تابناک گزارش می دهد؛

سفره‌های نسیه، وعده‌های نقد/ چرا حق قانونی گندمکار در راهروهای بودجه گم شد؟

فرآیند خرید تضمینی گندم که قرار بود ضامن امنیت غذایی کشور باشد، با تعلل‌های مکرر در پرداخت مطالبات، عملاً به یک بحران معیشتی تبدیل شده است.

کد خبر: ۱۳۷۷۲۹۶

تاریخ: ۱۶ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۸:۰۰

کشاورزی که ۵۵ روز پیش محصول استراتژیک خود را به سیلوها سپرده، امروز در میان چرخ‌دنده‌های بدهی و هزینه‌های معیشت خرد می‌شود که این گزارش، روایتی است از وعده‌هایی که نقد نشدند و سیاستی که به جای حمایت، تیشه به ریشه خودکفایی می‌زند.

۱۱ همت پرداخت، ۴۰ همت ادعا!

یکی از جدی‌ترین انتقاداتی که دراین خصوص مطرح است تناقض‌گویی‌های آماری است به طوری که آمارهای رسمی از واریز ۱۱ هزار میلیارد تومان به حساب بخشی از کشاورزان خبر می‌دهد، درحالی که برخی منابع خبری دیگر از پرداخت ۴۰ همت سخن می‌گویند که این سردرگمی آماری نشان‌دهنده نبود شفافیت در بدنه اجرایی است.

اما در این میان رئیس کمیسیون کشاورزی اعلام کرد: هنوز بخش عمده مطالبات پرداخت نشده است و تا این لحظه حدود ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار تن گندم از کشاورزان تحویل گرفته شده است.حدود ۴۰ همت از مطالبات گندم کاران پرداخت شده است و پس از ۵۵ روز از برداشت و تحویل محصول گندم‌کاران، هنوز اقدام مؤثری در زمینه پرداخت مطالبات آنان صورت نگرفته است.پرداخت مطالبات گندم کاران در روزهای آینده انجام خواهد شد. هنوز زمان مشخصی برای پرداخت باقی‌مانده مطالبات تعیین نشده است.

اما پرسش اساسی اینجاست که اگر ۴۰ همت پرداخت شده، چرا رئیس کمیسیون کشاورزی مجلس همچنان از عدم اقدام مؤثر و بلاتکلیفی بخش عمده مطالبات پس از ۵۵ روز تحویل محصول سخن می‌گویند؟

به نظر می رسد  این بدقولی‌های مکرر، تبعات سنگینی دارد و زمانی که کشاورز نقدینگی دریافت نکند، محصول خود را به جای تحویل به سیلوهای دولتی، به دلالان یا برای مصرف خوراک دام به فروش می رسانند که ادامه این روند به شکست سیاست «خودکفایی گندم» و تحمیل هزینه‌های گزاف واردات به دولت در آینده‌ای نزدیک نزدیک خواهد شد.

کرامت کشاورز، قربانی بروکراسی

اما تأخیر در پرداخت مطالبات، صرفاً یک مسأله مالی نیست؛ بلکه نادیده گرفتن کرامت انسانی قشری است که امنیت غذایی کشور را تأمین می‌کند بنابراین تبدیل کردن «حق قانونی» گندمکار به یک «خبر انتظار» و حواله دادن آن‌ها به «روزهای آینده» بدون تعیین زمان دقیق، نشان‌دهنده شکاف عمیق میان واقعیت‌های مزارع و میزهای مدیریتی است. دولت باید پاسخ دهد که چرا در اوج فصل برداشت، بودجه‌ای که باید صرف استراتژیک‌ترین کالای کشور شود، در پیچ‌ و خم‌های اداری بلاتکلیف مانده است؟