در حاشیه تحلیل‌های توهم‌آمیز برخی ها ؛

دوستان؛ فوتبال ایران کجا ، پرتغال کجا؟!

پس از آنکه تیم ملی پرتغال در جام جهانی با مربیگری کرش به موفقیت چندانی دست نیافت، برخی از رسانه‌های این کشور به درستی و به حق سرمربی خود را مورد انتقاد قرار دادند و عدم تناسب روحیه تدافعی وی با ذات تهاجمی فوتبال پرتغال را نکوهش کردند.

کد خبر: ۱۴۷۱۶۹

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ - ۱۲:۲۸

این مسئله سبب شده برخی ها بدون در نظر گرفتن پیشینه فوتبالی و پتانسیل موجود در ورزش دو کشور، دست به مقایسه فوتبال مدرن پرتغال و فوتبال واپس‌گرای کشور ما بزنند...
در حالی که کارلوس کرش مربی نامدار پرتغالی دیروز وارد کشورمان شده و مذاکرات فشرده ای را برای در اختیار گرفتن سکان هدایت تیم ملی فوتبال کشورمان با مسئولان فدراسیون آغاز کرده است، ارائه برخی تحلیل های مضحک از سوی برخی رسانه ها در باب تفکرات دفاعی مربی پرتغالی و عدم سنخیت آن با روح تهاجمی(!) فوتبال ایرانی سبب تعجب صاحب نظران شده است.

به گزارش دادنا پس از آنکه تیم ملی پرتغال در جام جهانی با مربیگری کرش به موفقیت چندانی دست نیافت، برخی از رسانه های این کشور به درستی و به حق سرمربی خود را مورد انتقاد قرار دادند و عدم تناسب روحیه تدافعی وی با ذات تهاجمی فوتبال پرتغال را نکوهش کردند. این مسئله سبب شده برخی ورزشی نویسان بدون در نظر گرفتن پیشینه فوتبالی و پتانسیل موجود در ورزش دو کشور، دست به مقایسه فوتبال مدرن پرتغال و فوتبال واپس‌گرای کشور ما بزنند. همین قیاس مع الفارق سبب شده برخی متوهمانه فوتبال بی روح شده ایرانی را نیز دارای روح تهاجمی بدانند و مسئولان فدراسیون را -به سبب تنها کار درستی که در طول دوران تصدی‌گری شان می خواهند انجام دهند- مورد انتقاد قرار دهند.

باید توجه داشت؛ این درست است که پرتغالی‌ها از همکاری با کرش به عنوان سرمربی تیم ملی‌شان چندان راضی نبودند و هر چند آنها در جام جهانی به تیم قهرمان یعنی اسپانیا تنها با یک گل آفساید شکست خوردند و حذف شدند اما فوتبال تدافعی کرش با روحیه پرتغالی ها که خود را برزیل اروپا می دانند، سازگار نبود. پرتغالی‌ها در فوتبال اروپا و جهان خود را صاحب سبک می دانند و دوست ندارند فوتبال ذاتاً تهاجمی آنها حتی با بهترین تفکرات دفاعی نیز از اصالت خود فاصله بگیرد.

جامعه فوتبال ایران اما بدون داشتن داشتن هیچ سبک و متد خاص و در حالی که یکی از بدترین دوران های خود را سپری می‌کند، بدون داشتن پشتوانه تاریخی و بین المللی مطلوب، انتظاراتی فوق‌وحشتناک و خنده دار از سرمربی تیم ملی دارد؛ انتظاراتی که هر مربی خارجی را در ابتدای حضور در ایران دچار شوک بزرگی می کند، شوکی که پیش از این دامن «خاویر کلمنته» اسپانیایی را نیز گرفته بود و به فرار نامبرده از برزخ فوتبال ایران انجامیده بود. حذف ایران از رقابت های جام ملت های آسیا و اتفاقات بعد از آن خود گویاترین تصویر از تحلیل غلط رسانه ای در برخی از مطبوعات ورزشی است.

در آستانه امضای قرارداد فدراسیون فوتبال ایران با یک مربی صاحب سبک خارجی، به نظر می‌رسد، برخی از دوستان تحلیلگر در حوزه ورزش، باید از برخی تحلیل های نامعقول و فضایی خود فاصله بگیرند و از «بر شاخه نشستن و بن بریدن» بپرهیزند. نکته حائز اهمیت این است که حالا که فدراسیون کفاشیان پس از مدتها یک تصمیم درست و قابل دفاع گرفته، نباید فوتبال بی‌رمق خود را از حضور یک مربی کارنامه‌دار- که الکس فرگوسن چندین بار صریحا اعتراف کرده که در مقاطعی اختیارات کامل فنی منچستر را به دست وی می سپرده و خود از دیدن فوتبال لذت می برده- محروم کنیم.