آتش زدن تفاهمنامه؛ دهن‌کجی به حاکمیت است/ با چه مجوزی مقابل تصمیم نظام می‌ایستید؟

آتش زدن نمادین تفاهم‌نامه ایران و آمریکا در یکی از هیئت‌های عزاداری، نه یک حرکت انقلابی، بلکه عبور از چارچوب‌های نظام و بی‌اعتنایی به تصمیمی است که با مجوز و در چارچوب سیاست‌های کلان کشور دنبال می‌شود. اگر قرار باشد هر گروهی خود را بالاتر از ارکان رسمی نظام بداند، دیگر چیزی از نظم و انسجام ملی باقی نخواهد ماند.

کد خبر: ۱۳۸۲۱۴۰

تاریخ: ۰۹ تير ۱۴۰۵ - ۱۰:۵۴

به گزارش تابناک، هیئت‌های مذهبی همیشه پایگاه بصیرت، آگاهی و دفاع از انقلاب بوده‌اند؛ اما تبدیل کردن تریبون اهل‌بیت(ع) به صحنه تسویه‌حساب‌های سیاسی و نمایش‌های افراطی، نه با روح هیئت سازگار است و نه با منطق انقلاب. اینکه عده‌ای مقابل چشم مردم، تفاهم‌نامه ایران و آمریکا را به آتش بکشند، بیش از آنکه پیام اقتدار داشته باشد، این سؤال را ایجاد می‌کند که شما دقیقاً با چه مجوزی در برابر تصمیمی ایستاده‌اید که در بالاترین سطوح نظام درباره آن تصمیم‌گیری شده است؟

مذاکره امروز، تصمیم یک فرد یا یک دولت نیست. وقتی مذاکرات با مجوز و در چارچوب سیاست‌های نظام پیش می‌رود، حمله به مذاکره‌کنندگان و به آتش کشیدن نمادین تفاهم‌نامه، در حقیقت زیر سؤال بردن همان مسیری است که ارکان نظام آن را تأیید کرده‌اند. آیا این رفتارها دفاع از انقلاب است یا ایجاد دوگانگی و شکاف در جامعه؟ مگر نه اینکه بارها تأکید شده مذاکره، در صورت رعایت خطوط قرمز، ابزاری برای تأمین منافع ملی است؟

بدتر از همه اینکه برخی تصور می‌کنند هرچه رفتارشان تندتر باشد، انقلابی‌تر هستند. در حالی که انقلابی‌گری با قانون‌گریزی، خودسری و مصادره انقلاب به نام یک جریان تفاوت دارد. اگر امروز یک هیئت، تفاهم‌نامه را آتش بزند، فردا گروه دیگری چه چیزی را به آتش خواهد کشید؟ این مسیر، پایانش هرج‌ومرج است، نه دفاع از ارزش‌ها.

انقلاب، ملک شخصی هیچ جریان و هیچ مداح و هیچ هیئتی نیست. کسی حق ندارد خود را معیار سنجش انقلابی‌گری بداند و هر تصمیمی را که مطابق میلش نبود، با نمایش‌های خیابانی و رفتارهای تحریک‌آمیز به چالش بکشد. اگر نقدی وجود دارد، مسیرش روشن است؛ اما نمایش‌های افراطی که خوراک رسانه‌های معاند می‌شود، نه شجاعت است و نه بصیرت؛ بلکه تندروی‌ای است که هزینه آن را کل کشور می‌پردازد.