جدیدترین تلسکوپ فضایی ناسا ۸ شهریور پرتاب می‌شود

ناسا قرار است جدیدترین تلسکوپ فضایی خود موسوم به «نانسی گریس رومن» (Nancy Grace Roman) را در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۲۶ (۸ شهریور ۱۴۰۵) پرتاب کند.

کد خبر: ۱۳۷۷۵۷۸

تاریخ: ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۹:۲۴

به گزارش تابناک به نقل از ایسنا؛ ناسا تاریخ پرتاب تلسکوپ فضایی «نانسی گریس رومن» را ۳۰ اوت ۲۰۲۶ تعیین کرده است. این یعنی هشت ماه زودتر از برنامه اولیه و زودتر از برنامه سپتامبر که اوایل امسال اعلام کرده بود.

اواخر ماه مه (اوایل خرداد) بود که مهندسان مرکز گادرد (Goddard) ناسا بررسی نهایی خود را از آینه اصلی این تلسکوپ فروسرخ به پایان رساندند و اطمینان حاصل کردند که هیچ لکه‌ای در طول آزمایش روی آن نیفتاده است و پس از «آزمایش لرزش» مطمئن شدند که در تراز مناسب باقی می‌ماند.

این آینه ۷.۹ فوتی، نور را از اجرام کیهانی جمع‌آوری و متمرکز خواهد کرد، زیرا این تلسکوپ کیهان را رصد می‌کند تا به دنبال پاسخ‌هایی در مورد انرژی تاریک باشد و میزان رایج بودن منظومه‌های خورشیدی مانند منظومه شمسی ما را تعیین کند.

مهندسان ناسا اکنون در حال بسته‌بندی این تلسکوپ هستند تا بتوانند آن را در اواخر این ماه میلادی از مرکز پرواز‌های فضایی گادرد در مریلند به مرکز فضایی کِنِدی در فلوریدا منتقل کنند.

وقتی «نانسی گریس رومن» به مرکز فضایی کِنِدی برسد، تحت بازرسی کامل قرار خواهد گرفت تا مطمئن شوند که در طول حمل و نقل هیچ آسیبی ندیده و نقصی ندارد.

همچنین در هفته‌های منتهی به پرتاب، یک مجموعه آزمایش تمرینی روی آن انجام خواهد شد. البته قبل از نصب روی موشک «فالکون هوی» (Falcon Heavy) شرکت اسپیس‌ایکس (SpaceX) برای پرتاب، با سوخت، پر می‌شود و سپس در یک محفظه محافظ قرار می‌گیرد.

این تلسکوپ فضایی که به نام اولین ستاره‌شناس ارشد ناسا نام‌گذاری شده است، میدان دیدی ۱۰۰ برابر بزرگتر از تلسکوپ فضایی هابل (Hubble) دارد. این امر، «نانسی گریس رومن» را قادر می‌سازد تا پس از رسیدن به مقصد، در زمان کمتری بخش بیشتری از آسمان را رصد کند، جایی که در نقطه لاگرانژی L۲ خورشید-زمین که در پشت سیاره ما قرار دارد، به تلسکوپ فضایی «جیمز وب» ملحق خواهد شد.

ناسا در اطلاعیه خود اعلام کرد: تمام این کار‌ها منجر به ارائه مناظر دیده نشده از جهان توسط «نانسی گریس رومن» خواهد شد.

علاوه بر این، در حالی که «نانسی گریس رومن» اهداف خاص خود را دارد، قابلیت‌های رصدی را برای ستاره‌شناسانی با اهداف دیگر فراهم می‌کند و به آنها امکان دسترسی به داده‌هایی را می‌دهد که می‌تواند به سؤالات بیشتری در مورد جهان پاسخ دهد.