف مي‌زنيم كه ديروز گفت: «اگر كرش مربي خوبي بود، به ايران نمي‌آمد!» فوتبال ما – متاسفانه – با چنين جهت‌گيري‌هاي غيراصولي و مملو از ابهام غريبه نيست و اين مرتبه، انگار نوبت كارلوس كرش است كه قرباني اين قبيل مسايل كور و دور از منطق شود.

2) جايگاه انتقاد، هميشه و تحت هر شرايطي در سراسر جهان محفوظ است. برخلاف ادعاي برخي از مسوولان «نقد گريز» فوتبال ايران كه از ترس به خطر افتادن منافع يا جايگاه‌شان، هر انتقادي را با انگ‌هاي مذمومي مثل كوبيدن، تفرقه انداختن، ترور شخصيتي، وارد كردن فشار رواني يا دشمني طرد مي‌كنند و پس مي‌زنند، جايگاه منتقدان در تمام دنيا ارزشمند شمرده مي‌شود. كافي است دوستان محترم اندكي اهل پيگيري اخبار روزانه فوتبال جهان باشند تا ببينند و بدانند كه حتي از مربياني مثل گوارديولا، مورينيو، دل‌بوسكه، ونگر، آنچلوتي و ماگات هم انتقاد مي‌شود و حتي سوپر مربي اسم و رسم‌داري مثل الكس فرگوسن به خاطر درگيري با رسانه سرشناس بريتانيا – بي‌بي‌سي – سالهاست با اين مجموعه گفت‌وگو نمي‌كند.

در شرايطي كه آقايان اينجا سخت تلاش مي‌كنند هيچ‌كدام از شاهكارهايشان با هيچ نوع اعتراض و مخالفتي روبه‌رو نشود، هم مربيان تراز اول فوتبال جهان به طور مستمر در مظان انتقاد قرار دارند و هم اين رويه شامل حال مديران فوتبال كشورهاي سرشناس دنيا مثل انگلستان، اسپانيا و حتي آلمان مي‌شود. همه اينها يعني آنكه علي دايي و افشين قطبي (!) و كارلوس كرش كه هيچ، حتي اگر اسكولاري و كاپلو هم به ايران بيايند، باز «بايد» فضا براي نقد كاستي‌ها فراهم باشد و كسي نمي‌تواند زبان‌ها را براي انتقاد منصفانه قيچي كند. با اين وجود‌، روي سخن‌مان حالا با مرداني مثل ناصر حجازي است كه نديده و نشناخته و كاملا «چشم‌بسته» به انتخاب جديد فدراسيون فوتبال حمله مي‌كنند و كارلوس كرش را مثلا به اين بهانه كه به ايران آمده، مربي‌ كوچكي مي‌پندارند!‌

3) اي كاش «كرش كشون» را از حالا شروع نكنيم و اجازه بدهيم او كارش را بدون آنكه قرباني قالب‌هاي سنتي ذهني ما شود، در ايران آغاز كند و سپس به نقد كم و كاستي‌هاي احتمالي وي بپردازيم. برخلاف آنچه تصور مي‌شود، فوتبال ايران هنوز جذابيت‌هاي خاص خودش را براي مربيان خارجي دارد و اگر مذاكرات مطلوبي با آنها انجام شود، حتما مي‌توان از حضورشان در كشور استفاده كرد. ما هنوز ستاره‌هاي خوبي در سطح تيم ملي داريم كه متاسفانه طي سال‌هاي اخير استفاده مناسبي از آنها نشده و فرصت مطلوبي نيز تا آغاز مسابقات مقدماتي جام جهاني وجود دارد كه با توجه به مسير آسان صعود از آسيا، مي‌تواند نظر هر مربي خوبي را جلب كند.

كارلوس كرش مربي بزرگي است، اما شرايط ما هنوز آنقدر مساعد هست كه بتوانيم حتي پاي مربيان معتبرتر از او را هم به كشورمان بازكنيم، چنانچه طي اين سال‌ها، امثال دنيزلي و آري‌هان به ايران آمدند و كار هم كردند. او پرورش دهنده استعدادهاي بزرگي مثل كاستا و رونالدو در فوتبال پرتغال بوده و تا همين چند ماه پيش، تيم ملي اين كشور را در بزرگترين تورنمنت فوتبالي دنيا – جام جهاني – هدايت مي‌كرده است. آيا با توجه به سوابق قابل اعتناي او و قرارداد مالي مناسبي كه «گفته مي‌شود» با او بسته شده، نبايد از اين گزينش خوشحال بود و به مرد معتمد فرگوسن، اطمينان كرد؟!

4) كرش را از همين ساعات قبل از ورودش به ايران بمباران نكنيد لطفا؛ او نه وابسته طاغوت است، نه براي فرگوسن مانع مي‌چيده و نه قصد دارد مطابق قوانين سوئيس (!) با فدراسيون فوتبال قرارداد ببندد. خوشبختانه برخلاف سرمربي قبلي، قرار هم نيست روزمه خالي‌اش را با حربه قلابي «ادبيات شيك» جبران كند. بعد از مدت‌ها يك چهره معتبر به تيم ملي ايران نزديك شده و شايد براي همه‌مان بهتر باشد اگر به او اعتماد كنيم.