خدل لعنت کند آنکه موتور‌های شش سیلندر را از ما جدا کرد ...

هیوندای آیونیک ۹؛ چرا باید درباره ماشینی حرف بزنیم که وقتی گاز می‌دهیم صدای موتور از آن درنمی‌آید؟

زمانی خودرو‌ها با صدایشان شخصیت داشتند؛ حالا قرار شده درباره ماشینی حرف بزنیم که در سکوت مطلق تا افق شتاب می‌گیرد و حتی زحمت یک غرش کوچک را هم به خودش نمی‌دهد.

کد خبر: ۱۳۸۰۱۴۷

تاریخ: ۳۱ خرداد ۱۴۰۵ - ۰۰:۰۳

به گزارش تابناک ؛راستش را بخواهید نوشتن درباره خودرو‌های برقی برای کسی که با صدای موتور بزرگ شده، همیشه کمی سخت است. وقتی قرار باشد درباره یک پورشه ۹۱۱، یک موستانگ V۸ یا حتی یک سدان اسپرت قدیمی بنویسی، نصف کار را خود ماشین انجام می‌دهد. موتور روشن می‌شود، اگزوز غرش می‌کند، عقربه دور موتور بالا می‌رود و قبل از آنکه حتی یک متر حرکت کرده باشی، خودرو بخشی از شخصیتش را به تو نشان داده است. اما هیوندای آیونیک ۹ از آن ماشین‌هایی است که وقتی پشت فرمانش می‌نشینی، بیشتر از آنکه حس کنی داخل یک خودرو قرار گرفته‌ای، احساس می‌کنی وارد یک سالن مدرن فرودگاهی شده‌ای که اتفاقا چهار چرخ هم دارد.

این شاسی‌بلند عظیم‌الجثه بزرگ‌ترین محصول برقی هیوندای تا امروز محسوب می‌شود؛ خودرویی که از همان لحظه اول با ابعادش سعی می‌کند قدرت‌نمایی کند. طول بدنه از پنج متر عبور کرده و فاصله بین دو محور آن آنقدر زیاد است که فضای داخلی بیشتر به یک اتاق نشیمن شباهت دارد تا کابین خودرو. در بازاری که بسیاری از شاسی‌بلند‌های هفت نفره هنوز برای جا دادن سرنشینان ردیف سوم با قوانین فیزیک درگیر هستند، آیونیک ۹ به راحتی هفت نفر را در خود جای می‌دهد و هنوز هم فضای کافی برای بار و وسایل باقی می‌گذارد.

ظاهر خودرو اگرچه مدرن و آینده‌نگرانه است، اما آن حس عضلانی و قلدرمآبانه‌ای را که از یک شاسی‌بلند بزرگ انتظار داری منتقل نمی‌کند. وقتی کنار خودرو‌هایی مانند کادیلاک اسکالید یا لینکلن نویگیتور قرار می‌گیرد، بیشتر شبیه مدیر بخش فناوری یک شرکت بین‌المللی به نظر می‌رسد تا یک محافظ شخصی تنومند. خطوط نرم بدنه، طراحی آیرودینامیک و چراغ‌های پیکسلی مشهور هیوندای باعث شده خودرو بیشتر روی بهره‌وری و تکنولوژی تمرکز داشته باشد تا نمایش قدرت.

اما داستان اصلی زمانی آغاز می‌شود که وارد کابین می‌شوی. اینجا دقیقا همان جایی است که مهندسان هیوندای هنر خود را به نمایش گذاشته‌اند. کیفیت ساخت بالا، صندلی‌های فوق‌العاده راحت، نمایشگر‌های بزرگ و فضای باز کابین باعث می‌شود فراموش کنی در یک خودرو نشسته‌ای. حتی ردیف سوم که معمولا در بسیاری از خودرو‌های این کلاس بیشتر جنبه تزئینی دارد، در آیونیک ۹ کاملا کاربردی است و بزرگسالان نیز می‌توانند بدون احساس شکنجه شدن روی آن بنشینند.

اما هرچقدر کابین جذاب باشد، هنوز یک مشکل وجود دارد؛ سکوت. لعنتی، این ماشین حتی موقع شتاب‌گیری هم حاضر نیست صدای درستی تولید کند. بیش از ۴۲۰ اسب بخار قدرت زیر پای راننده قرار دارد و شاسی‌بلند چند تنی را با سرعتی غیرمنتظره به جلو پرتاب می‌کند، اما در تمام این مدت تنها چیزی که می‌شنوی صدای لاستیک‌ها و جریان هواست. انگار یک قانون نانوشته از دنیای خودرو حذف شده باشد. سال‌ها رانندگان از روی صدای موتور سرعت را احساس می‌کردند، اما حالا خودرو بدون کوچک‌ترین هشدار صوتی به سرعت‌هایی می‌رسد که چند سال قبل مخصوص خودرو‌های اسپرت بود.

با این حال هرچه زمان بیشتری با آیونیک ۹ می‌گذرانی، بیشتر متوجه می‌شوی که هیوندای دقیقا می‌دانسته چه کاری انجام می‌دهد. باتری ۱۱۰ کیلووات ساعتی، برد حرکتی بسیار بالا، سامانه شارژ فوق سریع، کیفیت سواری مثال‌زدنی و فناوری‌های فراوان باعث شده این خودرو تقریبا همه کار‌ها را درست انجام دهد. شاید همین موضوع برای عاشقان خودرو کمی ناراحت‌کننده باشد؛ چون معمولا عاشق ماشین‌هایی می‌شویم که کمی دیوانه‌اند، کمی نقص دارند و گاهی اعصابمان را خرد می‌کنند. اما آیونیک ۹ بیش از حد منطقی است. بیش از حد بالغ است. بیش از حد بی‌دردسر است؛ و شاید همین بزرگ‌ترین موفقیت هیوندای باشد. چون موفق شده خودرویی بسازد که حتی کسانی که هنوز دلتنگ صدای موتور‌های تنفس طبیعی هستند، بعد از چند روز زندگی با آن مجبور شوند با اکراه اعتراف کنند که آینده احتمالا همین شکلی خواهد بود؛ آرام، بی‌صدا، فوق‌العاده سریع و به شکل عجیبی کارآمد.

پ.ن: پشت ماشین انگار طاق نصرت زدن !