بی برنامگی درتوسعه مدارس غیردولتی

کد خبر: ۱۴۶۱۹۸

تاریخ: ۱۶ بهمن ۱۳۸۹ - ۱۰:۲۸

با وجود فعالیت بیش از 16 هزار مدرسه غیردولتی در کشور برنامه منظم و منسجمی برای توسعه و یا چگونگی ادامه فعالیت این مدارس وجود ندارد و حتی جایگاه این مدارس در برنامه پنجم توسعه نیز مشخص نشده است.

به گزارش خبرنگار مهر، مدارس غیردولتی یا خصوصی در ایران از قدمت دیرینه ای برخوردارند اما پیشینه توسعه این مدارس پس از انقلاب اسلامی به سال 1368 بر می گردد که قانون توسعه این مدارس تصویب شد.

ادامه فعالیت مدارس غیردولتی که ابتدا نام غیرانتفاعی داشتند همواره با اما و اگرهای زیادی از سوی جامعه و مسئولان در دوره های مختلف روبرو بوده است، برخی از مسئولان موافق توسعه این مدارس بوده و بعضی دیگر آن را برخلاف عدالت آموزشی می دانند، برخی خواهان افزایش سرعت گسترش این مدارس و کمکهای مالی به مدیران آنان و بعضی بی توجه از کنار این مدارس می گذرند تا این مدارس همچون باتلاقی راکد بمانند.

نگاه متفاوت دو وزیر در قبال مدارس غیردولتی

در واقع مدارس غیرانتفاعی که در سال1386 نام آن به غیردولتی تغییر پیدا کرد، همواره با سلیقه ها و عقاید گوناگون وزیران آموزش و پرورش روبرو بوده و از یک برنامه جامع و کامل و هدفمند برخوردار نبوده است. به طور نمونه حمیدرضا حاجی بابایی بارها در سخنان خود نسبت به خصوصی شدن مدارس مواضع انتقادی داشته و به صراحت عنوان کرده که  "با خصوصی سازی مدارس مخالف است."

اعتقاد و عملکرد حاجی بابایی در قبال مدارس غیردولتی در حالی است که "علیرضا علی احمدی" وزیر سابق آموزش و پرورش طراح اصلی واگذاری مدارس به بخش خصوصی و مدافع کامل آن بود و عنوان می کرد که باید " باید آموزش و پرورش باید سبکبال کرد و کسانی که توانایی مالی دارند باید هزینه تحصیل در مدارس را بپردازند."

وی هفدهم بهمن سال 1386 در مراسم افتتاح 40 مدرسه و پروژه آموزشی در این باره گفت: "می خواهیم سهم هفت درصدی مدارس غیردولتی را در بخش آموزش به سطح بالاتر و در افق آینده به 100درصد برسانیم و برای این کار باید قدم به قدم فرهنگ سازی کنیم و استانداردهای لازم و ابزار آیین نامه یی را فراهم کنیم."

حتی علی احمدی در مدت حضور خود در وزارت آموزش و پرورش، طرح صندوق حمایت از مدارس غیردولتی را ارائه داد تا موسسان این مدارس مورد حمایت مالی قرار بگیرند و بیش از گذشته به آینده مدارس خود و توسعه آن امیدوار باشند. طرحی که در دوره وزارت حاجی بابایی با سردی روبرو شد و به درستی اجرا نشد.

به هر حال ارزیابی عملکرد وزیران آموزش و پرورش نشان می دهد که علی رغم تصویب قانون مدارس غیردولتی در سال 1387در مجلس شورای اسلامی، همچنان مسئولان در قبال این مدارس براساس سلیقه و نگرش خود عمل می کنند و این مدارس از قانون مشخصی تبعیت نمی کند.

نمونه دیگر این وضعیت را می توان در خصوص توسعه مدارس هئیت امنایی مشاهده کرد. علی احمدی در خردادماه سال 1388 به تمام مدارس دولتی ابلاغ کرد که در صورت تمایل مدیر و کارکنان مدرسه خود را به شکل هئیت امنایی اداره کنند و قرار بود این مدارس به سرعت گسترش یابند اما این قانون همزمان با ورود حاجی بابایی به وزارت آموزش و پرورش متوقف شد.

معاونت مشارکتهای مردمی آموزش و پرورش شهر تهران با اعلام این خبر در مردادماه سال جاری گفته بود:" گویا نظر دکتر حاجی بابایی این است که به کیفیت بخشی مدارس هئیت امنایی توجه شود و امسال کمیت را مد نظر قرار ندهیم"

غفلت برنامه پنجم درباره مدارس غیردولتی

طبق برنامه چهارم  توسعه، باید حدود هشت درصد از دانش آموزان کل کشور در بخش غیر دولتی تحصیل و معادل هشت درصد از مدارس کل کشور نیز در این بخش فعالیت می کردند که به گفته معاون مدارس غیردولتی وزارت آموزش و پرورش هم اکنون این رقم محقق شده است.

اما تدوین کنندگان برنامه پنجم توسعه توجهی به مدارس غیردولتی نداشته اند و جایگاه این مدارس و روند توسعه آنها را  مدنظر قرار نداده اند یعنی طبق این برنامه مشخص نشده که مدارس غیردولتی در پنج سال آینده باید تا چه میزان رشد و توسعه پیدا کنند. این در حالی است که مسئولان آموزش و پرورش با توجهی از کنار این موضوع رد شده و آن را به کمیسیون تلفیق مجلس گوشزد نکرده اند.

به گفته باقرزاده، هم اکنون حدود 16 هزار مدرسه غیر دولتی از پیش دبستانی تا متوسطه در سراسر کشور فعالیت می کنند و حدود 14هزار موسس دارای مجوز تاسیس مدارس غیردولتی هستند.

مدارس غیردولتی و هدفمندی یارانه ها

تمام این بی برنامگی ها در حوزه مدارس غیردولتی در حالی است که قانون هدفمندی یارانه ها اجرا شده است و قطعا هزینه های جاری این مدارس همچون سایر ارگانها و دستگاههای خصوصی دیگر افزایش می یابد و طبیعی است که این افزایش  هزینه باید در افزایش شهریه مدارس جبران شود. چنانچه برخی کارشناسان آموزشی معتقدند هدفمندی یارانه ها موجب کاهش دانش آموزان  و افزایش معضل صندلی های خالی در این مدارس در سالهای آینده و در نتیجه ورشکستگی بخش زیادی از مدارس غیردولتی ضعیف تر می شود. مدارسی که میان زمین و هوا و تصمیمات جدید آموزش و پرورش معلق و سرگردان مانده اند...