سوء استفاده جنسی از دختران ایرانی به بهانه تحصیل

زنی که نمی خواست نامش فاش شود گفت او اروپا را ترک کرده است تا به عنوان رقاص در کانادا کار کند.

کد خبر: ۱۳۸۳۱۳

تاریخ: ۰۵ دی ۱۳۸۹ - ۱۱:۰۵

جهان: با توجه به این که به گفته مدیرکل امور بورس و دانشجویان خارج وزارت علوم ،بیشترین تعداد دانشجویان ممتاز کشورمان برای تحصیلات تکمیلی به کشورهای آمریکا و کانادا می روند ،گزارش زیر به شرح وقایعی از اعطای بورس تحصیلی که توسط کاباره های کانادا داده می شود تا از دانشجویان دختر خارجی برای خود استریپر جذب نماید و نیز از دانشگاه های آمریکا که در لیست مشاغل دانشجویی خود برای کمک هزینه تحصیلی در طرح تابستانی، استریپر کلوب ها را نیز گنجانده، می پردازد.

آسوشیتدپرس (AP) در مورد مشکلات ویزای جی۱ و مشکلات دانشجویان خارجی که برای تحصیل به آمریکا می روند گزارشی تهیه نموده و اعلام می کند: بعضی از دانشجویان خارجی کالج‌های آمریکا به امید پیشرفت و کسب مشاغل دائمی در طرح تابستانی کار به ایالات متحده آمده و طعم زندگی متفاوت را در آمریکا چشیدند!

طبق این بررسی دانشجویانی یافت شدند که مجبور بودند در کلوب‌های استریپ (برهنه) به جای رستوران‌ها کار کنند. حقوق بعضی از آنها ساعتی یک دلار یا حتی کمتر بود. بعضی از آنها در آپارتمان‌های خیلی شلوغ زندگی می‌کردند که به دلیل کمبود تخت مجبور بودند نوبتی بخوابند و بعضی‌ها هم مجبور بودند روی کف اتاق غذای خود را بخورند.

بیشتر از ۱۰۰٫۰۰۰ دانشجو وجود دارد که هر ساله با ویزای عامه پسند جی ۱ به ایالات متحده می‌آیند و به عنوان بخشی از یک برنامه کمکی در رشد فهم فرهنگی با مشاغل فصلی ارزان به کار گرفته می‌شوند. ماموران بازرسی دولت در مورد مشکلات موجود در این طرح هشدار دادند اما وزارت خارجه که مسئول این طرح است می‌گوید که این طرح طبق قوانین جدید کار است. مقامات نمی‌خواهند بگویند که این قوانین چه قوانینی هستند و مشکلات ویزای جی ۱ را نمی‌پذیرند.
جان وودز قائم مقام مدیر امنیت ملی در امور مهاجرت و گمرک به آسوشیتدپرس گفت: حداقل دو تحقیق فدرال نسبت به روش انتقال مرتبط با ویزای جی ۱ انجام شده است. اما وی جزئیات بیشتری نداد.

آسوشیتدپرس با این دانشجویان، نمایندگان، نویسندگان محلی و آژانس‌های خدمات اجتماعی مصاحبه کرده است و هزاران سند محرمانه، گزارشات سیاسی و موارد قضایی را بازبینی کرده است.

در میان این یافته‌ها؛به بعضی از دانشجویان خارجی که تازه وارد بودند کمک شده است تا کار پیدا کنند. اما یا کار پیدا نکردند یا اینکه کارهایی انجام می‌دادند که حقوق بسیار کمی داشته یا کارها، کارهای نوکرمابانه بوده است. کارفرمایان، دانشجویان را به کارهای زشت و کثیف وادار می‌کنند، و محل سکونت آنها آنقدر شلوغ بوده که مجبور بودند نوبتی بخوابند.

دانشجویان در صورت ترک کار یا اعتراض به آن به طور عادی تهدید به اخراج از کشور یا اخراج از کار می‌شوند. طبق گفته پلیس بعضی از آنها برای مایحتاج عمومی خود مانند غذا، خمیردندان و لباس زیر به دزدی متوسل می‌شوند. اکثر دانشجویان شرکت کننده در این برنامه آن را یک تجربه فوق العاده محسوب می‌کنند و به خانه برمی‌گردند. وزارت خارجه این مسائل را طی یک ایمیل به آسوشیتدپرس گفت.

غریب به ۷۰ دانشجویی که از ۱۰ ایالت و ۱۶ کشور مختلف بودند و با آسوشیتدپرس مصاحبه کردند گفتند که آنها خیلی عصبانی و ناامید هستند.

ناتالیا برلینچی یک رومانیایی که به ایالات متحده آمده بود گفت: این چیزی نیست که ما فکر می‌کردیم و پولمان را صرف آمدن به اینجا کردیم. من با ویزای جی۱ به امید تحصیل در رشته دندانپزشکی آمدم اما در تابستان امسال به کارولینای جنوبی فرستاده شدم بدون کار. او با هزار بدبختی در کشتی‌هایی که به کنار ساحل می‌آیند یک واحد سه خوابه پیدا کرد که ۳۰ نفر در آن زندگی می‌کردند.

برلینچی می‌گوید: با من خیلی بد رفتار شد خیلی بد. من هرگزبه اینجا برنمی‌گردم. وزارت خارجه حتی در قانع کردن عده‌ای از همین دانشجویان ناراضی نیز ناتوان است.

این طرح میلیون‌ها دانشجو از سراسر جهان، برای شرکت‌های حامی و همچنین کارفرمایان فراهم کرد. در واقع استخدام دانشجویان خارجی به جای کارگر آمریکایی می‌تواند ۸ درصد صرفه جویی در پی داشته باشد چرا که آنها مالیات بیکاری، درمانی و امنیت اجتماعی نمی‌پردازند.

دانشجویان قبل از اینکه وارد آمریکا شوند نیاز به بیمه خدمات درمانی دارند که کارفرمایان به هیچ وجه آن را و هزینه‌های دیگر را نمی‌پردازند. بعضی بنگاه‌های کار می‌گویند؛ آنها در فصل توریسم نیاز به کارگران فصلی دارند.

تری کونان مدیر اجرایی سابق مرکز توسعه حقوق بشر دانشگاه ایالتی فلوریدا می‌گوید: به طور کلی نوعی ضعف سیستمی در زمینه پاسخگویی به ویژه در مورد ویزای جی۱ در ایالات متحده وجود دارد. این مسائل آنقدر مهم بود که دولت بلاروس در سال ۲۰۰۶ به جوانانش توصیه کرد که از رفتن به آمریکا با استفاده از ویزای جی۱ پرهیز کنند. این هشدار جدی بعد از آن صورت گرفت که یکی از شهروندان بلاروس در آمریکا کشته شد. یکی دیگر هم مرد که طبق بررسی‌های صورت گرفته معلوم شد خودکشی کرده و یکی دیگر هم ربوده شد.

برهنه شوید، برقصید و تحصیل کنید!

براساس گزارش مشرق ، سایت گریند ۳۶۵ (Grind 365) نیز در یکی از خبرهای خود می آورد که «کمبود استریپر(رقاص برهنه) شاید که کاباره ها را مجبور به استفاده از دانشجویان کند».
صاحبان کاباره ها در تورنتو می گویند اگر اُتاوا (پایتخت کانادا) درهای خود را به روی رقاصان خارجی نگشاید مجبور می شوند که از دانشجویان دانشگاهها و دانشکده های منطقه تورنتوی بزرگ استفاده کنند.

صاحبان کاباره ها شنبه کمپینی را به راه انداختند تا بر سلامت رقاصان خویش تأکید کرده و با اظهارات ویک توز، وزیر بهداشت کانادا، مبنی بر دست داشتن کاباره های تورنتو در قاچاق زنان مقابله کنند.

ده تن از رقاصان در جلسه ای که یک ساعت به طول انجامید شرکت کردند تا با حقوق خویش به عنوان رقاص و مقوله قاچاق انسان آشنا شوند.

تیم لامبرینوس، رئیس انجمن سرگرمی بزرگسالان کانادا، می گوید اُتاوا تعداد روادید رقاصان خارجی را به شدت کاهش داده است و این باعث شده انجمن مجبور شود در دانشکده های منطقه تورنتو به دنبال رقاص بگردد.

او گفت که کمیته ای در انجمن مشغول بازبینی طرحی برای به کار گرفتن دانشجویان است.
لامبرینوس افزود «این طرح در آینده ای نه چندان دور محقق خواهد شد و کمیته فعالانه روی آن کار می کند.

او می گوید اگر این طرح تصویب شود ما در بهار امسال می توانیم اولین گروه از دانشجویان پیشاهنگ را برای این کار داشته باشیم و این در حالی است که هم اکنون حدود ۲۰ درصد از ۵ هزار رقاص این شهر از داشجویان هستند.

لامبرینوس می افزاید «اما ما می خواهیم این کار را از مجاری قانونی انجام دهیم. دولت نیروی انسانی را کاهش داده و ما مجبور هستیم که دختران جدیدی را استخدام کنیم.»
او می گوید «در حال حاضر کاباره های وینسور علاوه بر حقوق شهریه دانشجویان را نیز می پردازند.»
یک صاحب کاباره که نمی خواست نامش فاش شود گفت دانشجویان می توانند آخر هفته ها برقصند و پول کافی برای تحصیلشان در بیاورند.

این صاحب کاباره افزود: « تنها بعضی از آنها هم جمعه ها و هم آخر هفته ها اینجا می آیند. آنها پول خوبی در می آورند و از این بابت خرسند هستند.»
لامبرینوس می افزاید این طرح به صورت آزمایشی و به مدت یک ماه در ۳۳ تا از کاباره های شهر اجرا می شود و یک بازه زمانی تعیین می شود تا رقاصان بتوانند از طریق یک خط آزاد تلفن مشکلات خود را در میان بگذارند.

او اظهار داشت: «ما با همه رقاصان دیدار خواهیم کرد و از آنها خواهیم پرسید که آیا از قربانیان قاچاق انسان هستند.»

ظاهرا کار کردن در این کاباره ها بهتر از زندگی در اروپا است.

این زن می گوید: «من در اروپا احساس امنیت نمی کردم. به همین دلیل اینجا آمدم زیرا اینجا برای زنان بسیار امن است.

کلوب‌های (Strip) استریپ صراحتا کارگران جی ۱ را جلب می‌کنند

کلوب‌های (Strip) استریپ و شرکت‌های تفریحی سرگرمی صراحتا کارگران جی ۱ را جلب می‌کنند. حتی قوانین دولتی هم دانشجویان را از چنین کارهایی برحذر می‌دارد بنابراین ممکن است وزارت خارجه (آمریکا) رسوا شود یا باعث بی‌آبرویی آن شود.

"اگر شما آرزو می‌کنید در آمریکا به عنوان بازدید کننده جی ۱ برقصید با ما تماس بگیرید”، استودیوی ZM یکی از این کارگزارها این عنوان را بر روی یک وبسایت در سال جاری تبلیغ کرده بود. آسوشیتدپرس گفت: استودیوهای ZM با حامیان ویزاهای معین در ارتباط است و می‌تواند برای زنان ویزای جی۱ بگیرد و در کلوب‌های شبانه در شهرهایی مثل لاس وگاس و لس آنجلس شغل پیدا کند.

جولیان اندریو رئیس استودیوهای ZM استخدام دانشجویان جی۱ را در یک ایمیل به آسوشیتدپرس رد کرد. اما سایت شرکت به رقاص‌های سطح بالا برای دریافت ویزا کمک می‌کند چرا که آنها برای کار در آمریکا به طور قانونی نیاز به ویزای جی۱ یا یکی دیگر از این نوع ویزاها دارند.
کونان می‌گوید: پیگیری این موارد مشکل است چونکه کارگران معمولا کشور را طی مدت کوتاهی ترک می‌کنند. یکی از دلایلی هم که ویزای جی۱ را برای استثمار کردن مناسب می‌کند همین مورد است. در موارد بدتر، حتی دانشجویان به بردگی جنسی گرفته می‌شوند.

کار تابستانی جی۱ و برنامه مسافرت، که به دانشجویان اجازه می‌دهد تا حدود ۴ ماه به گشت و گذار بپردازند، یکی از ویزاهای عامه پسند وزارت خارجه محسوب می‌شود. شرکت کنندگان به سرعت از حدود ۲۰۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۶ به بیستر از ۱۵۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۸ رسید.
این ویزاها در دوره های یک ساله هستند و دانشجویان از هر دو نیمکره به تعطیلات تابستانی می‌آیند. آنها در سراسر کشور کار می‌کنند در پارکهای فلوریدا و کالیفرنیا، کارخانه‌های کنسرو ماهی در آلاسکا و …

لینی دیویس گفت: در مریلند بیشتر از ۱۷۰۰ نفر از این افراد با ویزاهای جی ۱ از ۴۶ کشور مختلف کار می‌کنند.
هتل‌ها، رستوران‌ها و دیگر تجارت‌ها اغلب افرادی را برای تهیه کردن کارگران جی۱ کرایه می‌کنند. بعضی از این کارگزارها افراد بومی از کشورهای بلوک شوروی سابق هستند. این دلال‌ها اغلب هزینه بارگیری، انتقال و دیگر ملزومات را کم می‌کنند. جورج کالین بازرس وزارت قضایی در فلوریدا که بر روی موارد جی۱ از سال ۲۰۰۱ کار می‌کند می‌گوید: دستمزدها کمتر از ۱ دلار در ساعت یا حتی کمتراست.

کالینز، که به وزارت خارجه درباره همه‌گیر شدن سوء استفاده از جی۱ هشدار داده بود، به آسوشیتدپرس گفت: علیرغم هشدارهای وی، شرکت‌هایی که اغلب دانشجویان را استثمار می‌کنند سال به سال بیشتر می‌شود.

به مدت چند سال وزارت خارجه مشکلات این طرح را رد کرد و از ارائه جزئیات بیشتر امتناع کرد.
آسوشیتدپرس طبق قانون ایالتی که به شهروندان اجازه می‌دهد تا به اطلاعاتى که توسط نمایندگى فدرال جمع آورى شده است دسترسى یابند، در مارس ۲۰۰۹ از وزارت خارجه لیست شرکت‌های وابسته به این طرح را درخواست کرد. در ماه می، یعنی بیش از یکسال بعد، وزارت خارجه سرانجام پاسخ داد که هیچ لیستی از این قبیل ندارد، و اسناد مربوط به این طرح را فقط سه سال در بایگانی خود نگه داشته است!

وزارت خارجه در یک مصاحبه که با اصرار آسوشیتدپرس ترتیب داده شد گفت: ما همه عمیقا از رفتار بد با شرکت‌کنندگان که به طور بالقوه هدف ما را در مورد ارتقای فهم متقابل و حسن نیت بین مردم آمریکا و مردم دیگر کشورها تخریب می‌کنند، نگرانیم.

پدرم نمی‌داند من کجا کار می‌کنم

برای بعضی از زن‌ها خاتمه دادن به کار در کلوب‌های استریپ که با انتخاب خود یا به اجبار این کار را انتخاب کرده‌اند چندان ساده نیست. در فلوریدا یک دختر ۱۹ ساله روس به آسوشیتدپرس گفت: او به عنوان یک پیش خدمت در یک مشروب فروشی در سواحل فورت والتون در این تابستان مشغول به کار شده است چونکه مغازه سوغات فروشی که او آنجا کار می‌کرد پول خوبی به او نمیداد و مالک فروشگاه او را در یک جای شلوغ در زیرزمین یک آپارتمان اسکان داده بود. او فقط اسم کوچکش را به اسوشیتدپرس گفت؛ "اولیسا”. چونکه او به والدینش نگفته بود که کجا کار می‌کند. وی می‌گوید: زمانی که او سینی آبجوها و مشروب‌ها را می‌آورد همه به او زل می‌زنند و او را نگاه می‌کنند.

یک زن اوکراینی هم گفت: او مجبور بود به دیترویت برود و به درخواست آسوشیتدپرس اسمش را گفت؛ "کتیا ". او از ترس آینده‌اش خود را کامل معرفی نکرد و وقتی که در اکتبر ۲۰۰۷ برای شهادت در مورد داد و ستد جنسی در آمریکا به کنگره رفته بود از نام مستعار استفاده کرد و در آنجا توضیح داد که داد وستد جنسی چگونه او را به اینجا کشانیده است. او در کیف تربیت بدنی می‌خوانده است و به درخواست رئیسش با استفاده از ویزای جی۱ به آمریکا رفته بود.

به جای پیش خدمتی کردن در ویرجینیا در تابستان همانطور که او گفت؛ کتیا و دیگر دانشجویان مجبور بودند در یک کلوب استریپ در دیترویت کار کنند. طبق اسناد دادگاه؛ کارفرمای آنها پاسپورتشان را مصادره کرده و به آنها گفته که آنها برای فراهم شدن ترتیبات سفر باید ۱۲۰۰ دلار پرداخت کنند.

کتیا گفت: کارفرمایش سرانجام درخواست کرده که او در ازای ۳۵۰۰۰ دلار برای رقص بیاید.
کتیا گفت: من به آنها گفتم اینها چیزهایی نیستند که من پای آن را امضا کردم. این درست نیست. او گفت خوب شما بدهکار به من هستید. من دقت نکردم چه جوری فرم شما را امضا کردم.
کتیا گفت: اسناد دادگاه نشان می‌دهد که اگر آنها این درخواست را رد کنند خانواده آنها در اوکراین ممکن است کشته شوند. یک ماه بعد دو مرد، زنان را کتک زدند و آنها را با تفنگ تهدید کردند و آنها را به کار در کلوب‌های استریپ مجبور کردند. یکی از مردها او را مجبور به رابطه جنسی کرده است. خاطره ای که او هنوز آن را فراموش نکرده است.

این دو مرد اکنون در زندان هستند و رئیس مسن کتیا در اوکراین فراری است. حتی دانشجویان جی ۱ که از روابط جنسی دوری می‌کردند در مواجهه با چالش‌ها مورد سوء استفاده قرار می‌گرفتند…