شکستن شاخ غول توسط شیران

اميرحسين جلالي

کد خبر: ۱۴۳۵۰۸

تاریخ: ۰۱ بهمن ۱۳۸۹ - ۱۴:۱۵

بهترین راه برای گل زدن به کره جنوبی دور زدن مدافعین کناری این تیم و سانترهای هدفدار روی دروازه است که با توجه به میانگین متوسط قد مدافعین و خروجهای اشتباه دروازه بان تک به تک گیر این تیم بتوانیم یا روی سانترهای ارسالی و یا روی توپهای برگشتی به آنها گل بزنیم.

این شاید اولین باری باشد که داشتن فرصت کمتر برای استراحت به سود یک تیم است. تیم افشین قطبی در بهترین شرایط خود قرار دارد و این امر از جمله به دلیل دوری تیم از شرایط رسانه ای داخل ایران است. در پایان دور گروهی ایران در شرایطی که سخت ترین گروه را داشت تنها تیم 9 امتیازی مسابقات شد، اما چنانچه در برابر کره جنوبی حذف شویم اهمیت این سه برد را زیر خروارها حرف و حدیث پنهان خواهند کرد. بعد از دیدن بازی کره جنوبی و هند می توان حتی روی کاغذ هم شانس دو تیم ایران و کره را برابر دانست.

قطبی حالا علاوه بر دانش تاکتیکی به مقبولیت مطلوب بین بازیکنان هم دست پیدا کرده و دیگر هرگونه تغییر و جابجایی بازیکنان بدون ایجاد حاشیه های رایج پذیرفته می شود(در بعضی موارد از روی اجبار البته) به این ترتیب آقای سرمربی می تواند با آنالیز دقیق حریف کره ای و چیدن بهترین ترکیب ممکن از غول مرحله آخر عبور کند و راهش برای قهرمانی را هموار نماید، چه اینکه بعد از کره جنوبی باقی تیمها روی کاغذ هم شانسی کمتر از ما خواهند داشت. یک: در ترکیب دفاعی کره جنوبی به جز دو دفاع کناری که در هر سه بازی گروهی ثابت بوده اند، دو دفاع مرکزی تغییرات زیادی را تجربه کرده اند.(در بازی اول شماره 5 و شماره 6، در بازی دوم 3 و 6 و در بازی سوم 3 و 5) چا دو ری و لی یونگ پیو در دو سمت راست و چپ شناخته شده هستند: اولی بیشتر در هجوم شرکت می کند و دومی که مسن تر هم هست برعکس بیشتر به کارهای دفاعی می پردازد.

این بدشانسی قطبی است که نقطه قوت هجومی و ضعف دفاعی ما هم اتفافا به ترتیب در راست و چپ تیمش است. حرکات هجومی کره از سمت راست با ترکیب چا دو ری و پارک انجام می شود، جایی که حاج صفی معمولا در کارهای دفاعی ضعیف تر از فاز هجومی است. شاید همین موضوع قطبی را مجاب کند تا از نصرتی در سمت چپ خط دفاعی استفاده کند. این قضیه وقتی واضح تر می شود که توجه کنیم استفاده از نصرتی در سمت راست کوچکترین توجیهی ندارد و خسرو حیدری در سی دقیقه بازی با کره شمالی و تمام طول بازی با امارات حتی در کارهای دفاعی هم از نصرتی بهتر بوده است.

اگر کانال سمت چپ ما به روی سانترهای چا دو ری بسته شود و جلال حسینی و حاج صفی(یا نصرتی) با هماهنگی کامل فضای نفوذها و اورلب های پارک جی سونگ از نیمه چپ یک سوم دفاعی ما را بپوشانند یکی از اصلی ترین پلان های هجومی کره خنثی خواهد شد. دو: در ترکیب دفاعی ایران تنها نقطه تاریک همان بازی نصرتی در سمت راست است که قطبی به احتمال فراوان از او در این پست استفاده نخواهد کرد. نکته بعدی میل بالای عقیلی به افه های نمایشی است که می تواند حواس او را تا حدودی از بازی پرت کند.

البته نمایشی و افه ای بازی کردن در بین مدافعین بزرگی چون آلساندرو نستا هم وجود داشته و به خودی خود ضعفی محسوب نمی شود، اما عقیلی احتمالا اصلی ترین مامور مهار خطرناک ترین بازیکن هجومی کره یعنی جی دونگ وون(شماره 10) خواهد بود که برای این کار نیاز به تمرکزی بیش از 100در صد دارد. اگر عقیلی با این بازیکن با فاصله بازی کند و راحت دریبل و یک دو نخورد یکی دیگر از نقاط قوت هجومی کره هم به حداقل توان خود خواهد رسید. نکته مهم دیگری که قطبی در فاز دفاعی باید مورد توجه قرار دهد احتراز از آفسایدگیری است. علاوه بر ضعف همیشگی تیمهای ایرانی در این تاکتیک(و هر تاکتیک دیگری که به تمرکز و توجهی بیش از حد معمول نیاز دارد/ فراموش نکرده ایم که در ایران هنوز بعضی از مربیان اتفاقا خیلی پرافتخار درباره اصل استفاده از دفاع خطی هم مشکل دارند)سرعت بالای فردی و تیمی بازیکنان کره ای حتی خط آفساید تیمهای بزرگ دنیا را هم شکسته است. کم کردن فاصله خط دفاع ما با محوطه جریمه حتی از کم کردن فاصله دو خط میانی و دفاعی مان هم اهمیت بیشتری دارد.

سه: در خط میانی به جز نکونام می توان درباره بقیه بازیکنان فیکس بحث کرد. آندو و پژمان نوری هر دو آماده اند و انصافا کار قطبی برای انتخاب یکی از این دو نفر سخت خواهد بود(اگر قرار نباشد با سه هافبک دفاعی بازی کنیم و هر دوی اینها در ترکیب اولیه حاضر باشند) اما به شخصه معتقدم ترکیب نوری و نکونام "ترکیب" کامل تری است. دلیل اول تفاوت شکل بازی این دو نفر است که می توانند مکمل هم باشند و دلیل دوم چپ پا بودن نوری است که او را ذاتا و عادتا به پوشش فضای خالی پشت دفاع چپ ما که می تواند محل جولان پارک و چا دو ری باشد سوق خواهد داد. نفر سوم خط هافبک ما که بهتر است دفاعی نباشد باید از بین مبعلی و محمد نوری انتخاب شود که باز هم ترجیح این یادداشت دومی است.

محمد نوری بازیکنی مدرن است که به خصوص فضاهای خالی سمت راست را خیلی خوب پیدا می کند و علاوه بر این با بازی خوانی بالایش معمولا در موج های دوم حمله جای خوبی قرار می گیرد و شانس گلزنی خلق می کند. چهار: در بازی غلامرضا رضایی در بال راست نباید تردیدی وجود داشته باشد. همچنین این اطمینان باید در مورد بازی ندادن به مسعود شجاعی هم وجود داشته باشد. خلعتبری برای این پست انتخاب مناسبی است و حتی قاسم حدادی فر چپ پا هم می تواند در این منطقه به تیم کمک کند. مگر اینکه قطبی گلزنی شجاعی در دو بازی اخیر تیمهای ایران و کره را مدنظر قرار دهد و رای به حضور فیکس شجاعی در بال چپ بدهد.

بهترین راه برای گل زدن به کره جنوبی دور زدن مدافعین کناری این تیم و سانترهای هدفدار روی دروازه است که با توجه به میانگین متوسط قد مدافعین و خروجهای اشتباه دروازه بان تک به تک گیر این تیم بتوانیم یا روی سانترهای ارسالی و یا روی توپهای برگشتی به آنها گل بزنیم. در نوک حمله بهترین انتخاب کریم انصاری فرد است که چنانچه مصدوم نباشد می تواند برگ برنده افشین قطبی در این بازی حساس لقب بگیرد.
انصاری فرد هرگز نباید فضای بین دو مدافع وسط کره(که تزلزل زیادی دارند) را رها کند. تداوم در بازی و تکرار یکی دو عمل ساده کلیدی ترین نکته برای انصاری فرد در بازی شنبه شب خواهد بود. پنج: قطبی و تیمش همچون قطاری به راهشان ادامه می دهند و کارشناسان تمام نشدنی ایرانی مانند کودکان ایستگاه نشین کماکان مشغول سنگ اندازی به این قطارند.

پیمان یوسفی بعد از برد ایران مقابل امارات از دکتر ذوالفقارنسب(که ظاهرا چون از همه مودب تر قطبی را تخطئه می کند میهمان ثابت تمام شبکه های تلویزیون در این روزها شده است)می پرسد که به نظر شما دلیل بهتر بازی کردن ایران در نیمه های دوم بازیهایش چیست؟ و دکتر اینگونه پاسخ می دهد که دلیلش مربیان لیگ برتری هستند که این بازیکنان را آماده کرده اند! خب ، می بینید که وقت تقسیم غنایم رسیده...اما چه خوب بود دوستان یک بازی دیگر صبر می کردند.