حاشیه‌های تابناک از روز دوم وداع با پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب:

نماز آخر بر قامت امام شهید / وداع با ستون استقامت ایران / دلی که رفت و راهی که ماند

تهران فقط میزبان یک مراسم تشییع نیست؛ پایتخت، صحنه وداع ملتی است که آمده‌اند با اشک، بغض و با قلبی شکسته، آخرین نماز را بر قامت مردی بخواند که سال‌ها تکیه‌گاه امنیت، عزت و اقتدار ایران بود. رهبر شهید انقلاب، همان نامی که برای ملت ایران آرامش می‌آورد و برای دشمنان این سرزمین، هراس و محاسبات برهم‌خورده.

کد خبر: ۱۳۸۳۰۱۷

تاریخ: ۱۴ تير ۱۴۰۵ - ۰۸:۱۶

به گزارش تابناک امروز یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵، از نخستین ساعات بامداد، خیابان‌های منتهی به مصلای تهران مملو از مردمی بود که از دورترین نقاط کشور خود را به پایتخت رسانده بودند. گرمای هوا هیچ‌کس را از آمدن بازنداشت؛ گویی همه می‌خواستند در این وداع، سهمی از این بدرقه تاریخی داشته باشند.

نماز بر پیکر رهبر شهید انقلاب در حالی اقامه شد که هزاران دست به دعا بلند بود و اشک، بی‌اختیار بر گونه‌ها جاری می‌شد. سکوتی سنگین بر جمعیت حاکم بود؛ سکوتی که هر از گاهی با صلوات، تکبیر و شعارهای مردم شکسته می‌شد.

«اللهم إنا لا نعلم منه إلا خيراً...» این بار نه از زبان یک نفر، بلکه از حنجره میلیون‌ها ایرانی؛ با بغضی که مجال شکستن نداشت و اشکی که بی‌اختیار بر گونه‌ها جاری بود. جمله‌ای که سال‌ها رهبر شهید انقلاب بر پیکر شهدا، فرماندهان و خادمان این سرزمین خوانده بود، امروز یک ملت برای او زمزمه کرد؛ برای مردی که دهه‌ها ستون استقامت ایران، خار چشم آمریکا و رژیم صهیونیستی و تکیه‌گاه آرامش مردم بود.

تهران امروز فقط گریست. پایتخت، میزبان وداع ملتی بود که باورش سخت است قرار است خامنه‌ای کبیر دیگر در میانش نباشد. بدرقه بزرگ فردا در خیابان‌های تهران رقم خواهد خورد؛ اما اشک‌های امروز، روایت دیگری داشت؛ روایت دلدادگی، وفاداری و عهدی که مردم با امام شهید خود بستند.

خبرنگار تابناک در مسیر حرکت به سمت مصلی، با ده‌ها نفر از شرکت‌کنندگان هم‌کلام شد؛ از پیرمردی که با عصا آمده بود تا نوجوانی که پرچم ایران را بر دوش داشت. اما در میان تمام این گفت‌وگوها، یک جمله مشترک بود؛ «آمده‌ایم با امام شهیدمان وداع کنیم.»

مادری که کودک خردسالش را در آغوش داشت، با چشمانی اشک‌آلود می‌گفت: «نمی‌خواستم فرزندم روزی بگوید در وداع با رهبرش حضور نداشتم.» پیرمرد دیگری تنها زیر لب زمزمه می‌کرد: «خدا شاهد است که دلمان نمی‌خواست این روز را ببینیم.»

امروز برای بسیاری، باور این صحنه دشوار بود؛ انگار واقعاً قرار است «خامنه‌ای کبیر» از تهران برود؛ همان مردی که سال‌ها ستون استقامت ایران بود، خار چشم آمریکا و رژیم صهیونیستی و صدای اقتداری که نامش لرزه بر اندام دشمنان می‌انداخت.

با این حال، در دل همین اشک‌ها، امید نیز جریان داشت. بسیاری از مردم در گفت‌وگوهای خود از اعتماد و آرامششان نسبت به ادامه مسیر سخن می‌گفتند؛ آرامشی که آن را در وجود خلف صالح و جانشین برحق رهبر شهید، سید مجتبی خامنه‌ای می‌دیدند و از ادامه راه ولایت سخن می‌گفتند.

فضای مصلی تنها فضای سوگواری نبود؛ تجلی عهدی دوباره بود. مردمی که آمده بودند بگویند شهادت، پایان یک راه نیست و پرچمی که بر زمین افتاده، بر دوش نسل دیگری خواهد ماند.

شاید دشمنان تصور می‌کردند با شهادت رهبر انقلاب، ایران دچار تزلزل خواهد شد؛ اما آنچه امروز در تهران رقم خورد، تصویری کاملاً متفاوت بود. اشک مردم، اشک ضعف نبود؛ اشک دلتنگی برای مردی بود که عمر خود را پای عزت این سرزمین گذاشت.

تهران فردا رهبر شهیدش را بدرقه خواهد کرد؛ اما در دل میلیون‌ها ایرانی، نام او نه به پایان، که به آغاز فصلی تازه از ایستادگی، مقاومت و وفاداری گره خورد. امروز، نماز بر پیکر یک رهبر اقامه شد؛ اما راهی که او ساخت، همچنان در قلب مردمان این سرزمین زنده است.

به گزارش تابناک، ابتدا نماز بر پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اقامه شد سپس بر پیکرهای خانواده معظم ایشان و بعد بر پیکر مطهر دردانه رهبر انقلاب شهیده زهرا محمدی گلپایگانی.

سجاد دهقانی