جام جهانی ۲۰۲۶ کانادا، مکزیک و ایالات متحده آمریکا؛

نگاهی به معجزه دلافوئنته برای کنار زدن فرانسه؛ چرا اسپانیا شایسته فینالیست شدن بود؟

اسپانیا برای کنار زدن فرانسه و رسیدن به فینال جام جهانی ۲۰۲۶ به جادوی یک ستاره یا اشتباه حریف نیاز نداشت. شاگردان لوئیس دلافوئنته با نمایشی کم‌نقص در تمام خطوط، مقتدرانه به فینال جام جهانی ۲۰۲۶ رسیدند.

کد خبر: ۱۳۸۴۸۰۹

تاریخ: ۲۴ تير ۱۴۰۵ - ۱۲:۵۷

اسپانیا با یک نمایش تمام عیار، فرانسه را در دیدار نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ کانادا، مکزیک و ایالات متحده آمریکا از پای درآورد و راهی فینال شد که تلاش شده بخشی از عملکرد فنی این تیم بررسی شود.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در نیمه‌نهایی جام جهانی معمولاً فاصله دو تیم آن‌قدر اندک است که یک لحظه نبوغ فردی یا یک اشتباه مرگبار سرنوشت بازی را تعیین می‌کند. اما پیروزی ۲ بر صفر اسپانیا مقابل فرانسه از این جنس نبود. این برد نه محصول یک درخشش مقطعی، بلکه حاصل نمایشی کامل، منسجم و حساب‌شده بود؛ نمایشی که بسیاری آن را کامل‌ترین عملکرد یک تیم در جام جهانی ۲۰۲۶ تاکنون می‌دانند.

نشریه آمریکایی «The Athletic» عملکرد لاروخا را در دیدار مقابل فرانسه مورد بررسی قرار داده که بخش‌هایی از آن را مرور خواهیم کرد.

راز برتری اسپانیا در درجه نخست، تسلط بر توپ بود. شاگردان لوئیس دلافوئنته با مالکیت هدفمند، عملاً اجازه ندادند خط حمله پرستاره فرانسه شامل کیلیان امباپه، عثمان دمبله، مایکل اولیسه و بردلی بارکولا وارد جریان مسابقه شود. منطق فوتبال اسپانیا ساده است؛ تیمی که توپ را در اختیار ندارد، نمی‌تواند خطر خلق کند.

در قلب میدان، رودری و فابیان رویس نبرد میانه زمین را کاملاً به سود اسپانیا رقم زدند. در کنار آنها، دنی اولمو نه‌تنها حلقه اتصال خطوط بود، بلکه هنگام از دست رفتن توپ نیز با پرس شدید، نخستین سد دفاعی تیمش محسوب می‌شد.

در کناره‌ها نیز مارک کوکوریا و پدرو پورو نقشی فراتر از یک مدافع کناری داشتند. هر دو هم در خروج از فشار به تیم کمک کردند و هم با اضافه شدن به حملات، عرض زمین را حفظ کردند؛ تاکتیکی که بار‌ها دفاع فرانسه را مجبور به جابه‌جایی و ایجاد شکاف کرد. گل دوم مسابقه نیز دقیقاً از همین الگو و همکاری پورو با اولمو به دست آمد.

اما زیبایی فوتبال اسپانیا تنها در مالکیت توپ خلاصه نمی‌شد. آمار‌ها نشان می‌دهد لاروخا ۵۶ درصد دوئل‌های زمینی و ۶۸ درصد نبرد‌های هوایی را نیز به سود خود پایان داد؛ یعنی در جنبه‌های فیزیکی و جنگنده فوتبال نیز از فرانسه برتر بود.

رودری پس از مسابقه، مهم‌ترین ویژگی تیمش را نه بازی با توپ، بلکه عملکرد بدون توپ دانست و گفت: «ما اجازه ندادیم فرانسه بازی خودش را انجام دهد. حتی فکر می‌کنم بدون توپ بهتر از زمانی بودیم که مالکیت داشتیم. با پرس، دوندگی و برنده شدن در توپ‌های دوم، بازی را به زمینی کشاندیم که خودمان می‌خواستیم.»

اسپانیا در فاز دفاعی نیز چهره‌های مختلفی از خود نشان داد. این تیم هنگام عقب‌نشینی با آرایش ۲-۴-۴ دفاع می‌کرد و الکس بائنا در سمت چپ بار‌ها به خط دفاع اضافه می‌شد تا از کوکوریا مقابل نفوذ‌های ژول کونده و عثمان دمبله حمایت کند. همین فشردگی باعث شد فرانسه در کناره‌ها نیز راهی برای نفوذ پیدا نکند.

پرس از جلو نیز یکی دیگر از سلاح‌های اسپانیا بود. شاگردان دلافوئنته با پرس نفر به نفر، بار‌ها مدافعان و حتی مایک مانیان را وادار به اشتباه کردند؛ فشاری که نزدیک بود در نیمه نخست به گل دوم منجر شود.

در کنار همه اینها، خط دفاع منظم اسپانیا چهار بار مهاجمان فرانسه را در تله آفساید گرفتار کرد و اونای سیمون نیز با خروج‌های به‌موقع خود، پشت خط دفاع را پوشش داد. نتیجه این انسجام، تنها یک شوت در چارچوب برای فرانسه تا دقیقه ۸۱ بود؛ آماری که به‌خوبی نشان می‌دهد ستاره‌های هجومی خروس‌ها تا چه اندازه از جریان بازی خارج شدند.

اسپانیا سال‌هاست به فوتبال مالکانه شناخته می‌شود، اما نسخه ۲۰۲۶ این تیم چیزی فراتر از یک تیم صرفاً صاحب توپ است. لاروخا امروز یکی از بهترین تیم‌های فوتبال جهان در ضدپرس، بازپس‌گیری سریع توپ و دفاع گروهی محسوب می‌شود؛ تیمی که کیفیت فردی بالایی دارد، اما بزرگ‌ترین نقطه قوتش، هماهنگی و انسجام جمعی است.

این هویت نیز تصادفی شکل نگرفته است. لوئیس دلافوئنته بیش از یک دهه در رده‌های پایه فوتبال اسپانیا فعالیت کرده و بسیاری از ستاره‌های فعلی تیم ملی را از نوجوانی هدایت کرده است. حاصل آن سال‌ها، تیمی است که در حمله و دفاع، با توپ و بدون توپ، تعادلی کم‌نظیر دارد؛ تعادلی که مقابل فرانسه به کامل‌ترین شکل ممکن به نمایش گذاشته شد و اسپانیا را شایسته حضور در فینال جام جهانی کرد.