راز افزایش دقت اصابت‌های ایران به اهداف آمریکایی

بخش قابل توجهی از شبکه رصد و رهگیری که توسط آمریکا در کشورهای اطراف ایران نصب شده بود از دور خارج شده است.

کد خبر: ۱۳۸۵۸۸۲

تاریخ: ۳۰ تير ۱۴۰۵ - ۱۴:۴۶

به گزارش تابناک به نقل از تسنیم؛ دور جدید درگیری‌های بین ایران و آمریکا حداقل از نظر اصابت‌های موفق موشکی و پهپادی تبدیل به آنچنان موفقیت بزرگی برای نیروی هوافضای سپاه شده که دوستان و دشمنان همگی به آن اعتراف دارند. دشمنان البته در آن سوی مرزها تماماً در تلاش هستند تا روایت‌هایی در خصوص چرایی این مسئله برای مخاطب خود تولید کنند که گاهی صحیح و گاهی غلط است، اما در میان خطوط نوشتار آنها نیز برخی نکات و مسائل جالب و قابل توجه وجود دارد که در این گزارش ابتدا به آنها پرداخته و سپس به جمع‌بندی خواهیم پرداخت.

وال استریت ژورنال: مانور پذیری و سرعت موشک‌های ایرانی مشکل اصلی است

نشریه معروف آمریکایی بعد از حمله طوفانی نیروی هوافضای سپاه به پایگاه هوایی موفق السلطی در اردن که حداقل به هلاکت سه نظامی آمریکایی منجر شد دو مسئله اصلی و مهم را در خصوص مشکل سامانه‌های پدافندی آمریکایی در مقابل موشک‌های ایرانی مطرح کرد که یکی سرعت فوق العاده بالا و دیگری مانور پذیری این موشک‌ها (منظور سرهای جنگی جدا شونده) بوده است.

این روایت و گزاره، صحیح است. موشک‌هایی مثل سری خیبرشکن و فتاح 1 در رسته پرتابه‌های هایپرسونیک و با قابلیت انجام مانورهای عجیب و غریب خصوصاً در فاز نهایی شیرجه به سمت هدف رهگیری را تقریبا غیر ممکن می‌کنند. اما موفقیت‌های اخیر هوافضای سپاه در عملیات‌های سری نصر 2 زوایای دیگری نیز دارد.

جیغ بنفش غربی‌ها درباره ماهواره چینی

تقریباً از اواسط جنگ رمضان بود که داد و فریاد‌ها در رسانه‌های غربی در خصوص دلیل انهدام اهداف با ارزشی مثل رادارها، هواپیماهای سوخت رسان و آواکس آمریکایی در منطقه توسط شلیک‌های دقیق ایران به هوا رفته بود و همه آنها انگشت اتهام را به سمت یک ماهواره تصویربرداری چینی گرفتند.

ماهواره TEE-01B ساخت چین که به گفته منابع غربی توسط ایران بعد از پرتاب خریداری شده یک ماهواره تصویربرداری است که در مدار LEO قرار داشته و می تواند تصاویری با کیفیت 50 سانتی متر را از سطح زمین تهیه کند.

این ماهواره اصولاً در رده ماهواره‌‌های تجاری قرار می‌گیرد و حتی جزو نمونه‌های با استاندارد نظامی نیست ولی کیفیت کافی برای شناسایی موقعیت‌های و ادوات نظامی را دارد.

ترکیب این ماهواره و احتمالاً تصاویر دریافت شده از ماهواره خیام یکی از مسائلی است که غربی‌ها شدیداً اعتقاد دارد باعث شده تا ایران بتواند توان رصد، شناسایی و هدف‌گیری به موقع خود را بهبود ببخشد و بعد از هر حمله نیز با دریافت تصاویر، یا موفقیت حمله خود را تایید کرده یا در صورت خطا رفتن اقدام به تصحیح خطا برای حمله بعدی کند.

در مقاله جدید روزنامه وال استریت ژورنال نیز این مسائل تحت عنوان روایت کمک‌های روسیه و چین به ایران برای هدف‌یابی و هدف‌گیری دقیق مطرح شده است.

کور شدن چشم‌های شیطان در نبرد رمضان

یکی دیگری از دلایل مهم افزایش سطح موفقیت موشک‌های ایرانی در جریان درگیری اخیر، بحث از بین رفتن رادارهای پیش اخطار مختلف آمریکا در منطقه بوده است. از جمله این رادارها می تواند به سامانه استراتژیک AN/FPS-132 با برد کشف 5 هزار کیلومتر در قطر اشاره کرد که در جنگ رمضان هدف قرار گرفته و از دور عملیات خارج شد.

هدف قرار گرفتن چندین رادار سامانه تاد به عنوان یکی از برد بلندترین رادارهای پدافند ضد موشکی ارتش آمریکا در منطقه از دیگر موفقیت‌های مهم هوافضای سپاه در جنگ رمضان بود که باعث شد تا حد زیادی طرف مقابل از نظر هشدار اولیه دچار نقاط کور فراوانی بشود و رادارهای باقی مانده زمانی اهداف را ببینند که زمان زیادی برای آنها باقی نمانده است.

تمام شدن موشک‌های تاد، بی اثر بودن پاتریوت‌ها

از دیگر مباحث بسیار مهم در حوزه افزایش اثربخشی و موفقیت حملات موشکی هوافضای سپاه در سری جدید درگیری‌ها یکی مسئله هم از بین رفتن بخشی از رادارهای سامانه تاد و در عین حال تقریباً به اتمام رسیدن ذخیره موشک‌های سامانه مورد نظر حداقل در منطقه است.

از زمان آغاز دور جدید درگیری‌ها بین ایران و ایالات متحده آمریکا تقریبا هیچ خبر یا تصویری از فعال شدن سامانه تاد در منطقه دیده نشده است.

با حذف سامانه تاد از معادله مورد نظر باید به این مسئله اشاره کرد که تنها گزینه باقی مانده برای طرف مقابل سامانه پدافندی پاتریوت است.

سامانه های پدافندی پاتریوت شاید در برابر نسل موشک های قدیمی تر ایران مثل سری شهاب، قدر، مدل‌های اولیه خانواده فاتح 110 و امثال آنها شانسی داشتند ولی در برابر پرتاب‌های مانور دهنده و هایپرسونیک عملاً بی‌دفاع‌ هستند.

عمده روایت‌ها و اطلاعات موجود در فضای مجازی و در دسترس در خصوص پاتریوت نیز به این مسئله اشاره می کند که این سامانه توانایی درگیری با پرتابه‌هایی با سرعت نهایتاً 5 ماخ (لبه ورود به وضعیت هایپرسونیک ) را دارد.

این در حالی است که ایران در حملات جدید خود عمدتاً از پرتابه‌های هایپرسونیکی بهره می‌برد که علاوه بر بحث سرعت همان‌طور که در ابتدای مطلب هم مورد اشاره قرار گرفت دارای توان انجام مانور دارند و اصولاً بود یا نبود سامانه پاتریوت آنچنان تفاوت خاصی ایجاد نمی‌کند.

باید به این مسئله اشاره کرد که بخش قابل توجهی از شبکه رصد، رهگیری و درگیری که در بیش از یک دهه اخیر در کشورهای اطراف ایران توسط ایالات متحده آمریکا نصب شده بود تقریباً از دور خارج شده و مسیر هر روز بیشتر از روز قبل برای موشک های ایرانی برای رسیدن به مقصد نهایی و اصلی یعنی سرزمین‌های اشغالی در حال بازتر و امن‌تر شدن است.