آیا انقلاب مصر ادامه انقلاب اسلامی ایران است؟

مهدی فتحی

کد خبر: ۱۴۶۴۹۵

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۳۸۹ - ۱۸:۳۱

اشاره:

حوادث مصر با تاثیرات جهانی خود می رود تا برگی دیگر در تاریخ به یادگار بگذارد. ماهیّت این حوادث به گونه ای است که هر کس به نوعی و از زاویه ای به مصر و حوادث آن می نگرد. این نوشته نگاهی گذرا دارد به وقایع این روزهای مصر از جنبه های اجتماعی و تاریخی.

اول: شباهت ها

داستان مردم مصر و مبارک در حالی وارد دوازدهمین روز خود می شود که هر گروهی از منظر خود نامی بر این اتفاقات نهاده است؛ ما ایرانی ها «انقلاب»، اعراب «انتفاضه» و غربی ها آن را «اعتراض» مردم مصر می نامند.

هرچه هست نمی توان منکر این شد که مردم سال ها در خفقان خفته مصر این روزها راهی را می روند که مردم مسلمان ایران (بیش از 30 سال پیش) همان سال هایی که مبارک مصر را اسیر نامبارکی خود می کرد رفته اند و بند اسارت خود را بریده اند. هرچند رسانه های غربی از بیم الگوگیری ملت های منطقه از انقلاب اسلامی کوشیده اند هریک به نوعی و هرکدام به نامی اتفاقات مصر را از وقایع ایران جدا بدانند اما نگاهی گذرا به وقایع این 10 روز گویی خاطرات بهمن 57 را زنده می کند.

به یاد بیاورید این گفته شاه را که پس از اعتراض های مردم مسلمان ایران ـ گویی با کودکانی از میدان بازی بازگشته طرف شده باشد ـ گفت: «من صدای انقلابتان را شنیدم» و انتظارش این بود که مردم با خیال راحت از شنیدن صدای انقلاب و اعتراضشان توسط شاه به منزل بروند و زندگی تحت سایه همایونی! را پیش گیرند؛ و همین چند روز پیش بود که مبارک ابتدا و بعد رییس ارتش او به مردم مصر گفت: «ما صدای اعتراض شما را شنیدیم و می خواهیم اصلاحات را پیگیری کنیم!»

یا دیدن تصاویر مزدوران شترسوار دولت مصر را مقایسه کنید با هجوم چماق به دستان و اوباش اجیر شده محمدرضا به مردم انقلابی.

شاخه های گل بر روی تفنگ های ارتش سلطنتی را در زمستان 57 به خاطر دارید؟ مردم پیش می رفتند و با این کار خود یادآوری می کردند: «برادر ارتشی چرا برادر کشی؟» و همین باعث شد که ارتش روزهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی از صف رژیم ـ هرچند نه کامل ـ کنار کشید و مردم را به رگبار کینه نبست. این روزها از این صحنه های بوس و کنار مردم مصر با ارتشیان کشورشان کم دیده نمی شود.

دولت آشتی ملی و ژستهای اردشیر زاهدی و دست آخر بختیار را فراموش نکرده ایم که آخرین امید غرب برای فریب مردم و خاموش کردن آتش انقلاب بود؛ ابتدا یک نظامی ـ ازهاری ـ به روی کار آمد او برای نشان دادن عزم رژیم برای اصلاحات حتی دولتمردانی از حکومت را به بند کشید اما بی هیچ دست آوردی جای خود را به آخرین نخست وزیر شاهنشاهی سپرد. جالب است بدانید که این روزها در مصر یک عنصر امنیتی به نام عمر سلیمان به عنوان معاون رییس جمهور منصوب و دست به کار آرام کردن مردم شده و جالبتر آنکه او نیز در اولین گام برخی از مسئولین حکومت نظیر وزیر کشور را ممنوع الخروج کرده است!

این اظهار نظر حضرت امام خمینی(س) پس از روی کارآمدن دولت ازهاری در آبان 57 را بخوانید:

«با اين حكومت نظامي، مردم همان رفتار را مي‌كنند كه با حكومت هاي نظامي ديگر كردند؛ و اين دست و پا كردنها در ايران، ديگر هيچ رنگي ندارد و فايده‌اي براي شاه ندارد. شاه بايد برود و چاره‌اي جز اين نيست.»

و اظهار نظر یکی از کارشناسان سیاسی مصر امروز در مورد جابجایی دولتمردان مصری:

«ملت مصر جنايت‌هاي اين رژيم را به چشم خود ديده ‌است و اكنون به اين نتيجه رسيده‌ كه تنها راه نجاتش سرنگوني رژيم حسني مبارك است. بنابراين تهديدات عمر سليمان هيچ يك از مردم مصر را نخواهد ترساند.»

و دست آخر شباهت تشکیل کمیته های مختلف و مردمی در بهمن 57 و تشکیل کمیته انقلاب در مصر را ندیده نمی توان گرفت.

بنابراین با هر عقیده و دیدگاهی به وقایع امروز مصر نگاه کنیم بی شک رنگ و بویی از انقلاب اسلامی ایران می بینیم آن هم در این روزهای مبارک دهه فجر؛ همانگونه که رهبر معظم انقلاب اسلامی در خطبه های نماز جمعه 15 بهمن خطاب به ملت شریف ایران اشاره کردند:

«امروز در كشور مصر دارد انعكاس صداى شما شنيده مي شود. آن رئيس جمهور آمريكا كه در دوره‌ى انقلاب ما رئيس جمهور بود، همين چند روز پيش مصاحبه كرده، گفته اين صداهایى كه در مصر شنيده مي شود، براى من آشناست! يعنى آنچه امروز در قاهره شنيده مي شود، در تهرانِ آن روزهاى رياست جمهورى او شنيده مي شد. اينها را دنيا دارد قضاوت مي كند.»

دوم: درسی که غرب گرفت

با اینهمه چرا غرب می کوشد نشان دهد اتفاقات مصر از انقلاب اسلامی ایران بویی نبرده است؟ به گمانم این همه ریشه در یک امر دارد: درسی که غرب از انقلاب اسلامی ایران گرفت.

این روزها غربیها تلاش می کنند اولا با بی تاثیر نشان دادن انقلاب اسلامی در ماهیّت و شیوه حرکت مردم مصر از الهامات آتی این کشور موثر جهان عرب از ایران اسلامی بکاهند؛ دوم و پس از آن با فدا کردن مبارک، مصر را دوباره در اختیار  داشته باشند برای اینان مبارک یک بازیگر بود که باید جای خود را به دیگری بسپارد؛ غرب فهمیده است اگر با درک دیرهنگام وقایع مصر همان راه بیحاصل سال57 در ایران را برود چه بسا کسی از مردم بر سر کار بیاید که این بار ایرانی دیگر و آن هم بیخ گوش فلسطین علم کند. پس این مبارک نشد مبارکی دیگر. این رییس جمهور! نشد رییس جمهوری دیگر. هرچه باشد کم نیستند کسانی که به رویای داشتن دنیایی برای خود حاضرند ملت و کشورشان را به باد نیستی بسپارند.

این روی حرکت غربی ها برای مردم مصر باید عبرت انگیز باشد: عبرت از انقلاب اسلامی ایران.

سوم: عبرتها

ایران و مصر دو تمدن کهن پیشه عالم اند؛ پس می توانند گاهی از سر تجربه درسی برای آموختن یکدیگر رو کنند.

درس اول: انقلاب اسلامی ایران چه در نوع حرکت و چه در ماهیت حرکت به بیراهه نرفت و غرب اگرچه تلاش بسیار کرد اما نتوانست انقلاب مردمی و اسلامی ایران را همچون خیزش مردم تونس تصاحب کند؛ این امر فقط ناشی از یک موضوع بود و آن هم وحدت کلمه در سایه رهبری واحد و الهی و خردمندانه. این اولین درسی است که مردم مصر فارغ از انگیزه انقلاب خود باید از ایرانیان بیاموزند و زیر سایه رهبری واحد برخاسته از دل مردم و ناخودفروخته به غرب گرد هم آیند.

درس دوم: استقامت و پایداری و نهراسیدن از دولتی است که آواز شکست هیمنه و استخوان هایش بر خاسته است؛ حکومت نظامی را ندیده گرفتن و خود را در میدان مبازره نگه داشتن و فریب وعده ها و امروز و فرداکردن های آن را نخوردن.

رهنمودهای حضرت امام خمینی(س) به مردم مصر را ببینید که گویی نه سالها پیش که همین امروز فرموده اند:

«ملت مصر باید این مطلب را بداند که اگر قیام کند بر خلاف این توطئه ها ـ همان طوری که ایران قیام کرد ـ آنجا هم پیروز خواهد شد. ملت مصر از حکومت نظامی نترسد و به او اعتنا نکند و همان طور که ایران حکومت نظامی را شکست و به خیابان ها ریخت، آن ها هم بشکنند و به خیابان ها بریزند و این تفاله های آمریکا را بیرون بریزند.

ملت مصر ننشینند تا این قدرت از بین رفته دوباره دست و پای خودش را جمع کند و نفوذ خودش را بر ملت تحمیل کند. امروز روزی است که ملت مصر باید قیام کند. امروز روز ضعف دولت است و قدرت ملت. این تکلیفی است برای ملت مصر، برای علمایی که وابسته به حکومت نیستند. این تکلیفی است برای علما. علمای مصر به پا خیزند و برای خاطر خدا از اسلام دفاع کنند.

امروز شما پیروزید. ملت مصر امروز قدرت دستش است. ارتش معلوم نیست با دولت باشد مگر آن هایی که جیره خوار آمریکا هستند. ارتش مصر توجه کند به اینکه اگر بخواهد پشتیبانی کند از این حکومتی که اعلام کرده است که من تابع آمریکا و اسرائیل هستم و من هر کس دم از اسلام بزند او را خفه می کنم [ننگ است و] این ننگ را ارتش مصر به خودش راه ندهد و مهلت ندهد تا بعد از این باز اسرائیل بیاید و به شما حکومت کند و اسرائیل و آمریکا مقدرات شما را در دست گیرند.»

درس سوم: اگرچه هر کسی می تواند و باید برای نجات ملت خود از یوغ استعمار تلاش کند و نیز خود را شایسته رهبری و ریاست حکومت آتی بداند اما آنان که تا دیروز در کنار همان اربابان غربی و بیرون از کشور خود منصب و ریاست داشته اند و حال برای رهبری و ریاست اعلام آمادگی می کنند و چون بازرگانان به عرصه انقلاب و خیزش مردمی به مثابه تجارت می نگرند نخواهند توانست مردم بزرگ مصر را به سرمنزل مقصود برسانند.

کوتاه کلام آنکه داستان البرادعی و عمرموسی را مقایسه کنید با ملی ـ مذهبی ها که اندکی پیش از انقلاب پیدایشان شد و اگر نبود هوشیاری امام فرزانه ملت، معلوم نبود انقلاب اسلامی پس از پیدایش به دامان کدام قدرت غربی می خزید؟ ملت مصر باید درک درستی از کسانی داشته باشد که قرار است بعد از این سرنوشت خود را به ایشان بسپارد تا بر سر انقلابشان نرود آنچه بر انقلابهایی چون مشروطه ایران رفت.

آینده نشان می دهد که مردم مصر آیا از تجربه گران بهای انقلاب اسلامی ایران درس گرفته اند؟