ساب گریپن، شکارچی اسکاندیناوی که قواعد نبرد هوایی را تغییر داد

در دنیایی که بسیاری از جنگنده‌های مدرن، بیش از آنکه محصول نیاز‌های عملیاتی باشند، ویترین فناوری و بودجه‌های چند ده میلیارد دلاری به نظر می‌رسند، سوئد دهه‌ها پیش مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. کشوری بی‌طرف، با جمعیتی کمتر از بسیاری از کلان‌شهر‌های جهان، تصمیم گرفت جنگنده‌ای بسازد که نه بزرگ‌ترین باشد، نه گران‌ترین و نه پرزرق‌وبرق‌ترین؛ بلکه بتواند در سخت‌ترین شرایط، از باندی به اندازه یک جاده روستایی برخیزد، با کمترین هزینه نگهداری شود، در کمتر از ۲۰ دقیقه دوباره برای پرواز آماده شود و در عین حال مقابل رقبایی قرار گیرد که هرکدام میلیارد‌ها دلار برای توسعه آنها هزینه شده است.

کد خبر: ۱۳۸۲۴۶۹

تاریخ: ۱۰ تير ۱۴۰۵ - ۲۲:۲۰

به گزارش تابناک؛ حاصل  تفکر سوئدی، جنگنده‌ای بود که امروز نام آن بیش از هر چیز با فلسفه «کارایی در برابر هزینه» گره خورده است؛ ساب گریپن، شکاری سبک، اما هوشمند که نشان داد برتری هوایی همیشه از دل موتور‌های بزرگ‌تر یا قیمت‌های نجومی بیرون نمی‌آید، بلکه گاهی از دل مهندسی دقیق، طراحی هوشمندانه و دکترین نظامی متفاوت متولد می‌شود.

وقتی صحبت از جنگنده‌های نسل چهارم و نسل چهارونیم به میان می‌آید، ذهن بسیاری از علاقه‌مندان نظامی به سمت نام‌هایی مانند F-۱۶ Fighting Falcon، Dassault Rafale، Eurofighter Typhoon یا حتی F/A-۱۸ Super Hornet می‌رود؛ جنگنده‌هایی که هرکدام به نوعی نماد قدرت هوایی کشور‌های سازنده خود محسوب می‌شوند. اما در شمال اروپا، کشوری وجود دارد که برخلاف بسیاری از قدرت‌های نظامی جهان، نه عضو ناتو بود، نه درگیر رقابت‌های تسلیحاتی جنگ سرد به سبک آمریکا و شوروی و نه بودجه‌ای هم‌سنگ قدرت‌های بزرگ داشت. سوئد از همان ابتدای دهه ۱۹۵۰ به این نتیجه رسید که اگر روزی مورد حمله قرار گیرد، احتمالاً فرودگاه‌های اصلی آن در همان ساعات نخست هدف قرار خواهند گرفت؛ بنابراین به جای ساخت جنگنده‌ای که فقط روی باند‌های مجهز قابل استفاده باشد، به دنبال هواپیمایی رفت که بتواند از بزرگراه‌ها، جاده‌های مستقیم و باند‌های اضطراری نیز عملیات انجام دهد. این فلسفه بعد‌ها به ستون اصلی طراحی خانواده جنگنده‌های ساب تبدیل شد؛ از Saab ۳۵ Draken و Saab ۳۷ Viggen گرفته تا پیشرفته‌ترین عضو این خانواده، یعنی Saab JAS ۳۹ Gripen.

نام Gripen در زبان سوئدی به معنای «گریفین» یا موجود افسانه‌ای نیمه شیر و نیمه عقاب است؛ موجودی که در اسطوره‌های اروپایی نماد قدرت، سرعت و هوشیاری محسوب می‌شود. انتخاب این نام اتفاقی نبود، زیرا مهندسان شرکت Saab AB دقیقاً به دنبال ساخت جنگنده‌ای بودند که بتواند هم مأموریت رهگیری، هم دفاع هوایی، هم حمله زمینی و هم شناسایی را در قالب یک پلتفرم واحد انجام دهد. به همین دلیل نیز نام رسمی آن JAS ۳۹ انتخاب شد؛ JAS مخفف سه واژه سوئدی Jakt، Attack و Spaning است که به ترتیب به معنای رهگیری، حمله و شناسایی هستند.

برنامه توسعه گریپن در اوایل دهه ۱۹۸۰ آغاز شد و نخستین پرواز آزمایشی آن در سال ۱۹۸۸ انجام گرفت. در نگاه اول، این جنگنده شاید کوچک‌تر از بسیاری از رقبایش به نظر برسد، اما پشت این ابعاد جمع‌وجور، فلسفه‌ای کاملاً مهندسی‌شده قرار دارد. طول بدنه حدود ۱۴.۱ متر، فاصله دو سر بال نزدیک به ۸.۴ متر و حداکثر وزن برخاست آن در نسخه‌های جدید به حدود ۱۶.۵ تن می‌رسد. نیروی پیشران در نسخه‌های C و D توسط یک موتور Volvo RM۱۲ تأمین می‌شود که بر پایه موتور مشهور General Electric F۴۰۴ توسعه یافته است. در نسخه پیشرفته‌تر E/F، موتور قدرتمندتر General Electric F۴۱۴G جایگزین شده که رانش بیشتری تولید می‌کند و امکان حمل سوخت و تسلیحات سنگین‌تر را فراهم می‌آورد.

یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های گریپن، طراحی بال دلتا همراه با سطوح کنترلی کانارد است. این ترکیب باعث افزایش مانورپذیری، کاهش سرعت نشست و برخاست و حفظ پایداری در زوایای حمله بالا می‌شود. البته چنین طراحی‌ای ذاتاً ناپایدار است و بدون سامانه کنترل پرواز دیجیتال یا Fly-by-Wire عملاً قابل کنترل نیست. به همین دلیل، رایانه‌های پروازی گریپن صد‌ها بار در ثانیه وضعیت هواپیما را تحلیل کرده و فرامین اصلاحی را به سطوح کنترلی ارسال می‌کنند. نتیجه این طراحی، جنگنده‌ای است که می‌تواند در نبرد‌های نزدیک، واکنش بسیار سریعی داشته باشد و همزمان در سرعت‌های بالا نیز پایداری خود را حفظ کند.

گریپن از همان ابتدا برای کاهش هزینه‌های عملیاتی طراحی شد. بسیاری از جنگنده‌های غربی برای آماده‌سازی مجدد پس از مأموریت به تیم‌های بزرگ تعمیراتی و تجهیزات گسترده زمینی نیاز دارند، اما یکی از اهداف اصلی سوئدی‌ها این بود که جنگنده بتواند توسط گروهی کوچک از نیرو‌های فنی در مدت کوتاهی سوخت‌گیری، مسلح و دوباره آماده پرواز شود. این ویژگی، بخشی از دکترین دفاعی سوئد بود؛ دکترینی که بر پراکندگی هواگرد‌ها و کاهش آسیب‌پذیری در برابر حملات اولیه تأکید داشت.

از نظر اویونیک، گریپن یکی از پیشرفته‌ترین جنگنده‌های هم‌رده خود محسوب می‌شود. نسخه‌های اولیه از رادار پالسی-داپلر بهره می‌بردند، اما در نسخه E، رادار آرایه فازی فعال Leonardo Raven ES-۰۵ AESA به کار گرفته شده است. این رادار با استفاده از صد‌ها ماژول فرستنده و گیرنده مستقل، توانایی رهگیری هم‌زمان چندین هدف، مقاومت بالاتر در برابر جنگ الکترونیک و برد کشف بیشتر را فراهم می‌کند. علاوه بر آن، سامانه جست‌و‌جو و ردگیری فروسرخ یا IRST نیز امکان کشف اهداف هوایی بدون انتشار امواج راداری را فراهم می‌آورد؛ قابلیتی که در نبرد‌های مدرن اهمیت زیادی پیدا کرده است.

کابین گریپن نیز بر پایه مفهوم «خلبان به‌عنوان مدیر میدان نبرد» طراحی شده است. نمایشگر‌های بزرگ چندمنظوره، نمایشگر سربالا، سامانه نمایش روی کلاه خلبان و رایانه مأموریت پیشرفته، حجم اطلاعات را به شکلی ساده و قابل فهم در اختیار خلبان قرار می‌دهند. این موضوع باعث کاهش بار ذهنی خلبان و افزایش سرعت تصمیم‌گیری در نبرد می‌شود.

از نظر تسلیحاتی، گریپن قابلیت استفاده از طیف گسترده‌ای از مهمات غربی را دارد. این جنگنده می‌تواند موشک‌های هوا به هوای برد بلند، میان‌برد و کوتاه‌برد، بمب‌های هدایت‌شونده، موشک‌های ضدکشتی، موشک‌های کروز هواپرتاب و انواع غلاف‌های شناسایی را حمل کند. انعطاف در یکپارچه‌سازی مهمات ساخت کشور‌های مختلف، یکی از مزیت‌های مهم آن نسبت به برخی رقباست و برای مشتریان صادراتی جذابیت ایجاد کرده است.

اما مقایسه گریپن با رقبا، بخش جذاب ماجراست. در برابر F-۱۶ Fighting Falcon، گریپن معمولاً هزینه عملیاتی پایین‌تر و زیرساخت ساده‌تری نیاز دارد، در حالی که نسخه‌های جدید F-۱۶ از نظر ظرفیت حمل مهمات و برد پروازی همچنان برتری‌هایی دارند. در برابر Dassault Rafale، جنگنده فرانسوی از نظر برد، ظرفیت حمل سلاح و توان حمله عمیق قدرتمندتر است، اما هزینه خرید و نگهداری آن نیز به‌مراتب بالاتر است. Eurofighter Typhoon نیز در نبرد‌های هوا به هوا عملکرد بسیار درخشانی دارد و از دو موتور بهره می‌برد، اما هزینه عملیاتی آن چند برابر گریپن است. در مقایسه با F/A-۱۸ Super Hornet، جنگنده آمریکایی برای عملیات دریایی و مأموریت‌های سنگین‌تر طراحی شده، در حالی که گریپن بر چابکی، هزینه پایین و پراکندگی عملیاتی تمرکز دارد.

اگر پای هزینه به میان بیاید، فلسفه سوئدی‌ها بیش از هر جای دیگری خود را نشان می‌دهد. بسیاری از تحلیلگران معتقدند هزینه هر ساعت پرواز گریپن به شکل محسوسی کمتر از رقبای غربی سنگین‌تر است. این موضوع برای کشور‌هایی با بودجه دفاعی محدود، مزیتی تعیین‌کننده محسوب می‌شود؛ زیرا داشتن جنگنده تنها خرید آن نیست، بلکه سال‌ها نگهداری، آموزش، قطعات یدکی و پشتیبانی فنی نیز هزینه‌های سنگینی ایجاد می‌کند.پ

در میدان صادرات، گریپن توانسته نظر کشور‌هایی مانند برزیل، جمهوری چک، مجارستان، آفریقای جنوبی و تایلند را جلب کند. دلیل این استقبال، تنها قیمت نبود؛ بلکه انتقال فناوری، انعطاف در همکاری صنعتی و هزینه بهره‌برداری پایین نیز نقش مهمی داشت.

با این حال، گریپن بی‌نقص نیست. تک‌موتوره بودن، ظرفیت حمل سوخت کمتر نسبت به برخی رقبا و بازار صادراتی محدودتر، از جمله نقاطی هستند که منتقدان به آن اشاره می‌کنند. در مأموریت‌های بسیار دوربرد یا عملیات‌هایی که نیازمند حمل بار سنگین هستند، جنگنده‌های بزرگ‌تر همچنان دست بالا را دارند.

با وجود این، شاید بزرگ‌ترین موفقیت ساب گریپن نه در آمار فروش و نه در رکورد‌های پروازی، بلکه در اثبات یک فلسفه طراحی باشد؛ این ایده که برای ساخت یک جنگنده مؤثر، همیشه به بزرگ‌ترین موتور، بیشترین وزن یا گران‌ترین پروژه نیاز نیست. گاهی کشوری با جمعیتی حدود ده میلیون نفر، با تکیه بر مهندسی، دکترین روشن و شناخت دقیق از نیاز‌های دفاعی خود، می‌تواند جنگنده‌ای بسازد که در کنار مشهورترین شکاری‌های جهان قرار گیرد و در بسیاری از مأموریت‌ها، با هزینه‌ای کمتر، همان مأموریت را با کارایی قابل توجه انجام دهد.