شما یادتون نمیاد ولی بابابزرگش پاجرو ماشین سازمانی حزب الله لبنان بود!

میتسوبیشی اوتلندر PHEV؛ قهرمان بی‌سروصدایی که عضله ندارد، اما عقل دارد

اوتلندر PHEV از آن ماشین‌هایی نیست که وقتی از کنارش رد می‌شوی گردنت برگردد. اما چند دقیقه که با آن زندگی کنی، کم‌کم می‌فهمی چرا سال‌ها یکی از موفق‌ترین خودرو‌های پلاگین هیبرید جهان بوده است.

کد خبر: ۱۳۸۰۱۴۶

تاریخ: ۰۲ تير ۱۴۰۵ - ۱۰:۴۲

به گزارش تابناک؛ در دنیای امروز خودرو‌ها دو راه بیشتر ندارند؛ یا باید ظاهرشان آن‌قدر خشن باشد که انگار قرار است بعد از خرید مستقیم وارد نبرد آخرالزمان شوند، یا آن‌قدر تکنولوژی داشته باشند که راننده احساس کند داخل یک تلفن همراه غول‌پیکر نشسته است. میتسوبیشی، اما مسیر دیگری را انتخاب کرده. اوتلندر PHEV هیچ تلاشی برای نمایش قدرت نمی‌کند. نه جلوپنجره‌ای دارد که نصف خیابان را ببلعد، نه گلگیر‌هایی که از بدنسازی فرار کرده باشند و نه خطوطی که بخواهند به هر رهگذری ثابت کنند این خودرو شخصیت تهاجمی دارد.

راستش را بخواهی، بزرگ‌ترین ایراد طراحی اوتلندر همین است. وقتی از روبه‌رو به آن نگاه می‌کنی، حس می‌کنی طراحان تا نیمه راه ساختن یک شاسی‌بلند عضلانی جلو آمده‌اند و بعد یادشان افتاده جلسه تمام شده است. خودرو بدقیافه نیست، اتفاقا ظاهرش مرتب و متعادل است، اما آن ابهت و عضلانی بودنی که امروز در بسیاری از رقبا می‌بینیم را ندارد. انگار اوتلندر بیشتر از اینکه بخواهد شکارچی باشد، مدیر مالی یک شرکت بزرگ است.

اما نکته جالب اینجاست که دقیقا همین شخصیت آرام، بخشی از هویت خودرو شده است.

اوتلندر PHEV سال‌ها قبل از اینکه بسیاری از خودروسازان اصلا به فکر شاسی‌بلند‌های پلاگین هیبرید بیفتند وارد بازار شد و عملا یکی از پیشگامان این کلاس بود. در واقع میتسوبیشی زمانی سراغ این فناوری رفت که بسیاری از رقبا هنوز مشغول بحث کردن درباره آینده خودرو‌های برقی بودند. همین موضوع باعث شد اوتلندر برای مدت طولانی یکی از پرفروش‌ترین خودرو‌های پلاگین هیبرید اروپا باشد؛ و دلیل موفقیتش هم ساده بود؛ فرمولی که روی کاغذ جواب می‌داد.

یک شاسی‌بلند خانوادگی، فضای مناسب، سامانه چهارچرخ محرک، مصرف سوخت پایین و امکان رانندگی تمام برقی در مسیر‌های روزمره. ترکیبی که برای خانواده‌ها بسیار جذاب‌تر از خودرو‌های اسپرت و پرزرق‌وبرق بود. چون برخلاف تبلیغات اینستاگرامی، اکثر مردم صبح‌ها بچه‌ها را به مدرسه می‌رسانند، نه اینکه در پیست نوربرگ‌رینگ رکورد بزنند.

نسل‌های قدیمی‌تر اوتلندر همیشه به خاطر طراحی داخلی نه‌چندان مدرن مورد انتقاد بودند. حتی بسیاری از بررسی‌ها سیستم سرگرمی و کیفیت برخی متریال‌ها را قدیمی توصیف کرده‌اند.

اما نسل جدید داستان متفاوتی دارد. کیفیت ساخت بهتر شده، نمایشگر‌ها بزرگ‌تر شده‌اند و همکاری میتسوبیشی با اتحاد رنو-نیسان باعث شده فضای کابین مدرن‌تر و لوکس‌تر از گذشته به نظر برسد. حتی بسیاری از مالکان جدید از کیفیت داخلی خودرو و راحتی صندلی‌ها تعریف کرده‌اند.

اما نقطه اصلی قوت اوتلندر زیر بدنه آن قرار دارد.

قلب سیستم محرکه از یک موتور بنزینی ۲.۴ لیتری در کنار دو موتور برقی تشکیل شده که روی محور جلو و عقب قرار گرفته‌اند. مجموع خروجی سامانه در نسل‌های جدید به حدود ۲۴۸ اسب بخار رسیده و در نسخه‌های به‌روزشده حتی به نزدیکی ۳۰۰ اسب بخار هم افزایش پیدا کرده است.

روی کاغذ شاید این اعداد هیجان‌انگیز به نظر نرسند، اما چیزی که اوتلندر را متفاوت می‌کند شیوه انتقال نیرو است. در بسیاری از شرایط، موتور جلو و عقب به صورت مستقل چرخ‌ها را به حرکت درمی‌آورند و سامانه معروف S-AWC میتسوبیشی دائما در حال مدیریت نیرو بین محورهاست. نتیجه این است که خودرو در جاده‌های لغزنده، مسیر‌های خاکی و شرایط نامناسب عملکردی بسیار بهتر از چیزی ارائه می‌دهد که ظاهر آرامش نشان می‌دهد.

در واقع اوتلندر از آن آدم‌های ساکتی است که در مهمانی حرف نمی‌زند، اما وقتی مشکلی پیش می‌آید همه به سراغش می‌روند.

در رانندگی شهری، شخصیت خودرو کاملا متفاوت می‌شود. حرکت در حالت برقی بسیار آرام و بی‌صداست و بسیاری از مسیر‌های روزانه را می‌توان بدون مصرف حتی یک قطره بنزین طی کرد. همین ویژگی باعث شده مصرف سوخت واقعی خودرو برای کسانی که مرتب آن را شارژ می‌کنند بسیار پایین باشد.

اما همه چیز هم عالی نیست.اوتلندر هنوز از مشکل همیشگی بسیاری از شاسی‌بلند‌های پلاگین هیبرید رنج می‌برد؛ وزن بالا.

باتری‌ها و سامانه هیبریدی باعث شده وزن خودرو قابل توجه باشد و این موضوع هنگام رانندگی در پیچ‌ها خودش را نشان می‌دهد. برخی بررسی‌ها از کنترل بدنه نه‌چندان دقیق، فرمان کم‌حس و رفتار نه‌چندان اسپرت خودرو انتقاد کرده‌اند.

البته راستش را بخواهی، کسی که اوتلندر می‌خرد احتمالا دنبال ثبت رکورد پیست نیست. این خودرو برای زندگی واقعی ساخته شده، نه برای جنگ با پورشه ماکان در جاده‌های کوهستانی.

جالب اینجاست که در میان کاربران، دیدگاه‌ها درباره خودرو بسیار مثبت‌تر از برخی رسانه‌هاست. بسیاری از مالکان از کیفیت سواری، عملکرد سامانه چهارچرخ محرک و قابلیت‌های روزمره خودرو رضایت بالایی دارند. حتی بعضی کاربران معتقدند اوتلندر از نظر هندلینگ و تعادل بهتر از بسیاری از رقبای مستقیمش عمل می‌کند.

در بخش فناوری هم نسل جدید جهش بزرگی داشته است. سامانه‌های کمکی رانندگی، کروز کنترل تطبیقی، حفظ خودرو بین خطوط، دوربین‌های چندجهته و مجموعه کاملی از تجهیزات ایمنی باعث شده اوتلندر دیگر آن خودروی ساده و قدیمی سال‌های گذشته نباشد.

با این حال برخی مشکلات نرم‌افزاری هم در سال‌های اخیر گزارش شده که مهم‌ترین آن مربوط به سامانه دوربین عقب برخی مدل‌ها بوده است.

اما اگر بخواهیم همه چیز را جمع‌بندی کنیم، اوتلندر PHEV یک حقیقت مهم را یادآوری می‌کند؛ همه خودرو‌ها قرار نیست هیجان‌انگیز باشند.بعضی ماشین‌ها برای این ساخته می‌شوند که زندگی را آسان‌تر کنند.

اوتلندر شاید عضلات برجسته نداشته باشد. شاید وقتی کنار یک لندرور یا فورد برانکو پارک شود کمی خجالتی به نظر برسد. شاید حتی ظاهرش آن ابهتی را که از یک شاسی‌بلند انتظار داری نداشته باشد.

اما زیر این ظاهر آرام، یکی از هوشمندانه‌ترین سامانه‌های هیبریدی بازار قرار گرفته است؛ و گاهی در دنیای خودرو، عقل بیشتر از عضله ارزش دارد.