سروده آیت‌الله مکارم در فراق مقتدایش

کد خبر: ۱۴۰۶۶۳

تاریخ: ۱۵ دی ۱۳۸۹ - ۲۰:۱۴

از دیرباز تاکنون شعرسرایی عالمان بزرگ شیعه شهره عام و خاص بوده است و این مسئله در خصوص ائمه اطهار(ع) به ویژه حضرت ولیعصر (عج) ظهور و بروز بیشتری داشته است.

مرکز خبر حوزه، غزل دلنشین آیت‌الله العظمی مکارم را در فراق مقتدای خویش تقدیم می‌کند.

سالها رفت و دلم در تب و تاب است هنوز

نقش مستورى من نقش بر آب است هنوز

به طرب حمل مکن سرخى رویم که ز هجر

قلب آکنده ز غم دیده پر آب است هنوز

من کجا؟ یار کجا؟ طالع بیدار کجا

من اسیر غم او، بخت به خواب است هنوز

دامنش گیرم اگر لطف خدا یار شود

لیک افسوس که این قصه سراب است هنوز

سخت من طالب دیدار و تو غایب ز نظر

ز آتش هجر تو این قلب کباب است هنوز

همچو یک قطره آبیم به دریاى جهان

زندگى زودگذر، همچو حباب است هنوز

«ناصر» از عشق تو آموخت سخن گفتن را

زین سبب گفته او گوهر ناب است هنوز